Mensen. waar blijft de tijd? Ik keek zonet even wanneer de eerste Insidious-film uitkwam, en ik schrok. Het is alweer 16 jaar geleden dat die film uitkwam. 16! Ik had wat moeten doen met mijn leven in de tussentijd. Anyhoo, we zijn nu in 2026, en alweer de 6e film in de reeks verschijnt in de bioscoop: Insidious: Out of the Further. De filmreeks is een van de meest winstgevende horrorreeksen aller tijden. Dat het moeilijk is om de reeks na zoveel films fris en fruitig te houden mag wel duidelijk zijn, zo bleek ook wel met het hevig bekritiseerde Insidious: The Red Door, de laatste film in de reeks. Toch blijft het publiek maar komen en werd The Red Door zelfs de meest succesvolle film van de gehele reeks. Er is dus nog altijd publiek voor deze ietwat versleten, maar nog altijd sfeervolle paranormale horrorfilms. Na Insidious: Out of the Further te hebben gezien verwacht ik dat het grote publiek wederom massaal naar de bioscoop zal gaan, want het krijgt precies wat het verwacht.

Het verhaal: Gemma heeft een nogal moeilijke jeugd gehad. Ze groeide op met alleen haar moeder die rond haar 9e vreemd, gedesoriënteerd gedrag ging vertonen, om uiteindelijk voor haar ogen een einde maakt aan haar leven. Gemma zet echter door en 20 jaar later leeft zij in haar ouderlijk huis met haar eigen dochter. Ze is mondhygiënist en date een lieve politieagent. Ze begint echter beelden te zien van haar moeder en merkt dat er vreemde figuren rond haar huis beginnen rond te lopen. Ze komt erachter dat zij naar ‘The Further’ kan reizen, maar dat niet alleen: ze kan ook dingen eruit terughalen naar onze wereld, en daar is een duister figuur uit The Further zeer in geïnteresseerd.

Zoals gezegd, het is lastig om een filmreeks van zoveel films, met hetzelfde uitgangspunt, meer te geven dan het in de vorige films al heeft gehad. Daar hadden de laatste drie Insidious-films last van, en Out of the Further heeft dat helaas ook. Meerdere malen worden wij op scenes getrakteerd die je van mijlenver kan zien aankomen en die leiden naar de onvermijdelijke jumpscare. Het is een formule die de eerste film nog met behoorlijk wat souplesse heeft weten te hanteren, maar voor een doorgewinterde horrorliefhebber valt er maar weinig lol aan te beleven. De Insidious-films, zijn echter niet (meer) voor de doorgewinterde horrorliefhebber, maar voor het grote publiek dat niet zo bekend is met de formule, daarom ook niet de behoefte heeft aan vernieuwing en al bang wordt van een figuur die wat rare geluidjes maakt.

De film is geschreven en geregisseerd door Jacob Chase. Het is zijn tweede speelfilm en eerder schreef ik al een recensie over zijn speelfilmdebuut, Come Play, een horrorfilm uit 2020, waarin een jong jochie vriendschap sluit met een bizar monster. Ook die film was, om het niet al te denigrerend te noemen: ’tam’. Out of the Further is dat ook, maar wederom: wie weinig horrorfilms kijkt gaat dit waarschijnlijk geweldig vinden. Ook Chase lijkt af en toe zeker bewust te zijn van de absurditeit die in zijn film speelt, tenminste, dat hoop ik. Halverwege de film lijken dan ook alle registers open getrokken te worden om iedereen te bekoren en zien wij enkele hele dikke knipogen naar twee horrorfilms waar ook James Wan goed naar heeft gekeken: Poltergeist, uit 1982, en zijn vervolg: Poltergeist II: The Other Side. Die twee films, en dan met name de eerste, zijn superieur aan Out of the Further, maar voor wie niet veel gewend is, is de film wel een feestje.

Mocht je trouwens de ambitie hebben om tandarts te worden, maar twijfel je, dan is het misschien verstandig om twee keer na te denken of je de film wel wil zien. Er is een scene met iemand in de tandartsstoel. Die gaat verschrikkelijk lang door, en hoewel de scene niet ‘eng’ is door de tandartsboor en alle andere attributen, het is wel echt verschrikkelijk goor.

Out of the Further is een verlenging van wat wij al eerder hebben gezien. We hebben de jump-scares, we hebben weer Lin Shaye als Elise die onze hoofdrolspeler op weg helpt door de duisternis en veel creepy figuren. De ‘big bad’ van de film is helaas weer eentje die maar weinig indruk maakt, en soms zelfs lachwekkend overkomt. Het zijn echter de randfiguren, de overduidelijke jump-scares en de sfeer die de film nog enigszins genietbaar maken.