Tagarchief: Drama

Recensie: Horizon Line (Mikael Marcimain)

Een rampenfilm met Allison Williams (Get Out) en Keith David (The Thing) in de cast zou toch wel wat moeten opleveren, zou je denken. De Zweed Mikael Marcimain levert met Horizon Line zijn derde film af (Call Girl, 2012, en Gentlemen, 2014, gingen Horizon Line voor), al zou je een half uur in de film denken dat je hier met een debuut te maken hebt. Ergens is dat ook zo want dit is Marcimains eerste film over de grenzen, maar Horizon Line is uiteindelijk op veel vlakken een zeer moeilijk te behappen film geworden.

Plot: Sara en haar ex Jackson zien elkaar na enige tijd terug wanneer ze uitgenodigd worden voor het huwelijk van hun beste vrienden op een tropisch eiland. Wanneer ze als enige passagiers aan boord gaan van een klein vliegtuig, krijgt de piloot plotseling een hartaanval en komen ze terecht in één van de grootste stormen ooit.… Lees verder “Recensie: Horizon Line (Mikael Marcimain)”

Recensie: The Nightingale (Second Sight)

Wat had de Australische Jennifer Kent 7 jaar terug een enorme hit te pakken met The Babadook! Iedereen leek er mee weg te lopen en de film verscheen op zowat elk jaarlijstje van horror gerelateerde media. Ondergetekende bleek een zeldzame uitzondering. De film ging mij teveel richting drama, was voorspelbaar en dat joch… Zelden heb ik mij zó zitten ergeren aan een kind. Talent zag ik wel in The Babadook, maar een meesterwerk? Never. Nu is er dan een ‘nieuwe’ film van Kent. The Nightingale verscheen al in 2018 op festivals, maar is nu pas door Second Sight uitgegeven op Blu-ray.

Plot: Het is het jaar 1825. De jonge Ierse Clare is een veroordeelde vrouw in Tasmanië. Ze zweert wraak op een officier voor de gruwelijke misdaad die hij pleegde op haar familie waarbij hij Claires man en baby heeft vermoord. Tegen haar zin wordt zij vergezeld door de … Lees verder “Recensie: The Nightingale (Second Sight)”

Recensie: Castle in the Ground (Joey Klein)

In de afnemende markt van fysieke media blijft Splendid Film een rots in de branding. Regelmatig brengt het label verrassende titels op de Nederlandse markt (en daarbuiten) en dan ook nog eens voor een redelijke prijs. Hierdoor wil je nog wel eens het risico lopen door een onbekende film mee te pikken, zoals Castle in the Sky. Ik had er nog nooit van gehoord, maar heb onlangs Green Room en Black Christmas gezien, waarin Imogen Poots meespeelt. Dit Canadees-Amerikaans misdaad drama is niet een voor de hand liggende titel voor It’s Only a Movie, maar genoeg om even bij stil te staan.

Plot: De jonge Henry (Alex Wolff) is gestopt met zijn opleiding om fulltime voor zijn terminaal zieke moeder (Neve Campbell) te zorgen. Hij maakt ook Ana (Imogen Poots), die onlangs tegenover hem is komen wonen. Het is een vreemde griet, waar steeds verschillende kerels voor de deur staan. … Lees verder “Recensie: Castle in the Ground (Joey Klein)”

Recensie: Best Friends (Vinegar Syndrome)

Vinegar Syndrome heeft zich voorgenomen obscure cultfilms te redden uit de vergetelheid. Van vintage porno tot horror met een budget waar gaarkeukens drie jaar op zouden kunnen draaien, er wordt van alles opgenomen in hun catalogus. Zo ook Best Friends, een soort psychologisch drama met wat lichte exploitation invloeden.

Plot: In Best Friends proberen beste vrienden Jesse (Richard Hatch, die later in Battlestar Galactica zijn toekomst als gast op sci-fi conventies zou veiligstellen) en Pat (Doug Chapin) hun in het slop geraakte vriendschap een nieuwe vonk te geven. Samen met hun vriendinnen Kathy (Susanne Benton, die in hetzelfde jaar al eens Don Johnson en zijn hond verleidde)  en Jo Ella (Ann Noland) maken ze met een camper een road trip door een aantal staten. De twee vrienden hebben samen gediend in Vietnam en al vrij snel blijkt dat Pat hier een behoorlijke tik aan over heeft gehouden. Hij klampt … Lees verder “Recensie: Best Friends (Vinegar Syndrome)”

Recensie: Walkabout (Nicolas Roeg)

Regisseur Nicolas Roeg was al vroeg een van de regisseurs waar ik tegen op keek. Overdonderd was ik toen ik voor het eerst Don’t Look Now zag. Ik was waarschijnlijk een jaartje of 14 en had ergens in een boekje gelezen dat dit een film was die ik wel goed móest vinden. En warempel, ik vond het ook oprecht een hele goede film! Ik probeerde de film aan mijn vriendjes te laten zien, maar die vonden er geen fuck aan, behalve de eindscène. Zo ging dat nog heel wat jaartjes door. Eenmaal in een studentenhuis liet ik het aan mijn mede-studenten zien en die vonden de film “mwah” en je raadt het al, behalve de eindscène. Frustrerend, kan ik je zeggen. Waren alleen ik en die paar recensenten de enigen die die film zo fantastisch vonden? Behoorde ik nu tot een bepaald clubje elitaire lui die iets in een bepaalde … Lees verder “Recensie: Walkabout (Nicolas Roeg)”