Andy Muschietti’s It: Chapter 1 en 2 uit 2017 en 2019 waren een enorm succes en hebben van Pennywise een mainstream fenomeen gemaakt. Hoewel ik een groot fan ben van de tv-serie uit 1990 was het boek van Stephen King echt wel toe aan een grotere aanpak. Dat is gelukt en dit is voor het grootste deel te danken aan de onvergetelijke vertolking van Bill Skarsgard. Natuurlijk moest er een nieuwe serie komen want dat is wat je tegenwoordig doet als een formule succes heeft. Gelukkig is Welcome to Derry een zeer welkome toevoeging aan het It-universum en wat mij betreft zelfs beter dan beide films.

Plot: It: Welcome to Derry vertelt het oorsprongsverhaal van de angstaanjagende dansende clown Pennywise en laat zien hoe zijn terreur in de jaren 60 begon in het kleine stadje Derry. Elke 27 jaar wordt deze ogenschijnlijk rustige plek opgeschud door een reeks gruwelijke gebeurtenissen en verdwijningen. Het is nu aan een nieuwe groep kinderen en Dick Hallorann om het kwaad te stoppen. Hierbij roepen ze de hulp in van een eeuwenoude indianenstam.

Dat hetzelfde team van de films achter Welcome to Derry zit wordt al snel duidelijk. De serie oogt hetzelfde als beide films en natuurlijk kruipt Skarsgard weer in de huid van Pennywise waardoor Welcome to Derry aanvoelt als een verlengstuk van een al bestaan universum. De opening van de eerste It film was onverwachts bruut. We mogen niet vergeten dat de generatie die is opgegroeid met de mini serie uit 1990 qua gore niet veel gewend was. Welcome to Derry opent eveneens gory en zet de toon voor de rest van de serie. Muschietti lijkt hier wat meer vrijheid te genieten en dat uit zich in een waanzinnige eerste episode.

Zoals in elke serie krijgen we meer tijd om kennis te maken met de personages. De films waren bij elkaar al een uur of 4 maar het is toch wel prettig om wat meer tijd door te brengen in Derry. De cast is sterk. Zowel de kinderen als de ouders zetten solide rollen neer en het is een genot om weer kennis te maken met Dick Hallorran, uiteraard bekend als de kok uit The Shining. Stephen King-verfilmingen kennen regelmatig overbruggingen, maar deze was erg leuk. Opvallend is ook de rol van Madeleine Stowe (12 Monkeys, The Last of the Mohicans). Haar zijverhaal, het oorsprongsverhaal van Pennywise, is een van de hoogtepunten uit de serie en kent een paar ijzersterke momenten.

Het mag geen verrassing heten maar alle acteurs doen uiteindelijk onder voor Bill Skarsgard, by far de ‘crowd pleaser’ van Welcome to Derry. Muschietti en zijn team mogen in hun handen wrijven dat Bill weer van de partij wilde zijn want ik denk dat de serie had moeten inboeten met een andere acteur. Hoe groot ik ook een fan ben van Tim Curry’s Pennywise en hoewel hij nog altijd mijn favoriet is, kan het niet ontkend worden dat Skarsgard van Pennywise een modern fenomeen heeft gemaakt.

Welcome to Derry verveelt geen moment en wordt richting het einde alleen maar beter. De afleveringen met Pennywise in een letterlijk bloedbad en de circuswagen met de kinderen uit Derry er zwevend achteraan zijn instant classics. Welcome to Derry is misschien nog net geen Stranger Things, maar eerlijk is eerlijk, het scheelt niet veel.