Tagarchief: 1981

Recensie: The Black Cat (Lucio Fulci)

Midden in zijn meest productieve periode maakte Lucio Fulci tussen zijn zombi-trilogie door een eerbetoon aan de Poe-verfilmingen van Roger Corman. The Black Cat is een film over een klein dorpje op het Britse platteland waarin steeds meer mensen dood worden aangetroffen. De enige verdachte: een zwarte kat…

Patrick Magee is zonder twijfel de beste acteur van de film. Alleen zijn onheilspellende blik was al voldoende. Als dit een film van Corman was geweest zou zijn rol ongetwijfeld door Vincent Price worden vertolkt. Dat de beste man een jaar later overleed is niet vreemd als je de gele verkleuringen in zijn gezicht ziet die wijzen op nierfalen. Mimsy Farmer is een beetje saai en David Warbeck’s rol vrij beperkt.

Het grootste pluspunt van The Black Cat is de prachtige cinematografie van Sergio Salvati die volledig tot zijn recht komt in de nieuwe Blu-ray van Arrow. Met name de beelden waar de zwarte … Lees verder “Recensie: The Black Cat (Lucio Fulci)”

Top 10 beste jaren voor de genrefilm

De genrefilm vierde hoogtij in de jaren 70 en 80. Voor een relatief klein budget werden specifieke films gemaakt die een miljoenenpubliek trokken. Filmmakers hadden meer de vrije hand in het maken van hun waar en dat zorgde voor veel films die gewoon deden waar ze goed in waren. Maar wat zijn nou de beste jaren geweest voor de genrefilm? In welke jaren werd je overspoeld door genrefilms die ook nu nog op handen worden gedragen? It’s Only a Movie zet de beste jaren voor de genrefilm op een rij.


10
 1977
1977 is natuurlijk het jaar waarin een van de meest invloedrijke films aller tijden uitkwam die op een meesterlijke manier avontuur en science-fiction wist te combineren. Star Wars wordt ook nu nog op handen gedragen, wat de zoveelste nieuwe impuls met het nog te komen zevende deel bewijst. 1977 is ook nog het jaar van een van de mooiste horrorfilms … Lees verder “Top 10 beste jaren voor de genrefilm”

Knightriders (George A. Romero) – recensie

Wanneer men de titel van de film, de poster en de naam van de regisseur naast elkaar zet krijgt men al snel het vermoeden dat we hier te maken hebben met een soort van post-apocalyptische bikerfilm in de stijl van The Bronx Warriors, of iets in die richting. George Romero heeft ons goed beet, want Knightriders is niets minder dan een zeer persoonlijk drama, waar vooral sterk acteerwerk de leidraad doorheen de film is.

Knightriders is George Romero’s Easy Rider. Waar die film gaat over de hippie, gaat het hier over een andere vrijheidsstrijder: de moderne ridder. Paarden zijn vervangen door motors en middels het organiseren van middeleeuwse steekspelen onderhouden zij zichzelf. Een wel heel aparte manier van Romero om sociale issues over de buitenstaander in kaart te brengen. Het levert echter een bijzonder schouwspel op.

Hoewel Romero gekenmerkt wordt als horrorregisseur barsten zijn films van dramatische en sociaalkritische tonen, … Lees verder “Knightriders (George A. Romero) – recensie”