Categorie archieven: Bioscoop

Recensie: Flash Gordon (Mike Hodges) – Terug op het witte doek

FLASH!! AHAAAAAA!! Je weet dan meteen dat het om de filmmuziek van Flash Gordon (1980) gaat. Mede door de soundtrack van Queen kon ik de film al dromen, nog voordat ik die ging kijken op VHS. Op de soundtrack hoorde tussen de muziek veel dialogen en geluidseffecten uit de film, waardoor het album eigenlijk een soort hoorspel werd. De soundtrack en de film zijn al meer dan 45 jaar oud, maar hebben in de loop der jaren een cultstatus bereikt én een flinke fanbase. Speciaal voor de Heroes Dutch Comic Con wordt de film op 19 juni aanstaande eenmalig vertoont… lees verder

Recensie: Backrooms (Kane Parsons)

De Backrooms short uit 2022 is een YouTube fenomeen met bijna 80 miljoen weergaven en heeft zich ontwikkeld tot een found footage ‘viral web series’ van in totaal 25 episodes. Reden genoeg om voor een grote bioscoopfilm te gaan, dacht men. Maar hoe tover je shorts van nog geen 10 minuten om tot een film van bijna 2 uur? De piepjonge Kane Parsons heeft het toch redelijk voor elkaar gekregen maar Backrooms moet het vooral van sterke segmenten hebben. Als geheel komt het helaas niet helemaal uit de verf. Plot: Een therapeute start een zoektocht naar de verdwijning van haar… lees verder

Recensie: Return to Silent Hill (Christophe Gans)

De eerste Silent Hill film is alweer 20 jaar oud. Als fan van het eerste uur van de was ik destijds extatisch dat er een verfilming kwam van de meesterlijke games. De regisseur was Christophe Gans, hiervoor alleen bekend van Crying Freeman (1995) en Brotherhood of the Wolf (2001), al mogen we niet vergeten dat Gans ook verantwoordelijk was voor een van de segmenten van het zeer leuke Necronomicon (1993). Silent Hill kwam uit in 2006 en mag wat mij betreft beschouwd worden als de beste gameverfilming ooit. Op zich niet zo moeilijk gezien de lading aan waardeloze gameverfilmingen, maar… lees verder

Recensie: Silent Night, Deadly Night (Mike P. Nelson)

Toen Sint van Dick Maas in 2010 uitkwam was er nogal wat gedoe rond zelfbenoemde redders van tere kinderzieltjes die aanstoot gaven aan de poster van de film. Die vonden dat kinderen niet op straat mochten worden geconfronteerd met een enge en vooral gevaarlijke goedheiligman. Het was een discussie om niets, maar ook niets nieuws. De Amerikanen hadden daar namelijk al enkele decennia eerder mee moeten dealen. In 1984, om precies te zijn. Een low budget horrorfilm werd toen beperkt uitgebracht en daar lieten mensen om precies dezelfde reden als bij Sint van zich spreken. Hier ging het niet om… lees verder

Recensie: Amsterdamned II (Dick Maas)

Ik overdrijf niet door te zeggen dat Amsterdamned, van regisseur Dick Maas, tot het beste behoort wat in Nederland op genregebied is gemaakt en ontzettend belangrijk is geweest voor de genrefilm in Nederland in het algemeen. Toen Amsterdamned in 1988 uitkwam was dat een ware sensatie. Ik herinner mij nog goed dat de posters voor de film overal te zien waren, de clip van Lois Lane met de titel song regelmatig voorbij kwam op MTV en het belangrijkste: mensen hadden het erover. Een Nederlandse spektakelfilm als Amsterdamned was nog niet eerder gemaakt. Op deze schaal en zo ongegeneerd, het bestond… lees verder