Tagarchief: Drama

Recensie: Castle in the Ground (Joey Klein)

In de afnemende markt van fysieke media blijft Splendid Film een rots in de branding. Regelmatig brengt het label verrassende titels op de Nederlandse markt (en daarbuiten) en dan ook nog eens voor een redelijke prijs. Hierdoor wil je nog wel eens het risico lopen door een onbekende film mee te pikken, zoals Castle in the Sky. Ik had er nog nooit van gehoord, maar heb onlangs Green Room en Black Christmas gezien, waarin Imogen Poots meespeelt. Dit Canadees-Amerikaans misdaad drama is niet een voor de hand liggende titel voor It’s Only a Movie, maar genoeg om even bij stil te staan.

Plot: De jonge Henry (Alex Wolff) is gestopt met zijn opleiding om fulltime voor zijn terminaal zieke moeder (Neve Campbell) te zorgen. Hij maakt ook Ana (Imogen Poots), die onlangs tegenover hem is komen wonen. Het is een vreemde griet, waar steeds verschillende kerels voor de deur staan. … Lees verder “Recensie: Castle in the Ground (Joey Klein)”

Recensie: Best Friends (Vinegar Syndrome)

Vinegar Syndrome heeft zich voorgenomen obscure cultfilms te redden uit de vergetelheid. Van vintage porno tot horror met een budget waar gaarkeukens drie jaar op zouden kunnen draaien, er wordt van alles opgenomen in hun catalogus. Zo ook Best Friends, een soort psychologisch drama met wat lichte exploitation invloeden.

Plot: In Best Friends proberen beste vrienden Jesse (Richard Hatch, die later in Battlestar Galactica zijn toekomst als gast op sci-fi conventies zou veiligstellen) en Pat (Doug Chapin) hun in het slop geraakte vriendschap een nieuwe vonk te geven. Samen met hun vriendinnen Kathy (Susanne Benton, die in hetzelfde jaar al eens Don Johnson en zijn hond verleidde)  en Jo Ella (Ann Noland) maken ze met een camper een road trip door een aantal staten. De twee vrienden hebben samen gediend in Vietnam en al vrij snel blijkt dat Pat hier een behoorlijke tik aan over heeft gehouden. Hij klampt … Lees verder “Recensie: Best Friends (Vinegar Syndrome)”

Recensie: Walkabout (Nicolas Roeg)

Regisseur Nicolas Roeg was al vroeg een van de regisseurs waar ik tegen op keek. Overdonderd was ik toen ik voor het eerst Don’t Look Now zag. Ik was waarschijnlijk een jaartje of 14 en had ergens in een boekje gelezen dat dit een film was die ik wel goed móest vinden. En warempel, ik vond het ook oprecht een hele goede film! Ik probeerde de film aan mijn vriendjes te laten zien, maar die vonden er geen fuck aan, behalve de eindscène. Zo ging dat nog heel wat jaartjes door. Eenmaal in een studentenhuis liet ik het aan mijn mede-studenten zien en die vonden de film “mwah” en je raadt het al, behalve de eindscène. Frustrerend, kan ik je zeggen. Waren alleen ik en die paar recensenten de enigen die die film zo fantastisch vonden? Behoorde ik nu tot een bepaald clubje elitaire lui die iets in een bepaalde … Lees verder “Recensie: Walkabout (Nicolas Roeg)”

Knightriders (George A. Romero) – recensie

Wanneer men de titel van de film, de poster en de naam van de regisseur naast elkaar zet krijgt men al snel het vermoeden dat we hier te maken hebben met een soort van post-apocalyptische bikerfilm in de stijl van The Bronx Warriors, of iets in die richting. George Romero heeft ons goed beet, want Knightriders is niets minder dan een zeer persoonlijk drama, waar vooral sterk acteerwerk de leidraad doorheen de film is.

Knightriders is George Romero’s Easy Rider. Waar die film gaat over de hippie, gaat het hier over een andere vrijheidsstrijder: de moderne ridder. Paarden zijn vervangen door motors en middels het organiseren van middeleeuwse steekspelen onderhouden zij zichzelf. Een wel heel aparte manier van Romero om sociale issues over de buitenstaander in kaart te brengen. Het levert echter een bijzonder schouwspel op.

Hoewel Romero gekenmerkt wordt als horrorregisseur barsten zijn films van dramatische en sociaalkritische tonen, … Lees verder “Knightriders (George A. Romero) – recensie”