Alle berichten van Ricardo Tomás Dias

Ricardo is oprichter van It's Only a Movie en genre-fanaat. DVD's en Blu-ray's van horror-, science-fiction-, fantasy- en cultfilms blijven maar op de mat vallen. Verzamelen van memorabilia is een tweede passie voor deze filmliefhebber, die regelmatig ook winkels, beurzen en het internet afstruint.

Malignant – James Wans terugkeer naar het horrorgenre

Na een succesvol uitstapje naar het superheldengenre met DC’s Aquaman, keert James Wan naar zijn vertrouwde horrorgenre. Wan heeft toch al een aardige reputatie opgebouwd en mag zelfs een van de succesvolste horror regisseurs genoemd worden van de afgelopen 15-20 jaar. Met titels als Insidious en The Conjuring heeft hij ook een duidelijke stempel gezet op zijn werk. Wan heeft bijvoorbeeld de ‘jump scare’ naar nieuwe hoogtes gebracht en heeft hij eigenzinnig het bovennatuurlijke subgenre weer helemaal naar de top gebracht. Dat laatste doet hij nu ook met Malignant. Tenminste… soort van…

Plot: Op een nacht valt het leven van de hoogzwangere Madison in duigen als ze zowel haar echtgenoot als haar ongeboren kind door een onverklaarbare aanval verliest. Vervolgens krijgt ze constant visioenen van soortgelijke moordpartijen. De paniek slaat toe als ze ontdekt dat de moorden ook daadwerkelijk plaatsvinden en zij psychologisch verbonden is met de moordenaar.

Je zou in eerste instantie een film verwachten helemaal in de stijl van The Conjuring of Insidious. Dat lijkt in het begin van Malignant ook enigszins die kant op te gaan maar je merkt al snel dat de vibe hier volledig anders is. Wan strooit met een absurdistisch sausje. Alles is net wat over de top en vaak tegen het lachwekkende aan, met succes. Wat een maffe film blijkt Malignant toch te zijn. Een ongelooflijk stijlvolle, welteverstaan, want dat neemt Wan wel duidelijk over van zijn andere films, het zeer verzorgde uiterlijk van zijn film. Hoe hij nachtelijke buitenscènes bijvoorbeeld in beeld weet te brengen leunt tegen het sprookjesachtige aan.

Waar wij echter op afgaan is de horror en die stelt echt niet teleur. Hevig geïnspireerd door het giallo genre (Suspiria is meestal niet ver weg) trakteert Wan ons op een visueel spektakel, ook op het gebied van de kills. Laten we zeggen dat Wan zich totaal niet heeft ingehouden. In combinatie met het gestoorde plot heb je een film die soms doet denken aan een big budget Braindead (Peter Jackson), al wordt daar echt wel veel meer bloed verspild. Het is jammer dat de film het laatste kwartier tóch weet te ontsporen, hoe voorspelbaar dat eigenlijk ook is. Het neemt niet weg dat Malignant een behoorlijk uniek en gewaagd werkje is. Er zullen maar weinig mensen zijn die hier de kunde van in kunnen zien. Het is in ieder geval wel een verrijking van het oeuvre van James Wan en dat is iets wat tegenwoordig gekoesterd moet worden.

A Clockwork Orange – Stanley Kubricks meesterwerk in glorieus 4k

De mensen van Warner Bros hebben al een aantal Stanley Kubrick titels uitgebracht in 4k, namelijk The Shining, 2001: A Space Odyssey en Full Metal Jacket. Nu is het de beurt aan A Clockwork Orange, wellicht Kubricks meest besproken film.

Plot: Gebaseerd op een boek van Anthony Burgess uit 1962, naar aanleiding van een nare persoonlijke ervaring uit 1944, volgen we een groep tieners die elke avond op zoek gaan naar een beetje ‘ultra violence’. Als hun leider Alex (Malcolm McDowell) opgepakt wordt, stemt hij toe om een speciale therapie te ondergaan. Als hij uiteindelijk vrijkomt heeft hij een hekel aan geweld, maar stapelen de problemen zich vervolgens op.

Wat te zeggen over een van de meest opmerkelijke films ooit gemaakt? Wie een lineair verhaal verwacht kan beter direct de film negeren. Kubrick neemt ons mee op een dystopische maar bijzonder stijlvolle trip naar de toekomst. De gedateerde decors en aankleding (die blijven toch wel erg jaren 70) leiden maar weinig af van de filmische ervaring die A Clockwork Orange is. Het knappe van Kubrick was dat eigenlijk elke film van de man anders is. The Shining is qua stijl niet te vergelijken met A Clockwork Orange en Full Metal Jacket doet niet meteen denken aan Eyes Wide Shut. En toch merk je in elke film de hand van Kubrick. De mans oeuvre blijft een van de meest diverse en interessante.

A Clockwork Orange heeft net als de meeste films van Kubrick erg mooie plaatjes te bieden. Zo is de scène meteen in het begin in de Moloko Milk Bar van grote schoonheid, zeker begeleid door de dreigende score van Wendy Carlos (The Shining). Maar A Clockwork Orange heeft een bepaalde energie die volledig uniek is in de carrière van Kubrick. In de wereld van Alex is alles over de top, absurd, ver verwijderd van de realiteit, al heeft Kubrick hier heel wat te zeggen wat nauw verwant is met onze realiteit.

Alex, een jongeman met moord en verkrachting op zijn kerfstok, wordt uiteindelijk slachtoffer van een staat die Alex als het ware ‘ontmenst’. Is dit veel beter dan het gedrag van Alex en zijn kompanen? Dat laatste mag men zelf uitzoeken en dat is altijd zo fijn van dit soort werken die het antwoord niet kant en klaar hebben liggen voor de kijker, als die er al is. De jaren 70 waren uniek op filmgebied en A Clockwork Orange is daar een perfect voorbeeld van.

A Clockwork Orange is vanwege zijn stijl en aanpak wel een film die je wat minder snel op zet dan bijvoorbeeld The Shining of Eyes Wide Shut, films die meer sfeer te bieden hebben en wat rustiger voortkabbelen. De nieuwe release op 4k is wel de ultieme gelegenheid om de film weer een nieuwe kans te geven en uit te vinden of het nog steeds zo meesterlijk is als je in gedachten had.

Midnight Mass (Mike Flanagan) – Netflix-hit!

Mike Flanagan heeft inmiddels een flinke status opgebouwd op Netflix. Midnight Mass is de derde serie die hij produceert voor de streamingsdienst, na The Haunting of Hill House (2018) en The Haunting of Bly Manor (2020). Midnight Mass toont veel overeenkomsten met de twee Hauntings, maar ik durf te zeggen dat ik Flanagans laatste kunstje de beste van de drie vind.

Plot: Crockett Island heeft een kleine gemeenschap die geïsoleerd leeft, en een relatief rustig bestaan leidt. Op een dag arriveert een mysterieuze, charismatische jonge priester op het eiland. Na zijn aankomst doen zich steeds vreemdere gebeurtenissen voor, die als angstaanjagende voorboden voor onheilen kunnen dienen.

Midnight Mass bestaat uit 7 afleveringen van dik een uur. Elke aflevering heeft de titel van een van de heilige boeken. De Bijbel mag ook wel de basis genoemd worden van de serie aangezien er letterlijk honderden malen naar gerefereerd wordt. Crockett Island is voor even het epicentrum van het lot van de wereld. Er gebeuren wonderen waar men altijd op heeft gewacht. Elk wonder wordt zo geïnterpreteerd dat het niets anders kan zijn dan de hand van God. Of speelt er toch iets anders?

Mike Flanagan lijkt er vooral op uit om aan te tonen hoe ver men kan gaan in een religie. Alles wordt zo verdraaid zodat de gebeurtenissen worden gelinkt aan verhalen uit de Bijbel. Dat men wellicht ‘gewoon’ met een vampierenkwaal te maken heeft wordt opzijgeschoven. Midnight Mass is de zoveelste vertelling over de donkere kant van de mensheid. We krijgen feitelijk niets nieuws te zien maar het wordt zo kundig opgebouwd zodat je Midnight Mass met recht een ‘bingewatch waardige’ serie mag noemen.

Midnight Mass kent veel hoogtepunten, waar we zo op verder gaan borduren, maar heeft ook zeker wat dieptepunten. Flanagan wil nogal ver gaan met personageopbouw. Bepaalde dialogen duren enorm lang en voelen op momenten aan als ‘filler’. Het is in bepaalde afleveringen echt wachten op het volgende moment waarin er weer eens iets gaat gebeuren. Maar wanneer het eenmaal zover is, valt het gesleur weer snel van je af te schudden.

De hoogtepunten zijn op momenten werkelijk magistraal. Zo gaat het einde van aflevering 5 door merg en been en is de een na laatste aflevering een opeenschakeling van hoogtepunten met een scène in de kerk die de boeken in mag gaan als een van de beste dingen die ooit te zien zijn geweest op Netflix. Helaas vervalt de laatste aflevering weer in veel te veel sentiment en blijf je toch met het gevoel achter dat als de serie iets beknopter was geweest dit het beste was geweest wat Netflix in jaren heeft gemaakt.

Harry Potter and the Sorcerer’s Stone (Chris Columbus) – Waar het ooit begon

Harry Potter is inmiddels een begrip. 8 boeken (The Cursed Child inclusief) en 8 films verder is Harry Potter een van de bekendste boek- en filmpersonages ooit. Potters avonturen op het witte doek begonnen ooit in 2001. The Sorcerer’s Stone introduceerde ons aan de vleesgeworden personages waar inmiddels miljoenen kinderen en volwassenen aan verknocht zijn. Aan Daniel Radcliffe en co was de zware taak om van Harry Potter een succesvolle filmreeks te maken. Warner Bros brengt het eerste deel nu uit in een deluxe steelbook uitvoering.

Plot: Harry Potter is een doodgewone, maar ongelukkige jongen die sinds de dood van zijn ouders bij zijn saaie en barbaarse oom en tante woont, in de bezemkast onder de trap. Op een dag arriveert er een geheimzinnige brief voor hem. En daarna nog een, en nog een. De brieven veranderen Harry’s hele leven: hij wordt gered door Hagrid, een woeste figuur op een vliegende motorfiets. Met een speciale trein die vertrekt van perron 9¾, belandt hij op Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus, waar hij alles leert over bezemstelen, toverdranken en monsters. Ook komt Harry erachter dat zijn ouders tovenaars waren en dat hij wereldberoemd is. Toen hij een baby was, heeft hij een moordaanslag overleefd van de meest gevreesde magiër Voldemort. Sterker nog: door Harry’s toedoen is er nooit meer iets vernomen van Voldemort. De grote vraag is of Voldemort nog leeft? Als zijn aartsvijand leeft, zal Harry het opnieuw tegen hem moeten opnemen.

Dat Harry Potter zulke succesvolle films zijn geworden is niet verrassend te noemen. Het succes had al een flinke aanloop genomen met de immense populariteit van de boeken van J.K. Rowling. Veel boekverfilmingen zijn volledig de mist ingegaan, maar laat het maar aan Chris Columbus (Home Alone) over om de filmreeks met De Steen Der Wijzen, zoals de titel in het Nederlands klinkt, een meer dan degelijke start te geven. Probleem echter is dat we inmiddels 20 jaar verder zijn en er op het gebied van (digitale) effecten een hoop is veranderd.

Harry Potter and the Philosopher’s Stone is een typisch eerste deel uit een lange reeks. We krijgen veel introducties van personages en heel veel opbouw. Logisch uiteraard, maar daarom is een dergelijke film vaak wel lastig om op zichzelf te beoordelen. Wat wel duidelijk is in retrospectief is dat dit eerste deel relatief luchtig is. Uiteraard een typisch Columbus element, maar het volgt hiermee wel duidelijk de boekenreeks. Dit deel is daarom ook uitermate geschikt voor jongere kijkers, al zullen ook zij opmerken dat de effecten wel heer erg, nou ja, 2001 zijn… Dit wordt eigenlijk allemaal maar duidelijker met deze 4k edities. Het digitale effect lijkt nog meer ‘losgekoppeld’ van de rest van het scherm. Het fotorealisme is veel minder. Eerlijk, fotorealisme zal altijd een probleem blijven met CGI, maar hier is het allemaal nog veel opvallender.

De steelbook van Warner Bros is schitterend. Niet iedereen zal de toegevoegde waarde van blik kunnen waarderen, maar toch blijft dit medium trouwe volgers hebben die er zomaar meer geld voor neerleggen. Volgende delen zullen ongetwijfeld volgen en met 8 films zal dat een flinke investering zijn.

Resurrection (Vinegar Syndrome) – Lambert doet een Pittje

Ah, de 90’s… Flitsende montages, pompende techno beats, fletse kleuren, het waren niet per se de meest interessante jaren wat film betreft. Toch heeft het decennium een paar meesterwerken gelanceerd. Denk aan Silence of the Lambs en Se7en. Die laatste is de grootste inspiratiebron geweest voor Resurrection.

Plot: De vastberaden rechercheur Prudhomme (Christopher Lambert) krijgt de meest vreselijke zaak uit zijn carrière. Samen met zijn partner moet hij op zoek naar een seriemoordenaar met een gruwelijke werkmethode. De moordenaar neemt steeds één lichaamsdeel van zijn slachtoffers mee en kerft Romeinse cijfers in de rest van het lichaam. Langzamerhand komt Prudhomme erachter dat de zeer intelligente moordenaar een luguber scenario heeft bedacht: hij wil het lichaam van Christus ‘herbouwen’ voor de verrijzenis.

Je mag de film uit 1999 gerust een ‘budget versie’ noemen van de film van David Fincher. We moeten het bijvoorbeeld doen met Christopher Lambert (Highlander) in plaats van Brad Pitt en Russell Mulcahy als regisseur. Dat laatste is juist voor ondergetekende reden nummer één om deze film opnieuw te ontdekken. Mulcahy heeft namelijk wat 80’s pareltjes op zijn naam staan, zoals Razorback (1984) en natuurlijk de eerdere samenwerking met Lambert: Highlander (1986).

Dat Vinegar Syndrome Resurrection uitbrengt mag op zich ook wel bijzonder noemen aangezien het label films uit de eind jaren 90 niet meteen uitbrengt. Toch heeft Resurrection een soort van cultstatus opgebouwd. Dit is voornamelijk te danken aan de lachwekkende knipoog richting Se7en en de behoorlijk ‘in your face’ gore. Op een of andere manier moest Mulcahy Finchers film overtreffen en doet dat wat het grafische materiaal betreft doeltreffend. De kills zijn behoorlijk grof en de ontknoping eentje die je nog best wel bijblijft. Wat dat betreft wordt er met Resurrection hetzelfde doel nagestreefd als Se7ven dat doet en het feit dat dat lukt is best knap te noemen.

Resurrection gaat met deze release van Vinegar Syndrome een tweede leven tegemoet. Een die de film eigenlijk wel verdient. Het extreem houterige acteerwerk van Lambert verdient het om opnieuw ontdekt te worden, net als het typische jaren 90 camerawerk en montage. Resurrection is een typisch product van zijn tijd en ook voor gorehounds een film om herontdekt te worden. Resurrection biedt meer horror dan zijn inspiratiebron. De schijf is bovendien regiovrij en dus vrij toegankelijk voor Europese spelers.