Ik denk dat maar weinig mensen in 2013 hadden verwacht dat The Conjuring zo´n immens succes zou worden. Niet alleen de film werd een groot succes, hij bracht ruim 300 miljoen dollar in het laatje met een 20 miljoen dollar budget, maar The Conjuring zou een geheel eigen universum scheppen bestaande uit 8 films. Het is vooralsnog zelfs de meest succesvolle horrorreeks aller tijden. Aan dat rijtje wordt nu een negende film geplakt, The Conjuring: Last Rites, naar het schijnt de laatste met het echtpaar Ed en Lorraine Warren.

Het verhaal: het is 1986 en Ed en Lorraine Warren lijken het rustiger aan te doen sinds Ed het aan zijn hart heeft gekregen na de uitdrijving in 1981 (The Conjuring: The Devil Made Me Do It). Ze begeleiden nog wel eens mensen door hun kleine museum aan bezeten spullen, maar ze richten zich vooral op hun eigen verdiende rust en Judy, hun dochter, die zo nu en dan achtervolgt wordt door dezelfde visoenen die Lorraine ook heeft. Toch wordt de rust verstoord wanneer de kerk hun benadert om nader onderzoek te doen in Pennsylvania waar de familie Smurl te maken heeft met een naar het schijnt bezeten spiegel waar de Warrens in het verleden ook mee te maken hebben gehad.

Last Rites zou de laatste zijn in de gehele The Conjuring-reeks, echter is onlangs bevestigd dat het zou gaan om een einde van ‘deze fase’. Dat wilt dus zeggen dat we nog lang gaan worden getrakteerd op andere verhalen binnen dit universum, maar wellicht niet met Ed en Lorraine. Misschien ook wel, maar met een jongere versie van de twee of hun dochter, wie zal het zeggen? Er valt in ieder geval genoeg te verdienen aan de verhalen rond demonische voorwerpen, maar persoonlijk zou ik het op prijs stellen niet verder te gaan met verhalen rond deze twee personen. De Warrens waren namelijk charlatans die geen enkel moment voorbij hebben laten gaan om ergens geld aan te verdienen en mensen maar wat graag onzin aanpraten. Dat gekraak in huis komt niet door een oude fundering, maar door een of andere geest, waar voorgaande bewoners nooit last van hebben gehad. die zij wel voor een bepaald bedrag wisten te verjagen. Natuurlijk gaat het hier om fictieve horrorfilms, maar de makers spelen wel steeds met het idee dat deze gebeurtenissen daadwerkelijk hebben plaatsgevonden. Online zie je ook een groeiende groep mensen die de Warrens als helden zijn gaan vereren. In werkelijkheid namen de Warrens gebruik van de angsten van mensen voor financieel gewin en pleegde Ed Warren overspel met een minderjarige dame van 15 jaar oud die nota bene gedwongen werd tot een abortus. Wat een helden.

Enfin, Last Rites is dan wellicht het einde van een ‘fase’, maar een spetterend einde is het niet. Het is opvallend dat er drie schrijvers voor Last Rites nodig waren (Ian Goldberg, Richard Naing en David Leslie Johnson-McGolddrick), maar die dan toch met zo’n rechttoe rechtaan demonenverhaal zijn gekomen dat zich nergens onderscheidt van wat ons al is voorgeschoteld in de afgelopen 10 jaar. Dat ook regisseur Michael Chaves, verantwoordelijk voor enkele van de zwakste films binnen het Conjuring universum, zoals The Nun II en The Conjuring: The Devil Made me Do It, wederom aan de haal mag gaan met een nieuw verhaal is een mysterie. De ‘scares’ zijn nergens vernieuwend en hij vervalt maar wat graag in het gebruik van het volume op standje 10 te zetten om ons te doen geloven dat wat zich nu voordoet écht heel eng is.

Het erge aan Last Rites is eigenlijk wel hoe de makers hun publiek zien. Lees: zij zien ons als kinderen die alles van de voorgaande films alweer zijn vergeten. In de film stellen de Warrens dat zij bij ‘wel 1000 zaken’ betrokken zijn geweest, maar elke keer als Lorraine iets ‘voelt’ en daarbij in elkaar zakt wordt er toch weer gevraagd: “Wat is er aan de hand Lorraine?” alsof zij ondertussen niet moeten weten wat er gaande is. Daarnaast mist er ook nogal wat logica. Nu is dat bij horrorfilms ook niet direct nodig, niet alles hoeft een wetenschappelijke uitleg bijvoorbeeld, het moet wel leuk blijven, maar toch zijn er situaties in last Rites waarbij je je afvraagt: ‘Waarom was dit er nou?’ Zo zien wij dat bij het huis van de Smurls de straat is afgezet door de politie en een grote groep mensen, waaronder journalisten, zich hebben geschaard. Zij onthalen de Warrens alsof het landelijke bekenden zijn (dat waren zij nooit in het echt), maar wanneer de Warrens het huis binnen gaan wordt de afzetting van de politie ontruimd en vertrekt iedereen. Waarom was er een afzetting überhaupt? Er was op dat moment geen enkele reden dat buurtbewoners, en zeker niet journalisten, zich bij het huis zouden scharen, maar ze stonden er wel zonder dat dat wordt uitgelegd. Het zorgt misschien voor wat ‘gewicht’ aan deze zaak en om de status van de Warrens een zekere glans te geven, maar uiteindelijk slaat het nergens op. Overigens is het huis van de Smurls niet eens echt zo groot, zeker niet voor een groot gezin waarbij ook nog eens opa en oma in huis wonen, maar toch gebeuren er elke keer dingen waarbij niemand ook maar in de buurt lijkt te zijn. Zo gaat dat in horrorfilms wel vaker, maar een James Wan, de originele bedenker van de reeks, had hiervoor een verklaring gegeven. Hier moeten wij het maar slikken en geloven.

Ook is opvallend hoe het geloof een rol speelt in Last Rites. Dat was al vaker ter sprake in de eerdere films, maar hier wordt de nadruk er wel heel erg opgelegd en dat valt op. De Warrens lopen namelijk rond alsof zij onderdeel zijn van de Katholieke Kerk en direct overleg met die kerk houden. In werkelijkheid moest de Katholieke Kerk niets van de Warrens weten. Daarnaast waren de Warrens in het echt van mening dat demonen hun grip op personen krijgen omdat zij niet geheel toegewijd zouden zijn aan het geloof. Nou, dat is bij de Smurls anders helemaal niet van toepassing. Zij bidden voor het eten, gaan op de zondag naar de kerk, houden niet van vloeken en in werkelijk elke kamer of gang van het huis hangt het kruis van Jezus. En toch overkomt hen dit allemaal! Persoonlijk lijkt mij dat de nadruk op het geloof in Last Rites is om in te spelen op de huidige situatie in de Verenigde Staten waar het Christelijk geloof een steeds grotere rol lijkt te gaan spelen sinds het aantreden van een zekere president en dat zij dit publiek willen aanspreken, maar dat is misschien iets om later eens uit te gaan zoeken wanneer mensen hun mond daar weer durven open te doen.

Al met al is The Conuring: Last Rites een degelijke uitziende, maar vooral vermoeiende en ook saaie film geworden waar de gemiddelde horrorliefhebber zijn neus voor ophaalt. We hebben dit allemaal al eerder gezien en vooral beter. Deze ‘fase’ is dan wellicht voorbij en het zal vast niet lang duren voortaan de volgende zich aandringt, maar hopelijk leert de studio wel van de fouten. Films als Last Rites maakt de horrorliefhebbers nogal Conjuring-moe.