Tagarchief: Actie

Recensie: The Forever Purge (Blu-ray)

The Forever Purge is inmiddels het vijfde deel uit de The Purge serie. Met elk deel is er inhoudelijk of stilistisch wel wat veranderd in de loop der jaren. Met deel vijf is dat niet anders. De purge duurt hier namelijk niet één dag, maar langer, niet geheel volgens ‘de wet’. Rechts Amerika is namelijk boos en gaat op oorlogstoer.

Plot: Adela en Juan zijn op de vlucht voor een Mexicaans drugskartel. Ze verstoppen zich op een ranch in Texas en vinden er rust. Alles verandert als het tweetal op de Purge-avond gedwongen wordt om het op te nemen tegen enkele agressieve buitenstaanders, die zich niks aantrekken van de avondklok. Adela en Juan moeten vervolgens vechten voor hun leven.

The Forever Purge is duidelijk een antwoord op het Amerika van Trump en de gevolgen daarvan. De VS zijn verdeelder dan ooit en daar zal deze film in ieder geval geen verandering in brengen. De figuren die hier het recht in eigen handen nemen zijn identiteitsloos en hadden zo bij de bestorming van het kapitool aanwezig kunnen zijn. Aan de andere kant schuurt er ook wel wat, maar komt men uiteindelijk nader tot elkaar. Tot zover het zwart/wit beeld.

Het is op zich best vermakelijk dat de makers hier een film hebben geproduceerd die op zijn manier een beeld geeft van het Amerika in post-Obama en pre-Biden tijd. Het is echter zo opzichtig dat het niet serieus genomen kan worden. Daar ligt ook enigszins de charme van dit deel. Het is allemaal zo ‘in your face’ dat het redelijk lachwekkend wordt op momenten.

Uiteindelijk wordt er toch netjes binnen de lijntjes gekleurd wat dit soort cinema betreft. De boodschap is aan het eind geleverd en dat was het dan. Echt gewelddadig of shockerend wil het ook nergens worden, ondanks het nog altijd angstaanjagende uitgangspunt. Het is uiteindelijk dan ook de vraag hoe lang men nog door kan gaan met deze reeks. Hoe veel kan je nog verzinnen om zo’n simpel concept nog interessant te houden?

Geen enkel deel heeft nog kunnen tippen aan het origineel en dat is meestal geen goed teken. En dan vergeet ik nog bijna dat er ook een serie bestaat van The Purge. Nee, het is definitief tijd om de reeks te laten voor wat het is. Veel beter dan dit zal het waarschijnlijk niet worden.

Fast & Furious 9 – 4k recensie

De Fast Saga, zoals de filmreeks tegenwoordig bekend staat, is toe aan zijn negende film in 20 jaar. Het is ondertussen van straatrace/heist films geëvolueerd naar een larger than life actiereeks op anabolen. En speed. En Nos. In dit deel gaat het wederom groter dan de voorgaande delen al denk je elke keer weer dat het niet groter kan.

Plot: Dominic Torretto en Letty leven een teruggetrokken bestaan op een afgelegen boerderij met Doms zoontje. Aan hun rustige leventje komt al vlot een eind als de twee bezoek krijgen van Roman, Tej en Ramsey. Mr. Nobody heeft een noodkreet verstuurd en het is aan het team om een reddingsactie op touw te zetten. Als de vervreemde broer van Dom en Mia degene blijkt te zijn die achter Mr. Nobody’s geheim aan zit komt het team voor een dreiging van apocalyptische proporties te staan. Alweer. Gelukkig hebben ze wel weer beschikking tot de duurste, snelste en meest gepimpte auto’s aan deze kant van de melkweg. Ik zeg melkweg, want het avontuur beperkt zich niet meer gewoon tot de aarde.

Als fervent filmkijker wordt er vaak beroep gedaan op je ‘suspension of disbelief’, zeg maar het voor lief nemen dat er dingen gebeuren die niet kunnen of niet heel aannemelijk zijn. Vampieren bijvoorbeeld of bepaalde natuurwetten die niet of heel anders werken. Laat je hele disbelief voor deze film maar thuis want veel gekker dan dit wordt het niet en dat komt van iemand die Funky Forest: The First Contact en Devil Story in de collectie heeft. Zo hebben we de afgelopen 20 jaar nooit iets gehoord over de verloren Toretto telg en wordt deze er met een klein verhaaltje tussen gefrommeld. Verder zien we ontzettend veel bekende gezichten, sommige die we niet verwachten en sommige cameo’s voegen dan ook bijzonder weinig toe aan het verhaal. Op de 4k staat ook de Director’s Cut met nog meer actie en flashbacks. Er is nog een wazig verhaaltje over een technisch dingetje dat technologie kan controleren en een rijkeluiszoontje met een minderwaardigheidscomplex, maar uiteindelijk draait alles om één ding: familie.

Fast & Furious  films kijken we natuurlijk maar om één ding: kneitervette actie en die krijgen we ook. De actiescène in de opening zou in menig film niet misstaan als grote eindscène. Ook hebben we de tegenwoordig obligatoire vechtscène met enkel de dames waarin Mia en Letty eindelijk de tijd krijgen wat meer te bonden tussen het uitdelen van flinke tikken. Justin Lin keert terug om de laatste drie delen groots af te sluiten. Al is de vraag hoe ze nog groter kunnen gaan.

De 4k schijf zit in ieder geval goed in elkaar. De 2.39:1 aspect ratio brengt alles haarscherp in beeld. De kleuren spatten van je scherm en de glans van de veel te dure bolides verblinden haast nog meer dan de koplampen die je vol in je gezicht schijnen. De afwisselende locaties doen de grote hoeveelheid details en texturen in 4K recht aan.

De Dolby Atmos track zit heel goed in elkaar met accurate plaatsing op het 3D soundstage, al gaat het door de immensheid en chaos in de grote actiescènes wat verloren. Toch blijft de dialoog centraal en goed verstaanbaar. Al met al een fenomenale track.

De extra’s zijn zeker voor een 4K schijf overvloedig aanwezig. De gag reel is ontzettend grappig en de featurettes gaan dieper in op de films van de afgelopen 20 jaar.  Er is een filmpje over de #justiceforhan movement die dieper ingaat op bepaalde gebeurtenissen en een special over de auto’s kan natuurlijk niet ontbreken. De commentarytrack  met Justin Lin is erg leuk om te luisteren met veel weetjes en humor.

De 4K schijf van F&F 9 is een must have voor de fan. Het prachtige beeld en de donderende soundtrack zijn indrukwekkend, zeker met de totale waanzin op het scherm.

Nobody (Ilya Naishuller) – Hardcore Bob

Ilya Naishuller is maar bij een klein groepje actiefilmliefhebbers bekend. Hardcore Henry, zijn debuut, viel vooral in de smaak bij mensen die houden van experimentele cinema. De film (voornamelijk gefinancierd in Rusland) die moet lijken op een film die in één lange take is gefilmd doet je vaak met verbazing naar het scherm kijken. Het is ook echt bewonderenswaardig wat Naishuller op het scherm tovert. Zoals zo vaak moest ook Naishuller de stap naar Hollywood maken. Logisch enerzijds, maar een nieuwe Hardcore Henry hoef je niet te verwachten. Of toch wel? Let’s see!

Plot: Hutch Mansell is een familieman en vader die overal waar hij komt geen enkele indruk achterlaat. Zijn leven is routineus geworden en gewoonweg saai. Wanneer twee dieven in zijn huis inbreken is dit voor Hutch het ultieme moment om zijn woede, waarmee hij al lang rondloopt, kwijt te kunnen. Op zijn weg naar brute vergelding worden duistere geheimen uit zijn verleden onthuld.

Plotgewijs is Naishuller gelukkig wel heel gewoon gebleven. Geen ingewikkeld gedoe, nee, Nobody is gewoon een keiharde actiefilm, maar ironisch genoeg, eentje die we wel vaker hebben gezien. De casting van Bob Odenkirk (Breaking Bad, Better Call Saul) is een fijne. De man heeft een behoorlijk charisma, maar of hij een rol als actieheld overeind weet te houden? Dit blijkt echter het minste probleem. Nobody is vooral een combi van veel films die we al kennen. Men neme John Wick, doe er wat Baby Driver bij, doe er een Tarantino sausje overheen en we hebben Nobody. Van een regisseur die van een unieke filmbeleving komt is dat toch wel een domper.

De casting is redelijk opvallend, buiten Odenkirk om. Zijn vader wordt gespeeld door een inmiddels erg oude Christopher Lloyd en ook zien we RZA opdraven. De bad guys worden gespeeld door figuren die we tijdens de aftiteling alweer vergeten zijn. Iets wat in een dergelijke film toch wel op orde moet zijn is de casting van de bad guy. Niets beter dan ongegeneerde guilty pleasures en wraakvoldoening in een actiefilm die draait om good vs evil. Daarbij heb je echt wel wat memorabele personages nodig, maar dat ontbreekt hier eigenlijk volledig.

Nobody voelt vooral als een verplicht nummertje voor mensen die graag John Wick-achtige films zien. Het wil erg hip zijn, maar is uiteindelijk veel te geforceerd met zijn humor en one-liners. Jammer, want met Naishuller aan het roer, Hardcore Henry in je achterhoofd en Bob Odenkirk in de hoofdrol had dit best wat kunnen worden.

Mortal Kombat Legends: Battle of the Realms – Nu uit op Blu-ray

Een van de meest populaire games uit de jaren 90 is toch wel Mortal Kombat. Het type spel, in 2D vechten tegen elkaar, was niet nieuw. Wat wel nieuw was was de gore die daarbij kwam kijken. Niet een paar armzalige bloedspetters, maar direct naar ruggengraten die er uit werden getrokken en bliksemschichten die je tot moes verpulveren. Ja, dat vond ik geweldig als viertienjarig jochie. Mortal Kombat is voor mij knokken en als daar een verhaal bij komt kijken, dan wil ik daar best in mee gaan.

De film van Paul W.S. Anderson uit 1995 deed een poging, maar verder dan een super oppervlakkig verhaal met bordkartonnen karakters kwam het niet. Het resulteerde in een wel erg vermakelijk jaren 90 onzinfilm. Twee jaar later kwam een vervolgfilm uit en in 2011 zelfs een tv-serie. de vervolgfilm is er een om snel te vergeten en de tv-serie… Beide waren niet echt om over naar huis te schrijven. Dit jaar kwam er een heuse reboot in de bioscoop en die raakte toch wel wat snaren. De ‘look and feel’ was erg goed. Het verhaal is beter dan alle voorgaande live action voorbeelden en wel iets om vast te houden voor een vervolgfilm die door het succes er vast gaat komen.

En animatie dan? Al in 1996 was er een tekenfilmserie genaamd Mortal Kombat: Defenders of the Realm. De serie hield het maar één seizoen vol omdat de liefhebbers van de games het verschrikkelijk vonden. Tegenwoordig mag die serie zich in de top slechtste videogame adaptaties vinden. Dat zegt wel wat wat. Er zijn namelijk wel heel veel slechte voorbeelden te noemen. Toch zag men wel kansen op animatie gebied. Vorig jaar werden er namelijk niet één maar twee animatiefilms uitgebracht. Mortal Kombat: The Revenge of Scorpion en Mortal Kombat Legends: Battle of the Realms. The Revenge of the Scorpion kreeg een redelijk goede ontvangst bij de critici en de fans, maar geldt dat ook voor Battle of the Realms?

Plot: De vernedering in de voorgaande Mortal Kombat toernooien is Shao Khan niet in de koude kleren gaan zitten. Als de overwinning niet te behalen valt via de toernooien dan maar met massaal geweld! Hij laat zijn legers Earthrealm binnentrekken en alles op hun pad vernietigen. De verdediging wordt ingezet door Jade, Kung Lao, Kitana , Generaal Reiko maar de legers uit de Outworld zijn met een gigantische overmacht. Gelukkig komen Johnny Cage en Sonya Blade hen te hulp. Ondertussen proberen Raiden en Liu Kang tijd te winnen door onderhandelingen aan te gaan met Shao Kang, maar die is iets heel anders met hen van plan…

Eerlijk gezegd vraag ik mij af wie Mortal Kombat Legends: Battle of the Realms echt moet bedienen. Op papier lijkt het verhaal meer te omvatten dan menig film of tekenfilm die hiervoor is gepasseerd. Maar door de verwevingen met voorgaande verhalen lijkt het uiterst complex en zal deze film niet nieuwe fans gaan aanmoedigen om ook de voorgaande verhalen te gaan bekijken. Sterker nog, de gemiddelde persoon die zich liefhebber van Mortal Kombat noemt heeft misschien een aantal games gezien en wellicht ook de laatste film en de film uit 1996. Mensen zoals ik dus. Maar al die “kennis” is gewoon niet genoeg. Je moet de laatste games niet alleen hebben gespeeld, je moet het verhaal erachter kennen en vooral ook Mortal Kombat Legends: Scorpion’s Revenge gaan zien. Misschien is dit een erg slimme marketing truc voor de echte die hard fan, maar ik móest ook die tekenfilmfilm zien en mij inlezen over het verhaal van de laatste game. Die game had ik gespeeld maar het verhaal er omheen gewoon links laten liggen. Wanneer je begint met Battle of the Realms zonder die voorbereiding begrijp je geen hol van wat er nu eigenlijk allemaal gaande is.

Valt er dan niets te beleven aan Battle of the Realms? Nou, ik heb mijn best gedaan. Als doorgewinterde horrorliefhebber werd ik wel warm van dat ‘adult animated’ dat op de hoes van de Blu-ray staat. Maar wie een anime heeft bekeken zal zien dat dat ‘adult’ bij Battle of the Realms ‘nogal tam’ betekent. Natuurlijk zien wij wel monsters hier en daar in tweeën gesplitst worden en hier en daar een darm door de lucht vliegen, maar door de tekenstijl komt dat nu niet echt gruwelijk over.

Over de tekenstijl gesproken. Studio Mir, verantwoordelijk voor The Witcher: Nightmare of the Wolf en een seizoen van The Legend of Korra, heeft weleens beter werk afgeleverd. Het voelt zo duidelijk als iets dat voor tv is gemaakt. Dat is op zich niet erg, maar je verkoopt dit als een film. Tv-films zijn niet per se slecht, maar in het geval van Battle of the Realms had juist meer energie moeten worden gestoken in de animatie aangezien het allemaal groots moet voorstellen. Helaas voelt dat gewoon niet zo.

Dus ja, wie is het publiek van Mortal Kombat Legends: Battle of the Realms? Ik denk alleen voor de echte diehard fans van een jaartje of 12, 13, 14… Voor mensen die wat meer gewend zijn valt het helaas vies tegen.

Godzilla vs. Kong (Adam Wingard) – Wie gaat er winnen?

Na Godzilla, Kong: Skull Island en Godzilla: King of the Monsters is er dan eindelijk de kans om Godzilla vs. Kong te bekijken in de bioscoop. En laten we eerlijk wezen, wie wil nu niet de twee grootste (letterlijk) iconen uit de filmgeschiedenis zien knokken?

Godzilla vs Kong borduurt net als zijn voorgaande delen verder op het Monarch instituut. De films hebben allemaal hun eigen invalshoek met enkele geijkte punten. De Kaiju zijn uit hun eeuwenlange slaap ontwaakt door de ellende die de mensheid de planeet aandoet, de aarde is hol en de gigantische beesten zijn onaantastbaar voor de mensen.  Het is ook licht ongemakkelijk om te zien hoe het leger met raketten, kanonnen en ander grof geschut de Kaiju probeert te vellen. Het doet een beetje denken aan een groep oermensen die staan te schreeuwen naar een flinke onweersbui. Ze kunnen het enkel accepteren en proberen een bestaan op te bouwen waarin rekening gehouden moet worden met de beesten, of weggevaagd worden.

Plot: Kong zit aan het begin van de film nog steeds op Skull Island, al heeft het eiland een hoop te verduren gekregen in de laatste vijftig jaar. Antropoloog Dr. Ilene Andrews (Rebecca Hall) is een soort Jane Goodall met abominabele arbeidsvoorwaarden en bestudeert Kong al jaren. Ze is ook voogd van Jia (Kaylee Hottle), de enige overlevende van Skull Islands Iwi stam.  Jia is doof en heeft eigenlijk nooit iemand van haar eigen volk gekend. Hierdoor begrijpt ze de solitaire Kong als geen ander en hebben de twee een bijzondere band opgebouwd.

Madison Russel (Milly Bobby Brown) heeft zich na de gebeurtenissen in King of the Monsters niet neergelegd bij de uitkomst. Ze is zich gaan verdiepen is diverse samenzweringstheorieën, in het bijzonder die van Bernie Hayes (Brian Tyree Henry). Bernie is werkzaam bij Apex Cybernetics en vermoedt dat ze iets geheim houden. In zijn podcast over samenzweringen komt dit bijna dagelijks aan bod.  Als Godzilla voor het eerst sinds King of the Monsters weer laat zien en een locatie van Apex aanvalt blijkt al snel dat Bernie wel een punt heeft. Madison gaat met haar beste vriend  Josh (Julian Denisson) op zoek naar Bernie voor antwoorden.

Ondertussen wordt Nathan Lind (Alexander Skarsgärd) bezocht door de grote mannen van Apex, Walter Simmons (Demian Bechir) en Ren Serizawa (Shun Oguri). Lind is een expert op het gebied van Hollow Earth maar is aan lager wal geraakt na het verlies van zijn broer tijdens een poging de kern van de aarde te bereiken. Lind krijgt de kans de expeditie opnieuw te proberen, maar dan met technologie en kapitaal achter hem. Simmons en Serizawa zijn namelijk op zoek naar een oeroude krachtbron die zich zou bevinden in Hollow Earth. Omdat er echter zo weinig bekend is naast het feit dat de Kaiju (of Titans zoals ze hier genoemd worden) er verblijven en dat de atmosfeer niet giftig is voor mensen is het niet aan te raden er zonder enige beveiliging heen gaan. Nu kent Lind ene Dr. Andrews uit zijn tijd bij Monarch…

Het verhaal van Godzilla vs. Kong heeft niet veel om het lijf, maar dat hoeft ook niet. Het is een actiefilm pur sang met een beetje sci fi en een snufje ontdekkingsreis. Al vrij vlot in de film wordt duidelijk wat je kan verwachten. Apex Cybernetics bouwt namelijk robots, is op zoek naar een oeroude energiebron verantwoordelijk voor Godzilla en er is een geheim project in een kelder die niet bestaat. Voor de fans is het al snel duidelijk waar het om gaat. En laten we eerlijk zijn, de twee titanen zijn zo populair dat er echt niet eentje wordt afgedankt. Dus we kunnen natuurlijk een clash verwachten, een rematch waardoor de winnaar onduidelijk blijft en ik kan redelijk spoilervrij zeggen dat er een team-up plaats gaat vinden.

Door de no nonsense plot van de film is er genoeg ruimte voor de relaties tussen de personages, zowel mensen als monsters. Met name de 9-jarige Kaylee Hottle, zelf doof (vierde generatie) doet het fantastisch in haar eerste rol. Haar band met de gigantische primaat zorgt regelmatig voor natte oogjes. Julian Denisson speelt met Josh eigenlijk het enige overbodige, bij vlagen zelfs irritante personage. De rest van de cast levert prima werk af.  Zelfs de twee titelpersonages krijgen zeer kundig een eigen karakter mee. Eigenlijk is het schandalig dat Terry Notary als Kong en T.J. Storm als Godzilla geen credit krijgen. De twee geven echt leven aan de uit de kluiten gewassen gorilla en de nucleaire hagedis. Kong is atletisch en intelligent waar Godzilla zijn gewicht en kracht ten volste benut. Als hij eenmaal op stoom is is hij niet te stoppen. Toch is er een wederzijds respect tussen de twee.

Er zijn nog geen plannen voor een vervolg, toch is er nog een behoorlijk pantheon om inspiratie uit te putten. Het publiek zal in ieder geval nog niet klaar zijn met de twee.