Friday the 13th: Best to Worst

De Friday the 13th-serie loopt al dertig jaar. Het spoor van vernieling dat Jason Voorhees heeft achtergelaten is begonnen in 1980, toen Sean S. Cunningham wou cashen op het succes van John Carpenters Halloween. De serie kent inmiddels 12 delen, de onvermijdelijke remake en de confrontatie met Freddy meegerekend. It’s Only a Movie zet alle films op een rijtje, beginnende met de beste en eindigende met het deel dat de serie te schande zet.


01 Friday the 13th (1980)
Het blijft een raar verhaal met de film die de hele Friday the 13th-reeks op poten heeft gezet. Friday the 13th is cinematografisch gezien niet de beste uit de reeks en ook het acteerwerk is hier ver beneden maat. Zelfs op horrorvlak stelt de film teleur. De kills zijn, op een enkele uitzondering na, waarin Tom Savini even mag schitteren, nergens zo spectaculair als in veel vervolgdelen en het bloed blijft … Lees verder “Friday the 13th: Best to Worst”

Eraserhead (1977, David Lynch)

De debuutfilm van David Lynch is opnieuw uitgebracht op DVD en Blu-ray en hij ziet er mooier uit dan ooit. De nachtmerrie van de sullige Henry Spencer is nog nooit zo scherp en helder weergegeven en dat geeft ons de ultieme mogelijkheid de bevreemdende wereld van David Lynch opnieuw te betreden. Eraserhead is briljant op meerdere vlakken en is een must voor iedereen die ook maar een beetje interesse in cinema heeft.

Eraserhead is een van de beste debuutfilms ooit, gemaakt door een jonge regisseur die toen al tekenen van genialiteit vertoonde. Het is dan ook niet raar dat het AFI (American Film Institute) hem tijd en geld gunde om zijn persoonlijke project af te maken. Eraserhead was een soort film dat niemand ooit had gezien en het duurde Lynch vijf jaar om zijn droomproject te verwezenlijken. Niet voor niets, want Eraserhead maakt nog steeds indruk.

Het ogenschijnlijk uit de … Lees verder “Eraserhead (1977, David Lynch)”

Recensie: The Cat o’ Nine Tails (Dario Argento)

Dario Argento’s debuut, The Bird with The Crystal Plumage, was een daverend succes in Italië. De Giallo nam een nieuwe koers en het was het begin van een glorieuze carrière voor Dario Argento, eentje die helaas al een tijdje niet meer zo glorieus is. De verwachtingen lagen dus hoog voor de opvolger van dit debuut. The Cat o’ Nine Tails, oftewel Il Gatto a Nove Code, werd aanvankelijk niet goed bevonden door de  producenten, maar het publiek sprak dit tegen door nog massaler naar deze tweede film van Dario Argento te gaan. Gelijk hadden ze.

Wat zijn die oude films van Dario Argento toch genieten. Wie gevoelig is voor stijl likt zijn vingers af bij de films van de ‘Italiaanse Hitchcock’ tot pakweg 1987, wanneer hij voor het laatst een écht goede film heeft afgeleverd met Opera. De Giallo bestond al wat langer maar Dario Argento heeft van dit genre … Lees verder “Recensie: The Cat o’ Nine Tails (Dario Argento)”

Recensie: Django (Sergio Corbucci)

Het is 1966 en de Spaghettiwestern groeit in rap tempo uit tot ongekende populariteit. Sergio Leone ontketent in 1964 de gekte met zijn A Fistful of Dollars en al snel volgen er meer regisseurs die geld zien in dit nieuwe subgenre. Een van die regisseurs is Sergio Corbucci, maker van een stel gerenommeerde titels als Il Mercenario (The Mercenary) en Il Grande Silenzio (The Great Silence). In 1966 was hij er vroeg bij en maakte hij, in hetzelfde jaar dat The Good, The Bad and the Ugly uitkwam, Django. Een nieuwe (anti)held was geboren.

Het uitgangspunt is er eentje dat we wel kennen uit het western-genre: een eenling die een stadje binnenwandelt en te maken krijgt met rivaliserende bendes of een persoonlijke rekening te vereffenen heeft. Django is niet anders, echter biedt een dergelijk uitgangspunt vaak genoeg stof tot ‘coolheid’ en Corbucci weet deels wel hoe dat in zijn film … Lees verder “Recensie: Django (Sergio Corbucci)”

Knightriders (George A. Romero) – recensie

Wanneer men de titel van de film, de poster en de naam van de regisseur naast elkaar zet krijgt men al snel het vermoeden dat we hier te maken hebben met een soort van post-apocalyptische bikerfilm in de stijl van The Bronx Warriors, of iets in die richting. George Romero heeft ons goed beet, want Knightriders is niets minder dan een zeer persoonlijk drama, waar vooral sterk acteerwerk de leidraad doorheen de film is.

Knightriders is George Romero’s Easy Rider. Waar die film gaat over de hippie, gaat het hier over een andere vrijheidsstrijder: de moderne ridder. Paarden zijn vervangen door motors en middels het organiseren van middeleeuwse steekspelen onderhouden zij zichzelf. Een wel heel aparte manier van Romero om sociale issues over de buitenstaander in kaart te brengen. Het levert echter een bijzonder schouwspel op.

Hoewel Romero gekenmerkt wordt als horrorregisseur barsten zijn films van dramatische en sociaalkritische tonen, … Lees verder “Knightriders (George A. Romero) – recensie”

Scroll Up