Wie geregeld op YouTube filmrecensies bekijkt, en dan zeker die van genrefilms, weet wie Chris Stuckmann is. Chris Stuckmann is een van de populairste filmrecensenten op het platform met zo’n 2 miljoen abonnees en met een duizelingwekkende 779 miljoen views ook een van de grootste. Hij was misschien niet de eerste die filmrecensies deed op het kanaal, maar zijn manier van recenseren is overduidelijk van invloed geweest bij veel andere recensenten.

Het verhaal van Stuckmann is iets wat heel veel recensenten hebben. Hij zag als kind M. Night Shyamalan’s Signs in de bioscoop en besloot toen dat hij filmmaker wilde worden. Hij maakte ook diverse korte films tijdens zijn middelbare schooltijd. Toen YouTube werd gelanceerd in 2005 besloot hij zijn kijk op films daar te delen en gaandeweg werden zijn filmpjes enorm populair.

Zoals het dan soms gaat, ineens ben je zo’n 20 jaar verder, maar ben je die oude liefde voor het maken van een film nooit vergeten. Enkele jaren geleden besloot hij dan ook in het diepe te duiken. Films bekritiseren kan in principe iedereen, maar het maken daarvan, dat is toch echt anders en dat is wat Stuckmann nu wel wilde bewijzen. Na een verhaal te hebben geschreven, handige contacten te hebben opgebouwd en een behoorlijk succesvolle crowdfunding via Kickstarter te hebben ondergaan mocht Stuckmann met zo’n 1.4 miljoen dollar dan eindelijk zijn film maken. Het werd Shelby Oaks.

Plot: Twaalf jaar geleden gaat Riley, samen met haar vrienden van het YouTube-kanaal Paranormal Paranoids, op onderzoek uit in het spookstadje Shelby Oaks. Riley heeft al snel het gevoel dat niet alles pluis is in Shelby Oaks, en zij heeft gelijk. Enkele dagen later worden de lichamen van haar vrienden gevonden door de autoriteiten. Ze zijn gruwelijk toegetakeld. Het lichaam van Riley wordt niet gevonden en als vermist opgegeven. Twaalf jaar gaan voorbij en nog altijd is er niets vernomen van Riley.

Riley’s zus, Mia, is ten einde raad. Haar zoektocht heeft tot niets geleid en als een soort laatste redmiddel zoekt zij haar toevlucht tot mensen die een documentaire willen maken over Riley’s vermissing om zo de aandacht van het publiek vast te houden. Net als zij klaar is met het filmen staat een man bij haar voor de deur. Hij schreeuwt: “Ze liet mij eindelijk gaan!” waarna de man zichzelf door zijn hoofd schiet. Mia weet niet wat haar overkomt, maar ziet dan dat de man een mini digitale video vasthoudt met daarop de woorden ‘Shelby Oaks’. Ze besluit om de video uit de handen van de politie te houden en die zelf te kijken later die dag. Op de video ziet zij Riley en zij weet dat haar zoektocht naar haar zus nog niet voorbij is..

Jaren geleden keek ik graag naar Christ Stuckman, ik keek vrijwel elke video die hij maakte, maar ik moet zeggen dat door de jaren heen er andere YouTubers zijn opgedoken waar ik liever naar kijk. Toch vind ik hem wel iemand die prima films recenseert en gedegen kritiek levert. Hij weet goed waar hij het over heeft. Dat hij, als recensent, de kans heeft gekregen om een film te maken is denk ik, maar misschien spreek ik vooral voor mijzelf, een droom die bij menig recensent leeft.

Is het goed kunnen onderbouwen van kritiek en het kunnen ontleden van een film genoeg om zelf een goede film te maken? Chis Stuckmann bewijst met Shelby Oaks het tegendeel.

Laat ik eerst met de positieve punten beginnen. Voor een film van anderhalf miljoen ziet Shelby Oaks er soms erg professioneel en mooi uit. Hou dat ‘professioneel’ even vast, want daar kom ik later op terug. De setting van Shelby Oaks is echt heel goed gekozen. Stuckmann groeide op in Ohio en heeft in die jaren diverse plekken gevonden die ideaal zijn voor een horrorfilmsetting. De keuze voor die plekken, en hoe ze gefilmd zijn is duidelijk iets waar langer over na is gedacht en ook echt werkt. Waar minder lang over nagedacht is is het script, logica, en hoe je een film precies moet maken.

Het is verbazingwekkend dat de film eigenlijk al ‘af’ was in 2024 en werd vertoond op een filmfestival, waar die positief werd ontvangen. Productiebedrijf en distributeur Neon vond dat er wel wat meer special effects tegenaan gegooid mochten worden en haalde regisseur Mike Flanagan, van heerlijke producties als Doctor Sleep en The Haunting of Hill House, aan als adviseur en producent. Het budget werd verhoogd om enkele scenes opnieuw te filmen en de film opnieuw te editen. Bij dat laatste is denk ik iets fout gegaan, want mijn hemel, dit kan echt zoveel beter. Soms zit je veel te lang naar een scene te kijken en zou je willen dat je kon doorspoelen. Hoewel de film opnieuw is bekeken is de film soms alsnog tergend langzaam. Hoe kan Flanagan dat aan zich voorbij hebben laten gaan?

Het editen is echter het minste van wat er allemaal fout gaat bij Shelby Oaks. De fout zit eigenlijk al in de basis: het schrijven van de film. Een laag budget heeft vaak het gevolg dat je je als regisseur niet kan wenden tot de beste acteurs, special effects en dergelijke, maar met een laag budget kan je wel degelijk interessante en soms indrukwekkende films afleveren, zoals Martijn Smits dat onlangs heeft gedaan met Vleesdag. Bij Shelby Oaks lijken de schrijvers, Stuckmann en zijn vrouw Samantha Elizabeth, heel goed bepaalde scenes in beeld te kunnen brengen, maar een geheel maken van al die scenes tot een interessant verhaal, dat is hen hier niet gelukt. Na afloop van de film zal je enkele scenes misschien wel bij blijven, maar hoe ons hoofdpersonage van die en die scene komt, je hebt achteraf geen idee.

Daarnaast ontbreekt vaak ook logica in Shelby Oaks. Ik weet dat ik vaak aanhaal dat logica in horrorfilms niet altijd nodig is, zeker als liefhebber van Italiaanse horrorfilms uit de jaren 70 en 80, maar je kan ook overdrijven. Zoals de scene waarbij Mia onder het bloed komt te zitten van de kerel die zichzelf voor zijn kop schiet. Ze zit echt helemaal onder. Haar kleding, haar gezicht, het zit onder de klodders bloed en waarschijnlijk ook stukjes hersenen. De politie komt, ze wordt ondervraagd, het lijk wordt verwijderd en voor je het weet is het avond. Uren zijn aan haar voorbij gegaan en Mia is nu alleen met haar partner. Haar man mist blijkbaar elke vorm van empathie en lijkt al te zijn vergeten dat zijn vrouw iets dramatisch heeft doorgemaakt die dag. Ook blijft hij naar haar onder het bloed zittende gezicht kijken zonder even te zeggen: “Schat, wil je niet even douchen?’ Maar nee. Waarom zou hij ook eigenlijk? Mia loopt zelf ook uren rond met de bloedklodders op haar gezicht alsof het net zo is alsof zij door de regen heeft gelopen. Het gaat vanzelf wel weg, of zo?

Hoe langer ik aan Shelby Oaks denk, hoe meer ik het gevoel krijg dat het schrijven van het verhaal heel vluchtig is gegaan, iets wat ik mij bijna niet kan voorstellen omdat Stuckman zegt hier jaren mee bezig te zijn geweest. Je merkt wel degelijk dat hij voor bepaalde scenes, of liever gezegd shots, een goed beeld bij heeft, maar met alleen mooie plaatjes maak je nog geen goede film. Misschien dat Stuckmann het een volgende keer beter doet, ik gun hem dat echt, maar Shelby Oaks is een film geworden die ik liever snel vergeet.