De eerste Silent Hill film is alweer 20 jaar oud. Als fan van het eerste uur van de was ik destijds extatisch dat er een verfilming kwam van de meesterlijke games. De regisseur was Christophe Gans, hiervoor alleen bekend van Crying Freeman (1995) en Brotherhood of the Wolf (2001), al mogen we niet vergeten dat Gans ook verantwoordelijk was voor een van de segmenten van het zeer leuke Necronomicon (1993). Silent Hill kwam uit in 2006 en mag wat mij betreft beschouwd worden als de beste gameverfilming ooit. Op zich niet zo moeilijk gezien de lading aan waardeloze gameverfilmingen, maar Silent Hill is meer dan enkel een succesvolle gameverfilming. Gans wist de psychische gelaagdheid van de games met respect te behandelen, het stadje voelde daadwerkelijk als een labyrint van verlangen, droefenis en dreiging, het geheel voelde gewoon 100% als Silent Hill.

Na een zeer teleurstellend vervolg, Silent Hill: Revelations (2012), is er nu een derde Silent Hill film: Return to Silent Hill, opnieuw van de hand van Gans en een verfilming van de tweede game: Silent Hill 2 (2001).

Plot: James is een gebroken man nadat zijn relatie met de liefde van zijn leven, Mary, is beëindigd. Hij ontvangt een mysterieuze brief van haar om terug te keren naar Silent Hill. Daar treft hij een eens herkenbaar stadje aan dat is getransformeerd door een onbekend kwaad. Terwijl James wanhopig op zoek gaat naar Mary, komt hij angstaanjagende wezens tegen en begint hij het mysterie te ontrafelen van wat er met het stadje is gebeurd. Maar naarmate hij dieper afdaalt in de duisternis, leiden de geheimen die hij ontdekt tot een gruwelijke waarheid. (Bron: Moviemeter.nl).

Gans weet in de eerste film zoals gezegd het typische Silent Hill sfeertje van de games knap te vangen. Het mysterie druipt ervanaf, de casting klopt en composer Akira Yamaoka is zoals gewoonlijk op dreef, wellicht het belangrijkste element om het typische Silent Hill gevoel op te wekken. Het creature design is ook om je vingers bij af te likken en fan favorite Pyramid Head heeft een scene waar je U tegen zegt. Perfect hoe hij hier wordt behandeld. Niet teveel screentijd en een ‘show stealer’ wanneer het getergde monster wel centraal staat. Return to Silent Hill zou toch alle ingredienten moeten hebben om in ieder geval in de buurt te komen van het origineel. Deze film is het bewijs dat een goede uitgangspunt op papier, geniaal basismateriaal en zelfs een terugkerend succesregisseur nog lang geen goede film oplevert.

Het is duidelijk dat het budget minder is. De film is opgenomen in Duitsland en Servie en dat is er toch aan af te zien. Het is een irritante trend dat veel producers ervoor kiezen hun films op te nemen in landen waar het veel goedkoper filmen is. Een financieel begrijpelijke zet maar het levert uiteindelijk een veel mindere film op. Kijk naar de Expendables films en dan vooral de laatste twee. De sets ogen goedkoop, extra’s lopen er verloren bij en de effecten/CGI zijn bedroevend. Dat is hier dus helaas niet anders. Het stadje is een sfeerloze CGI set, de effecten zijn slechter dan in het origineel, dat dus 20(!) jaar ouder is, en de productie voelt gehaast. In dat laatste ligt ook het grootste probleem van de film.

Ik noemde eerder niet voor niets de scene met Pyramid Head in het origineel. Die betreffende scene en de scene waarin hij in Return to Silent Hill centraal staat verschillen als dag en nacht van elkaar. In de eerste film is de opbouw perfect, Pyramid Head is extreem dreigend. In Return to Silent Hill is er amper sprake van een opbouw, voelt de make up goedkoop en moet Pyramid Head het hebben van veel bombast om indruk proberen te maken. Dit werkt niet. Gans is het gevoel voor dreiging en opbouw hier volledig kwijt wat echt teleurstellend is. Juist omdat Gans terugkeerde als regisseur gaf hoop, helemaal omdat hij een zelfverklaarde fan van de games is, maar deze terugkeer voelt als een snelle klus.

Misschien nog veel opvallender is het minimale gebruik van de muziek van Akira Yamaoka. Onbegrijpelijk dat er relatief veel stille scenes zijn in Return to Silent Hill. Het dreigende sfeertje uit de games is voor een groot deel te danken aan de muziek van de Japanse grootmeester. De dark ambient, het industriele gehamer, het is er op momenten wel, maar het wordt ondergesneeuwd in het sound design. Ik begon mij af te vragen of het lag aan de projectie van de bioscoop waarin ik de film zag, dus ik zal moeten wachten op de fysieke release om hier een uiteindelijk oordeel over te vellen.

Return to Silent Hill is een teleurstelling. Eerlijk, ik ben blij dat Silent Hill eindelijk weer in trek is. Silent Hill f vorig jaar, de aankondiging van Silent Hill: Townfall, deze film, ik ben blij met alles wat Silent Hill is, maar dat deze derde verfilming niet al te best is mag gezegd worden. De neutrale kijker mag deze film overslaan want het enige wat dit de moeite waard maakt is als je fan bent. Anders kan ik mij amper voorstellen dat een neutrale kijken hier iets goeds in kan vinden.