Het zit niet mee met films geïnspireerd door games. Van Uwe Boll broddelwerken als Alone in the Dark en House of the Dead tot de laatste Silent Hill film, het blijft allemaal zo ontzettend magertjes. Uitzonderingen zijn de eerste Silent Hill en de laatste Super Mario animatiefilms, maar als we ons focussen op survival horror games dan zijn verfilmingen die daaruit voort zijn gekomen veelal niet best, en daar schaar ik ook de Milla Jovovich Resident Evil-films onder. Welcome To Raccoon City was een aangename verrassing die trouw bleef aan de eerste paar games, maar daar ontbrak het dan weer aan budget.

Nu hebben we dus een nieuwe Resident Evil film, geregisseerd door niemand minder dan Zach Cregger, de maker van de beste horrorfilm van 2025: Weapons. De trailer belooft veel en over budget valt er niet te klagen. Kan niet misgaan, toch? Jawel dus. Cregger heeft het namelijk in zijn hoofd gehaald om hier een hele eigen twist aan te geven. Op zich prima, zeker van een regisseurs van een dergelijk kaliber, maar om er dan een volbloed horrorkomedie van te maken? Why?!

De trailer liet niet meteen doorschemeren dat we hier met een horrorkomedie te maken hebben. ja, het personage gespeeld door Austin Abrams komt wat sullig over, maar in Barbarian heeft Cregger laten zien daar zeer goed mee om te kunnen gaan in de vorm van het personage gespeeld door uber sul Justin Long. Maar waar Cregger in Barbarian de balans tussen humor en horror zeer subtiel houdt gaat hij in Resident Evil volledig overboord. Werkelijk in elke scene moet een lach bij het publiek losgeweekt worden. De scenes met Paul Walter Hauser (Cobra Kai) waren hierin de druppel en dat was ook het punt in de film dat Cregger mij volledig kwijt was.

Ergens snap ik de intentie van Cregger. Ook in de games word je als speler losgelaten in een wereld waar alles wennen is en maak je fout na fout, maar het werkt hier gewoon niet. Resident Evil voelt als een klucht en bijna als een middelvinger naar de liefhebber van de games. Zo zonde, want als iemand hier iets engs en sfeervols mee had kunnen doen was het Cregger wel. Barbarian en Weapons hebben bewezen dat Cregger horror en komedie uitermate goed kan combineren maar beide films leunen duidelijk meer naar de horrorkant. Resident Evil is een komediefilm met horrorinvloeden.

Uiteraard had ik hoge verwachtingen dat het eindelijk goed zou komen met Resident Evil na alle mislukkingen uit het verleden en de kans is aanwezig dat dat mijn beleving heeft beïnvloed maar ik had echt liever gezien dat de naam Resident Evil niet had gekleefd aan deze film. Als losstaande film had dit beter gewerkt maar ook dan had ik mij geërgerd aan de domme keuzes van de personages en de oneindige stroom aan oneliners die het publiek aan het lachen moet krijgen. Bryan vs Resident Evil was een betere titel geweest voor deze film.