Cover art: vergane glorie – special

VHS-dozen die met inhoud bijna een halve kilo wegen, Laserdiscs met een omvang die met moeite in een Albert-Heijn tasje passen, het is voor de meesten tegenwoordig ondenkbaar dat er tijden zijn geweest waar je met een tas vol aan weekfilms thuiskwam van de videotheek. Wat de dupe is geworden van de evolutie van de mediadrager is de handgetekende cover-art, een haast vergeten kunstvorm die voor meer impact heeft gezorgd dan menigeen voor mogelijk houdt. Als kind vergaapte je je aan de veelbelovende cover-art van de VHS-hoezen in de videotheek. Vooral de horror en science-fiction hoek kende in een enkele stelling vaak al meer kunst dan de rest van de videotheek bij elkaar.… Lees verder “Cover art: vergane glorie – special”

Passie voor pulp – Tom’s special

Al van zolang cinema bestaat worden er films gedraaid die steevast het bedenkelijke predicaat “pulp” opgeplakt krijgen. Een begrip met louter negatieve connotaties, waarvan waardeloos, kitsch of troep er slechts enkele zijn. Niet zelden wordt dit soort films ingeblikt door weinig getalenteerde en/of door winstbejag geobsedeerde cineasten, schijnbaar met als enige doel de eigen reputatie voor het grote publiek te grabbel te gooien. Elk ernstig filmcriticus zal u in zijn recensies behoeden voor pulp allerhande, al is het maar om een bepaald aanzien bij zijn lezerspubliek te verwerven. Maar It’s Only a Movie is natuurlijk eigenwijs genoeg om te poneren dat bepaalde pulpfilms een ware verademing zijn als antwoord op pretentieuze arthorror of kleffe Hollywoodblockbusters.… Lees verder “Passie voor pulp – Tom’s special”

Horror Top 25 van de jaren 80

Na de Horror Top 25 van de jaren 70 is het nu tijd voor de Horror Top 25 van de jaren 80! Baanbrekend zoals in de 70’s waren de horrorfilms toen niet meer, maar wanneer we het over sfeer, extravagantie of ongekende pulp hebben, dan is er geen beter tijdperk dan dat van de permanenten, neon-lichten, synthesizers en ultra-coole cult- of horroriconen. De jaren 80 hebben ons veel mooie herinneringen gebracht, uren konden we doorbrengen in de plaatselijke videotheek, op zoek naar de ultieme horrorfilm voor op de zaterdagnacht. Zie hieronder de 25 films die volgens It’s Only a Movie de beste zijn die de jaren 80 te bieden hebben.

Lees verder “Horror Top 25 van de jaren 80”

Recensie: Body Count (Ruggero Deodato)

Ruggero Deodato, de alom geprezen en verguisde regisseur van Cannibal Holocaust kon er in de jaren 80 ook niet omheen: de slasherfilm. Deze nieuwe trend kreeg uiting vanuit elke hoek in de filmwereld en ook Italië speelde in op deze nieuwe gekte. Slasher en Deodato, een combinatie die weleens leuk zou kunnen uitpakken.

Ruggero Deodato is een duizendpoot. Zo heeft hij zich gewaagd aan Gialli (Phantom of Death), het kannibalen genre (Cannibal Holocaust, Last Cannibal World), Science-Fiction (Atlantis Interceptors), confronterende shock-cinema (The House on the Edge of the Park) en de slasher dus met Body Count, in het Italiaans bekend als Camping del Terrore.… Lees verder “Recensie: Body Count (Ruggero Deodato)”

Recensie: Waxwork (Anthony Hickox)

Horrorfilms over wassen beelden of wassenbeeldenmusea eindigen niet bij House of Wax (1953) en diens remake uit 2005. Zo kennen we bijvoorbeeld ook nog Mystery of the Wax Museum (1933), Nightmare in Wax (1969) en Tourist Trap (1979). De jaren 80 kenden ook hun wassenbeeldenmuseumhorror in de vorm van Waxwork, een charmant filmpje met in de hoofdrol Zach ‘Gremlins’ Galligan.

De film
De artwork en de plot van Waxwork wekten in de schappen van de lokale videotheek veel nieuwsgierigheid op. In ieder geval bij ondergetekende. Al die horrorfiguren, een dwerg en die gast uit Gremlins in één film? Dat moest gezien worden!… Lees verder “Recensie: Waxwork (Anthony Hickox)”