De jaren negentig heeft op horrorgebied bij veel mensen een beetje nare nasmaak. Het woord ‘zwak’ komt vaak voor als horrorliefhebbers dat decennium moeten omschrijven. Hoewel ik enigszins begrijp waar zij op doelen, ik zal de jaren 90 horror altijd blijven verdedigen. De jaren 90 waren die waar ik mijn zogenaamde ‘horroropenbaring’ kreeg. Ik werd een tiener en zoop elke horrorfilm die ik kon zien op als een spons.

Maar de kritiek op dat decennium begrijp ik wel. In de eerste helft van die 10 jaar werden maar enkele echt interessante horrorfilms gemaakt. Natuurlijk, je hebt Candyman en The Silence of the Lambs, maar de horrorfilm had het moeilijk, vooral in de bioscoop. In 1996 kwam dan wel een ommekeer, en hoe. Wes Craven’s Scream herstelde in z’n eentje het vertrouwen in de horrorfilm, zowel bij het bioscooppubliek als de studio’s. Het resulteerde alleen in een flink aantal films die vooral veel leken op Scream. Het waren voornamelijk slashers waarin een gemaskerde persoon een groepje van 4 a 5 tieners als doelwit had. Een van de meest herkenbare films die Scream opvolgde was I Know What You Did Last Summer uit 1997.

I Know What You Did Last Summer had een simpel plot: vier tieners uit het kleine vissersdorpje Southport rijden op een verlaten weg iemand aan, per ongeluk. In plaats van de autoriteiten in te lichten gaan zij er vandoor, maar wegrennen van wat je hebt veroorzaakt kan niet eeuwig doorgaan. Een jaar na het ongeval krijgen zij allen namelijk een kaart met daarop de tekst: ‘Ik weet wat jij hebt gedaan afgelopen zomer!’ (klinkt minder imposant dan in het Engels, nietwaar?). De tieners denken eerst aan een slechte grap, maar dan vallen er doden en blijken zij het eigenlijke doelwit van deze gewetenloze moordenaar. De film was een gigantisch succes en zorgde ervoor dat Jennifer Love Hewitt, Sarah Michelle Gellar, Ryan Phillippe en Freddie Prinze Jr grote namen werden. Er volgde twee vervolgen: I Still Know What You Did Last Summer in 1998 en in 2006 I’ll Always Know What You Did Last Summer, een film waar het zien ervan verboden zou moeten worden. Daarna werd het heel lang stil. Hier en daar werd er wel gesproken over een reboot of een remake, maar het zou pas in 2024 echt tot uiting komen nadat de reboot van Scream, en het vervolg daarop, een groot succes bleken.

En hier zijn wij dan, op het moment dat de reboot van I Still Know What You Did Last Summer al enkele weken draait in de bioscoop. Is het het waard om de film nog in de bioscoop te zien, of is het beter om te wachten tot die verschijnt op Blu-ray of streaming?

Plot: Bijna twintig jaar na de moordpartij van 1997 door Ben Willis is het dorpje Southport flink veranderd. Niet langer is het een plaatsje waar het inkomen voornamelijk werd verdiend met de visserij, het is nu een oord geworden waar de welgestelde Amerikaan zijn toevlucht zoekt om even lekker bij te komen. Op Onafhankelijksdag besluiten Ava, Danika, Teddy, Milo en Stevie een feestje te bouwen op een van de kliffen rond Southport waar zij ook beter het vuurwerk kunnen kijken. Nabij de klif vloeit de alcohol meer dan goed door het groepje, maar dat zorgt er ook voor dat zij roekeloos worden. Door een ongelooflijke stommiteit van Teddy raakt een aankomende auto van de weg en vliegt door de vangrail. Omdat de vader van Teddy een van de belangrijkste spelers is binnen de gemeenschap van Southport, en Stevie nog in haar proeftijd na drugsgebruik zit, besluiten zij hierover te zwijgen tegen de politie en Teddy´s vader het te met zijn contacten het te laten oplossen.

Zo gezegd zo gedaan, maar het heeft wel zijn naslag op de vriendengroep. Ava trekt het niet en besluit Southport te verlaten voor een jaar, maar keert het jaar daarop terug om bij haar familie te zijn met Onafhankelijkheidsdag. Wanneer zij Danica en Milo weer ziet lijkt de vriendengroep even weer als vanouds, maar dan ontvangen zij een bericht waarbij wordt aangegeven dat iemand het incident van vorig jaar niet heeft vergeten..

Deze ‘legacyseguel’ zorgde voor een vreemde ervaring bij ondergetekende. Hoewel ik fris en fruitig met de film startte, kwam ik al vrij snel in een mineurstemming. Ik vond al snel dat de film te wensen overliet. Dat eerste half uur zat ik mezelf op te vreten. Ik vond de cast nogal teleurstellend. Nee, niet alleen teleurstellend, ik kreeg zelfs een beginnende hekel aan enkele castleden. Het komt ook door de overduidelijke stereotypering van de personages. Ava, is de slimme, maar ook meest emotioneel betrokkene van het stel. Teddy is de eeuwige ‘jock’, een knappe spierbundel die liever slaat dan echt nadenkt. Danica is de blonde dolly die van man naar man springt en zich dat kan veroorloven omdat pappie’s fortuin toch alles opvangt. En dan is er nog Milo, een slimme kerel, die eigenlijk veel te saai is voor deze vriendengroep, maar er toch in zit. De focus ligt voornamelijk bij Ava, zij is net als Jennifer Love Hewitt’s Julie de lijm die de groep bij elkaar houdt. Het is dan ook niet vreemd dat juist zij als eerste Julie tot hulp roept omdat de gebeurtenissen precies lijken op die van 1997. Vreemd genoeg is Julie niet happig om te helpen. Zij vindt dat zij al genoeg heeft geleden en woont niet voor niets in een ander stadje nabij Southport. Ray, Freddy Prinz Jr, is de enige (nog levende) die is achtergebleven in Southport die wel een helpende hand wilt bieden al is hij nog ongelooflijk bitter hoe de stad met de gebeurtenissen uit het verleden is omgegaan. Hij is ook een van de redenen dat Julie niet snel voet wilt zetten in Southport omdat de twee na de gebeurtenissen uit 1997 en 1998 met elkaar zijn gaan trouwen, maar gingen met een flinke ruzie uit elkaar.

Al met al is het nogal moeilijk mee te leven met deze bonte groep mensen. Niet alleen enkele personages, maar vrijwel de gehele groep gaat soms idioot om met de gebeurtenissen om hen heen. Pas rond de 45 minuten kwam ik tot een openbaring: dit is expres. I Know What You Did Last Summer steekt de draak met eerdere gebeurtenissen uit met name de eerste film en in de vele andere slashers uit de jaren 90. Ik zou het niet direct ook ‘meta’ noemen, maar het is overduidelijk dat er domme gebeurtenissen plaatsvinden, niet omdat onze personages ook gewoon dom zijn, maar omdat die al dom waren in de eerste film. Het besef dat I Know What You Did Last Summer uit 1997 eigenlijk ook een niet al te beste slasher was had ik al, maar regisseur Jennifer Kaytin Robinson en Leah McKendrick, die samen het verhaal schreven, maken expres een grap van het materiaal waar zij het mee moeten doen. Het is dat ik dat gegeven pas laat door kreeg, maar toen ik dat eenmaal omarmde ging ik zowaar plezier beleven met de film, en hoe! Zo blijkt maar weer dat een standaard plot nog altijd op een hele interessante wijze kan worden ingevuld en dat doen Robinson en McKendrick. Ze laten later in het script zelfs meer ballen zien dan wat de makers van de laatste Scream-films hebben gedaan. Ik ga niet vertellen wat er gebeurt, maar het zal bij sommige van ons tot een flinke discussie leiden. Ik kon het alleen maar toejuichen.

Zo zie je maar hoe een stemming tijdens de film kan veranderen. Zat ik die eerste 40 a 45 minuten nog te denken aan een onvoldoende, eindig ik toch met een zeer positieve blik. Als je de film gaat kijken: hou een open blik. Halverwege de film gebeuren er zoveel dingen die heel duidelijk maken dat de makers zeggen: “Neem ons niet te serieus en geniet!” Dat deed ik ook en dat resulteerde dat ik de film uiteindelijk nog een keer in de bioscoop ben gaan kijken. Ik raad jullie aan dat ook te doen. Het is een heerlijke zomerse slasher.