Toen ik voor het eerst over The Mummy hoorde dacht ik dat er weer een remake of iets dergelijks zou komen van de Boris Karloff klassieker uit 1932. Het bleek heel anders in elkaar te zitten. Lee Cronin’s The Mummy is geen remake van de Universal Monsters klassiekers, vandaar de “Lee Cronin’s”in de titel om het onderscheid te kunnen maken. Om het nog onoverzichtelijker te maken las ik her en der zelfs dat deze film onderdeel uit zou moeten maken van het Evil Dead universum. Mijn interesse was in ieder geval gewekt.

Plot: Het gezin van journalist Charlie Cannon verblijft in Caïro wanneer hun jonge dochter Katie mysterieus verdwijnt. Acht jaar later duikt Katie plotseling weer op. Wat een vreugdevolle hereniging moet zijn voor het gebroken gezin, verandert al snel in een nachtmerrie. Katie is zwaar veranderd, katatonisch en vertoont angstaanjagend, demonisch gedrag. Ze blijkt iets duisters en ouds te hebben meegenomen uit de woestijn dat het gezin bedreigt.

“Lee Cronin’s” in de titel klinkt wat pretentieus, het is niet zo dat we hier met een nieuw talent a la John Carpenter, die ook graag zijn naam voor een titel plaatste, te maken hebben. Het heeft echter een reden, want eerlijk is eerlijk, je gedachten gaan wel gelijk uit naar voorgaan Mummy films. Het zou ook kunnen suggereren dat we te maken hebben met een visionaire film van een visionaire filmmaker. Een filmmaker die een eigen stempel weet te drukken op zijn films. Ook dat is niet helemaal het geval want The Mummy borduurt een beetje voort op de stijl van Cronins Evil Dead Rise, wat natuurlijk een vervolg is op de Evil Dead remake van Fede Alvarez. Uniek is het allemaal dus niet, maar The Mummy is wel een uitermate vermakelijke en vooral gore rit.

De opbouw van The Mummy is lekker mysterieus en duister. Je krijgt al snel het gevoel dat het leven van de Cannon familie een donkere is. De score van Stephen McKeon, die ook werkte aan Evil Dead Rise, geeft dit allemaal extra ‘body’. The Mummy begint echter pas echt op stoom te komen vanaf het moment dat dochter Katie in huis is genomen door haar ouders. Dat dit een onderdeel zou moeten zijn van het Evil Dead universum wordt vanaf dit moment steeds voelbaarder. Katie is bezeten door een demon uiteindelijk en het feit dat zij gemummificeerd is heeft een andere reden dan bijvoorbeeld in de originele The Mummy. Dit is best een interessante twist uiteindelijk, maar waar The Mummy zijn echte kracht vandaan haalt is de gore.

Dit jaar kregen we het vervolg op Evil Dead Rise in de bioscoop, Evil Dead Burn. Het is gek, maar The Mummy voelt soms meer aan als een Evil Dead film dan Evil Dead Burn. In ieder geval qua gore. Lee Cronin weet in sommige scenes echt de grens op te zoeken van wat het publiek aan kan. Met Evil Dead Burn had ik toch wat minder dat gevoel. Het is voor echte gorehounds echt een feestje soms.

Het is een mysterie waarom Cronin ervoor heeft gekozen zijn film een speelduur te geven van 2 uur en 15 minuten. Veel te overdreven. was The Mummy een half uur korter geweest hadden we weinig gemist en had dit wat mij betreft een van de beste films van het jaar geweest. Ook niet alle acteurs zijn even overtuigend. Natalie Grace als Katie doet het geweldig, ook de ouders gespeeld door Jack Reynor, die we nog kennen van Midsommar, en Laia Costa doen het prima. Het is vooral het personage van de Egyptische detective, gespeeld door May Calamawy, dat niet helemaal overtuigt. Zowel het personage als het acteerwerk zijn droog en leven amper op. Een schril contrast met het over de top spel van Grace als Katie.