Misschien ken je dat wel: je ziet een trailer en je denkt: “Geen idee waar dit heen gaat, maar het ziet er uit als iets waar ik een hele leuke tijd mee ga beleven!” Dat had ik met de eerste trailer van The End of Oak Street, enkele maanden geleden. Toen ik las dat J.J. Abrams de film heeft geproduceerd, geruchten online kwamen dat de film misschien een connectie heeft met het Cloverfield-universum en geregisseerd en geschreven is door David Robert Mitchell, werd ik helemaal enthousiast. Mitchell heeft met It Follows een van de beste horrorfilms gemaakt van de afgelopen 15 jaar en zijn Under the Silver Lake is een cultfilm die veel meer mensen zouden moeten zien. Je kan dus wel zeggen dat ik erg uitkeek naar deze film, maar nu ik het heb gezien kan ik jullie wel vertellen, sommige mensen verdienen het gewoon om opgegeten te worden door dinosaurussen, levend.

Plot: Het is 1982 en in een buitenwijk ergens in de VS woont de familie Platt. Alles lijkt pais en vree, aan de oppervlakte, maar de vader en moeder van het gezin (Ewan McGregor als Gregg en Anne Hathaway als Denise) zijn eigenlijk al langere tijd niet blij met elkaar. Hun kinderen: Brian (Christian Convery) en Audrey (Maisy Stella) hebben eigenlijk wel door dat het allemaal niet helemaal lekker gaat, maar hopen toch dat hun familie bij elkaar blijft. Ze moeten hun huiselijke problemen echter opzij schuiven wanneer er vreemde dingen in hun wijk gebeuren. Bij een kennis van Denise verschijnt een vreemde plant in de tuin en bij een van hun buren een enorme berg stront. Brian ziet ’s nachts een vreemd lichtverschijnsel en de volgende nacht ziet Audrey het ook. In de derde nacht ervaart iedereen van het gezin een hele heftige. Ze kijken even naar buiten, maar alles lijkt normaal. Was het een aardbeving? De elektriciteit doet het niet meer en er komt ook geen water meer uit de kraan. Misschien is ergens de hoofdleiding kapot gegaan? Maar dan horen zij gegil…

Liefhebbers van jaren 80 films van Steven Spielberg, Robert Zemeckis, maar ook Tobe Hooper zullen zich in een warm bad wanen bij het begin van The End of Oak Street. Niet alleen doordat de film zich afspeelt in de jaren 80, maar dat het naast de ‘look’ ook de ‘feel’ heeft van een avonturenfilm uit de jaren 80. Je waant je in een mooi en vredig Amerikaans suburbia waar families samen komen voor een lokale braderij, de gazons zijn altijd groen, door de wijk rijden jongens op kleurrijke BMX-fietsen en iedereen geniet van grote, ruime huizen met enorme tuinen die mensen met een middelbaar inkomen toen gewoon konden kopen. Die ervaring maakte bij mij wel wat los, aangezien ik ben opgegroeid met die films en dat ideaalbeeld dat veel van de films van Spielberg, Zemeckis en Hooper gaven van dergelijke wijken. Daarnaast hadden die films natuurlijk ook hun eigen drama in de vorm van geldproblemen of alcoholmisbruik als gevolg van. In die films werden problemen niet ontkend, maar je had altijd het gevoel dat die problemen te overwinnen waren door het handelen van de hoofdpersonen. Die waren nooit perfect, maar ze passen zich aan om het probleem te overkomen. Aan het begin van de film ken je deze personen niet, soms zijn zij ook wat complex door bepaalde karaktereigenschappen, maar je gaat van ze houden en tegen het eind van de film ga je voor ze juichen. Was dat ook maar zo bij The End of Oak Street.

Ik ging de film in met een niet al te serieuze blik. Het mag geen spoiler zijn, want de trailers geven het gegeven al weg, maar de gehele woonwijk wordt getransporteerd naar de prehistorie. Hoe en waarom? Maakt het wat uit? Het gegeven alleen al is toch gewoon tof? Ik ben wel benieuwd hoe mensen met een dergelijke situatie omgaan. Dat mensen in een situatie, waar zij nog nooit in hebben gezeten, domme keuzes maken is natuurlijk niet vreemd, maar mijn hemel, wat maken onze hoofdrolspelers domme keuzes. In de derde nacht gebeurt ervaart iedereen van het gezin een hele heftig. Van domme keuzes moet je leren, denk ik dan, maar hier lijkt niemand echt wat te leren.

Om een voorbeeldje te geven, de familie heeft door dat er hele gevaarlijke dinosaurussen rondlopen. Ze hebben mensen in hun wijk al opgepeuzeld zien worden en ze hebben nauwelijks iets om zich mee te kunnen verdedigen. Ze zijn werkelijk nergens veilig. Allereerst barricaderen zij hun huis: slim. Het huis heeft genoeg hout om dat te doen, want jaren tachtig interieur, maar zij doen dat op een manier waarop dat wordt gedaan in een tekenfilm. Kris kras door elkaar. Wanneer zij toch naar buiten gaan hebben zij totaal geen ‘situational awareness’. Ik zeg het nogmaals, ER LOPEN METERSHOGE ROOFDIEREN ROND, maar we gaan gerust even uitkijken met z’n allen naar de prehistorische omgeving zodat zij niet opmerken dat zo’n metershoog monster hun kan benaderen van achteren. Leuke scene. Daar leer je van, zou je zeggen, maar deze familie?

Als de hond van de familie wordt vermist en even wordt gezien door Brian, gaat hij gelijk er achter aan zonder zijn familie in te lichten. Zijn zusje, Audrey, ziet het en gaat daar weer achter aan, zonder haar ouders in te lichten. Denise en Gregg komen er achter dat hun kinderen het huis uit zijn gegaan en gaan dus ook naar buiten, in het donker, luid roepend, en ik zeg het nog maar een keer: TERWIJL ER METERSHOGE ROOFDIEREN RONDLOPEN! Ik wou dat het hier bij bleef, maar mijn hemel. De familie hoort een vreselijk geluid uit een bepaalde hoek komen. “En toch is dat de weg naar huis.” wordt er dan gezegd. Euh, nee. Je loopt dan gewoon om, kut!

Een goede film moet je laten juichen voor de hoofdpersonages, maar halverwege de film had ik vooral het idee dat ik het prima vond als de gehele familie zou worden opgegeten. Ze verdienden het gewoon niet om deze bizarre situatie te overleven. Ze zijn zo dom, en ze doen zo dom om de film een aantal spannende, spectaculaire scenes te geven, wat lukt, maar geven om de familie? Dat gebeurt niet.

Dat de personages ook levensechte problemen hebben moet ze meer karakter geven, maar het is vooral een gegeven dat je wordt verteld, in plaats van dat je het ook voelt. Hathaway krijgt verreweg de meeste ruimte en is zonder uitzondering het beste personage van de gehele film. Echter, ook haar probleem binnen het gezin is gissen. Zij aspireert om een schrijver te worden en heeft ook een boek geschreven, zonder dat tegen haar familie te zeggen, laat staan dat het is opgemerkt door de meeste familieleden, maar het waarom is en blijft de vraag. Met Ewan MCGregor is ook iets vreemds aan de hand. Soms is hij heel goed, geloofwaardig, maar er zijn ook tal van scenes waarbij je je afvraagt of hij wel weet in wat voor film hij speelt.

Ik geloof best dat ik nogal zeurderig uit de hoek kom, en ik kan zo nog een A4-tje vullen denk ik, laat ik dan ook maar even iets positiefs zeggen. De film is gemaakt voor 85 miljoen dollar, maar als je had gezegd dat de film het dubbele had gekost, dan had ik dat ook geloofd. Hoewel hier en daar de special effects wel wat te wensen overlaten wordt dat met andere ruimschoots goedgemaakt. Ook is de score van Michael Giacchino, hoewel erg John Williams, wel erg goed. Ik ga de score niet kopen op vinyl omdat ik nogal een zure nasmaak heb van deze film, maar het was zeker goed.

Ga je na deze zure recensie de film alsnog kijken: succes. Het helpt als je net een hersenoperatie hebt gehad of een IQ onder de 80 hebt. Of je wil gewoon iets van spektakel zien zonder echt na te denken. Dat moet je vooral niet doen bij The End of Oak Street: nadenken.