Ja, daar zit je dan achter je computer en mag je een recensie schrijven over een van je favoriete films, The Terminator. Dat klinkt makkelijker dan het is. Wat ga je zeggen? Er valt zoveel te zeggen over de film die je meerdere keren per jaar bekijkt. Sommige scènes zelfs maandelijks. Dat klinkt bizar, maar dat vind ik niet. The Terminator is zoveel. Ik kan met andere fans, zoals It’s Only a Movie ‘founding father’ Ricardo, er eindeloos over lopen lullen. Daarnaast lees ik er ook veel over. Want zelfs meer dan 30 jaar later wordt er nog altijd gefilosofeerd wat de film precies inhoudt. Vol ongeloof hoor ik wel eens iemand zeggen dat The Terminator gewoon een ordinaire actie/science fiction-film is met Arnold Schwarzenegger. Zij hebben het zo fout. Want wie vluchtig kijkt ziet misschien dat, maar de fans weten het: The Terminator is geweldig.

In de nabije toekomst wordt de wereld verwoest door een nucleaire oorlog. De oorlog is niet ontstaan door een conflict tussen verschillende naties, maar door een computer, genaamd Skynet. Skynet was bedacht om Het Westen te beschermen en bestuurde een groot gedeelte van het Amerikaanse wapenarsenaal. Maar iets ging mis. Skynet werd zelfbewust en zag de gehele mensheid als haar vijand. Skynet vuurde haar kernraketten af op Rusland die daarop automatisch reageerde met dezelfde middelen. Miljarden verliezen het leven. Maar de mensheid overleeft. Tussen de pijnhopen van wat eens steden waren proberen zij het leven op te pakken, maar niet alleen zij hebben de oorlog overleefd. Ook Skynet. Een oorlog tussen mens en machine laait op. Even dreigt alle hoop verloren tot een man opstaat die de mensen leert overleven en te vechten tegen Skynet. Zijn naam: John Connor. Connor leidt de mensen naar de overwinning maar voordat zij definitief de stekker uit Skynet kunnen trekken stuurt Skynet de T-800, een cyborg, door een tijdmachine om zo Sarah Connor, de moeder van John Connor, te vermoorden. Want zonder Connor geen overwinning. Connor stuurt zijn beste man, Kyle Reese, achter de cyborg aan en belandt in het Los Angeles van 1984, waar een race tegen de klok begint. Wie zal haar als eerste bereiken?

Als fan van The Terminator kan ik gerust scène voor scène afgaan en daar eindeloos over gaan lullen. Met gemak. Want The Terminator zit boordevol memorabele scènes. Het begint al bij de aankomst van Schwarzenegger als de T-800 in het Los Angeles van 1984. Zijn ‘geboorte’, als ik het zo mag zeggen, is nagenoeg perfect. Wanneer de rook optrekt zien wij hem in knielende houding en volledig naakt. Zijn gespierde lichaam glimt in het maanlicht. Als hij langzaam omhoog rijst krijgen wij ook een blik van zijn gezicht. Het is volledig emotieloos. Strak. Alsof een beeld van Rodin zojuist tot leven is gekomen. Dit is geen gewone man. Dit is wat Hitler waarschijnlijk bedoelde met zijn übermensch. De T-800 loopt richting de rand van de parkeerplaats en ziet onder hem Los Angeles, de stad die zich nog niet bewust is van welk onheil haar te wachten staat. Het ultieme roofdier is nu in hun midden en dit is nu zijn territorium, zijn jachtgebied.

Als tiener zag ik Terminator 2: Judgment Day als eerste en ik was behoorlijk onder de indruk van de CGI en alle spektakel. Het was groter dan groots. Natuurlijk moest ik het eerste deel ook zien maar dat bleek in mijn videotheek een stuk moeilijker te vinden dan ik had gewild. Toen ik uiteindelijk de video wist te kopen van mijn krantenwijkgeld was ik wel even verbaasd hoe anders deze is dan zijn opvolger. The Terminator is grauw, donker en vooral serieus. Geen knipoog. Geen grappen. Een en al ernst. The Terminator is dan ook meer dan een actie of science fiction. Het is pure horror. De T-800 is een niet te stoppen kracht zoals Michael Myers en Jason Voorhees zijn, alleen gewapend met een heel wapenarsenaal in plaats van een groot mes. Het is alleen niet een jager dat zich schuil houdt in het donker. Wanneer hij eenmaal zijn doel in het vizier heeft gaat hij direct de confrontatie aan. Dat is goed te zien in de zogenaamde Tech Noir shootout scène. Sarah ontdekt dat iemand het heeft gemunt op haar naamgenoten en als zij denkt dat iemand haar achtervolgt vlucht zij de club Tech Noir in. Daar wacht zij tot de politie arriveert om haar in bescherming te nemen. De T-800 arriveert eerder, waarna iets gebeurt dat ik beschouw als magisch. De film gaat over in slow motion en we horen de dreigende monotone beat van de synthesizer. We zien Sarah even naar beneden duiken om iets op te pakken van de grond waarna wij zien dat op de achtergrond de T-800 haar daardoor net mist. Wanneer Sarah opkijkt ziet zij iemand aan de bar zitten die haar indringend aankijkt. Ze wenkt haar hoofd van hem af want ze denkt dat dat haar belager is. Niets is minder waar. Het is Kyle Reese die haar komt beschermen. De T-800 krijgt haar dan in zijn vizier en loopt zonder zijn blik af te wenden of zonder acht te nemen van het dansende publiek om hem heen over de dansvloer naar haar tafeltje, nog altijd in slow motion. Dan draait Sarah zich om en kijkt zij regelrecht in de loop van de pistool van haar echte belager. Het is werkelijk een zinderende scène die ik zeker meer dan 100 keer heb bekeken. Het is mijn favoriete scène van de film, maar zeker niet de enige memorabele.

De toen nog piepjonge regisseur James Cameron wist zich met The Terminator te manifesteren als wonder boy. Want hoewel The Terminator vol zit met spectaculaire actiescènes, is en blijft het een low budget film. De film bevat elementen die eerder al bedacht waren zoals in een aflevering van de serie Outer Limits, maar de lof gaat naar Cameron voor het perfectioneren daarvan. De film zette zijn naam vanuit het niets boven aan de lijst in Hollywood en hij wist in de daaropvolgende jaren een paar van de grootste films ooit te maken. Het bezorgde ook Arnold Schwarzenegger de naam van een van de grootste actiehelden. En dan te bedenken dat dat pas echt begon met hem als een van de meest memorabele bad guys op het witte scherm.
Is The Terminator perfect? Nee, dat zie ik zeker wel, ook al ben ik een enorme fan. In de genoemde clubscène zit bijvoorbeeld een continuïteitsfoutje en de special effects verraden hier en daar dat we met een low budget film te maken hebben. Dat alles maakt van The Terminator niet minder een beleving. Een beleving die vier vervolgen kreeg, maar die alleen maar werd geëvenaard door het directe vervolg, Terminator 2: Judgement Day, niet toevallig ook van Cameron.

Sinds het dramatische verloop van Terminator Genisys, dat een geheel nieuwe filmreeks moest opleveren, is bij menig fan de vraag of het ooit nog goed gaat komen met de Terminator franchise. Ikzelf heb de hoop van wel. De rechten liggen immers weer bij Cameron en hoewel hij voorlopig zijn aandacht nodig heeft voor zijn Avatar films, is dat toch iets. In de tussentijd blijf ik deze klassieker uit 1984 met veel plezier kijken en droom ik dat ik nog eens een goede Terminator film in de bioscoop mag zien. Want hoe je het wendt of keert, ik neem de T-800 heel serieus als hij zegt: “I’ll be back!”