Tagarchief: Italië

Dracula 3D (Dario Argento)

Dario Argento is ontegenzeggelijk een van de grootste regisseurs die het horrorgenre ooit heeft voortgebracht. Klassiekers als Suspiria, Tenebre en Deep Red worden gerekend tot de beste horrorfilms ooit gemaakt en dragen stuk voor stuk het bekende Argento-keurmerk. Dat wil zeggen stijlvolle moordscènes, muziek van Goblin en cinematografie waar je U tegen zegt. Dario Argento is echter al jarenlang niet meer in vorm, getuige films als Mother of Tears en The Card Dealer. Zijn nieuwste is de zoveelste vertelling van het bekende verhaal van Dracula: Dracula 3D.

Plot: Jonathan Harker is per trein vanuit Engeland op weg naar het kasteel van Dracula in de Karpaten om de grote bibliotheek te catalogiseren. Hij is aanvankelijk onder de indruk van de gracieuze manieren van Dracula, maar realiseert zich al snel dat hij gevangen zit in het kasteel. Ook ontdekt hij de nachtelijke facetten van Dracula’s leven. Als hij op een nacht probeert te ontsnappen raakt hij in de ban van drie vrouwelijke vampieren, de bruiden van Dracula.

Dracula 3D laat weinig ruimte over voor hoop, want al vanaf de eerste seconden is te zien wat ons een dik honderd minuten te wachten staat. De openingsscène is een complete uiting van gemakzucht. De camera beweegt ons al zwiepend langs wat digitale straten en huisjes die door moeten gaan voor een typisch dorpje uit de Karpaten. Voor wie enkel films van Olaf Ittenbach of The Asylum heeft gezien, zal de CGI meevallen, maar wie maar een beetje kennis heeft van de klasse die Argento ooit tentoonstelde, zal stijl achterover vallen van het gemak waarmee zulke aspecten worden ingezet.

Uiteindelijk wordt alleen maar bevestigd dat de openingsscène inderdaad een intro is op nog veel meer ellende. Door middel van overbelichte beelden (ter compensatie van het filter van de 3D-bril?), die pijn doen aan de ogen en een onsamenhangend en fragmentarisch script wordt het verhaal van Dracula voor de zoveelste keer verteld. De acteurs maken er een potje van, Rutger Hauer incluis, al is dit niet per se een aspect waar een film van Dario Argento per definitie op afgerekend dient te worden. Hij heeft namelijk al eerder laten zien ondanks matig acteerwerk en slechte nasynchronisatie een goede film te kunnen maken. Hier werkt het averechts, want we hebben namelijk niets om het slechte acteerwerk mee in balans te brengen.

Dat Argento gemakzuchtig is geworden is al tijden een bittere pil om te slikken, maar dat ook zijn trouwe collega Claudio Simonetti, oud-frontman van Goblin, dezelfde weg is ingeslagen, maakt de pil des te bitterder. De muziek die hij hier ten gehore brengt is inwisselbaar en ronduit ondermaats. Ooit wist Simonetti met Goblin, maar ook solo, een film van Argento naar hoger plan te tillen, getuige Suspiria, Deep Red, Phenomena en Tenebre. In Dracula 3D is de muziek niet anders dan generiek.

Dracula 3D is een pijnlijke ondervinding voor wie Dario Argento een warm hart toedraagt. Er is geen schim te bekennen van de man die een paar van de grootste horrorklassiekers op zijn naam heeft staan. Het lijkt er ook niet op dat die regisseur ooit weer terug zal komen. Het is namelijk alweer acht jaar geleden dat hij zijn laatste echt goede film heeft gemaakt en dat was al geen langspeelfilm (Jenifer). Misschien dat hij ooit nog een leuke episode weet af te leveren voor een omnibus of zo, meer lijkt er niet meer in te zitten.

Recensie: The Black Cat (Lucio Fulci)

Midden in zijn meest productieve periode maakte Lucio Fulci tussen zijn zombi-trilogie door een eerbetoon aan de Poe-verfilmingen van Roger Corman. The Black Cat is een film over een klein dorpje op het Britse platteland waarin steeds meer mensen dood worden aangetroffen. De enige verdachte: een zwarte kat…

Patrick Magee is zonder twijfel de beste acteur van de film. Alleen zijn onheilspellende blik was al voldoende. Als dit een film van Corman was geweest zou zijn rol ongetwijfeld door Vincent Price worden vertolkt. Dat de beste man een jaar later overleed is niet vreemd als je de gele verkleuringen in zijn gezicht ziet die wijzen op nierfalen. Mimsy Farmer is een beetje saai en David Warbeck’s rol vrij beperkt.

Het grootste pluspunt van The Black Cat is de prachtige cinematografie van Sergio Salvati die volledig tot zijn recht komt in de nieuwe Blu-ray van Arrow. Met name de beelden waar de zwarte kat over de daken loopt zijn werkelijk briljant geschoten. Zoals het Italiaanse exploitatie betaamt zit de film ook vol van experimentele en provisorische cameratechnieken. Heel lage tracking-shots als POV van de kat bijvoorbeeld of het feit dat vrijwel de hele film bestaat uit ultra close-ups en POV-shots.

Ook heerlijk is de ontzettend sfeervolle muziek van niemand minder dan de grote Pino Donaggio. Hoe hij midden in zijn meest succesvolle periode met Brian De Palma ineens voor Fulci een goedkope Horrorfilm ging doen is niet bekend. Argento’s The Black Cat had overigens ook muziek van Pino Donaggio.

Het grote probleem van The Black Cat is het script. De film wijkt heel erg af van het Poe-verhaal en laat zelfs spannende en dramatische momenten weg die juist in de film gepast zouden hebben. Wel zitten er veel Poe thema’s in de film verwerkt, zoals claustrofobie, hypnose, spreken met de doden en een wezen dat onbewust driften van zijn meester uitvoert (wat een jaar eerder ook in Cronenberg’s The Brood het geval was). Al deze zijwegen lijden echter nergens naar toe. Aan Fulci is dit niet helemaal te wijten, want een groot gedeelte van de door hem geplande opnames zijn geschrapt omdat de producer het te duur vond. Opmerkelijk is dat enkele jaren later Dario Argento ook een verfilming van The Black Cat maakte met diverse zijsporen uit andere Poe-verhalen. Two Evil Eyes bleef echter wel veel trouwer aan het verhaal, ook al week de setting meer af.

Recensie: Contraband (Lucio Fulci)

Alweer heel wat jaartjes geleden zag ik een poster van een zombiehoofd waar de maden en wormen uit een van de ogen liepen. Gefixeerd door dat beeld besloot ik als zestienjarige een ondernemingsplan te ontwikkelen om de film met de simpele titel Zombie te bemachtigen. Al vele videotheken was ik afgegaan om een kopie te zoeken maar deze was nergens te vinden. Toen ik uiteindelijk met mijn zuur verdiende krantenwijkcentjes bij Boudisque op de Nieuwendijk terecht kwam werd ik verwezen naar een videoband, ja ja zo oud ben ik al, met de titel Zombie Flesh Eaters. Met de aankoop van deze videoband was er een liefde geboren. Ik moest en zou elke film van Lucio Fulci bekijken en het liefst ook bezitten.

Vele jaren gingen voorbij en ik heb vrijwel al het horrorwerk van de ‘Godfather of Gore’ wel gezien. Toch heeft Lucio Fulci veel meer gemaakt dan alleen maar horrorfilms. In vrijwel elk genre heeft de man zich begeven, echter met veel minder succes dan hij had met horrorfilms als The Beyond, The New York Ripper en natuurlijk Zombi 2. En zo komen we bij Contraband terecht, ook bekend als The Smuggler. Contraband mag wel een mislukte poging worden genoemd van Fulci om een maffiafilm te maken. Hoewel wij nooit bij zijn werk hoeven te verwachten dat het verhaal geen mankementen heeft, maakt hij het bij Contraband soms wel heel erg bont. Gelukkig voegt hij iets toe wat je niet vaak bij maffiafilms ziet, namelijk wat de man groot heeft gemaakt: gore.

Er mag dus verwacht worden van Fulci dat het qua verhaallijn niet al te best is gesteld. De poging om een solide maffiaverhaal te vertellen vervalt in diverse subplotten die niet interessant zijn, onsamenhangend en ook soms erg saai. In rekening houdende dat dit vaker bij Fulci gebeurt weet je wat je te wachten staat. In verreweg zijn meeste films is er geen touw aan vast te knopen wat er nu precies gebeurt. Gelukkig wordt er dan de gore uit de kast getrokken en dat is toch de reden waarom de fans de films gaan kijken. Bij Contraband doet hij dat ook. En hoe! Er zijn een aantal scènes die bijzonder pijnlijk zijn. Zo is er eens scène waarbij een dame wordt bewerkt met een gasbrander. Pijnlijk voor de dame in kwestie maar ook voor ons. Je ziet het vuur laag voor laag door het vlees gaan op een uiterst trage wijze. Wanneer je dit kan kijken zonder walging zou ik aanraden om eens met een psychiater te gaan praten. Ook is er een verkrachtingsscène waarbij het geschreeuw door merg en been gaat. Als er twijfel bestaat of Fulci een hekel had aan vrouwen dan krijg je hier een bevestiging waar je U tegen zegt.

Fulci heeft er ook een handje van om qua casting wel eens mis te grijpen. Gelukkig voor hem is Fabio Testi als Luca een geslaagde keuze gebleken. Jammer alleen dat zijn personage enkele keuzes maakt die nogal onwaarschijnlijk zijn. Wanneer zijn vrouw is ontvoerd wordt hem de keuze gesteld om zijn drugsroutes op te geven voor de smokkel van heroïne in plaats van sigaretten. Blijkbaar is dat voor hem zo erg dat hij direct nee zegt, wat uiterst kwalijk is voor zijn vrouw, want hierop vindt de afschuwelijke verkrachting plaats waarbij meneer het aanhoort over de telefoon. Principes of niet, je zegt dan toch gewoon ja? Verder is het jammer dat componist Fabio Frizzi maar weinig onderneemt om iets toe te voegen aan de film. Van standaard achtervolgingsmuziek tot hele foute disco, het boeit nergens.

Recensie: The New York Ripper (Lucio Fulci)

Lucio Fulci’s The New York Ripper heb ik jarenlang letterlijk als vreemde eend in de bijt beschouwd. Na voornamelijk zijn zombiewerk gezien te hebben, was The New York Ripper mijn eerste introductie met een andere Lucio Fulci. Inmiddels heb ik al veel werk van de man gezien en kan ik concluderen dat Lucio Fulci een oprechte meester in zijn genre(s) was. Recentelijk was het de hoogste tijd om The New York Ripper aan een herziening te onderwerpen met de gele Blu-ray van het Britse Shameless label.

Een goede Giallo kenmerkt zich voornamelijk door stijlvol in beeld gebrachte moordscènes waar een met zwarte handschoenen uitgedoste moordenaar zijn slachtoffers te lijf gaat. Natuurlijk is het hele ‘wie is de moordenaar’ plotje eromheen vaak lekker sfeervol en van hoge entertainmentwaarde, maar een moordscène staat snel te boek als het hoogtepunt uit een Giallo. Neem bijvoorbeeld Dario Argento’s Tenebrae. De raamscène daar laat zien dat stijl van enorm belang is in de opbouw van een dergelijke scène.

Lucio Fulci is nog geen Argento, wat Giallo betreft, maar laat met The New York Ripper zien er wel heel dicht bij in de buurt te komen. Wat Fulci echter wel onderscheidt van zijn collega’s is de enorme brutaliteit waarmee hij zijn Giallo presenteert. De scènes waarin de vrouwen aangevallen worden zijn meedogenloos. Fulci spaart de kijker niet en confronteert ons op een flinke portie gore. De beroemde oogscène uit Fulci’s Zombi 2 kent hier zijn tegenhanger, maar is nog een stuk bruter en gewoon beter.

Dat The New York Ripper ten tijde van het ‘Video Nasties’ tijdperk het Verenigd Koninkrijk niet haalde is niet vreemd. Vanwege Fulci’s opgebouwde reputatie is The New York Ripper zelfs nooit verder dan de grens gekomen en gelijk teruggefloten. Mooi dat die tijden voorbij zijn. Voor wat het waard is; het acteerwerk is functioneel en de dubbing een ramp. Gelukkig weten artiesten als Lucio Fulci de aandacht te vestigen op wat echt belangrijk is in het horrorgenre, waardoor we dat soort beperkingen makkelijk met een korrel zout kunnen nemen en na verloop van tijd zelfs gaan waarderen. Gore en stijl, dat is de Italiaanse horrorfilm in een notendop.

Recensie: Zombie 5 (Vinegar Syndrome)

De laatste tijd verplaatst Vinegar Syndrome de aandacht wat meer naar jaren 80 horror. Natuurlijk blijft het label nog soft-erotiek, pulp en zelfs drama uitbrengen, maar met veel van hun laatste titels proberen ze toch een ander publiek aan te spreken. Dat vinden wij bij It’s Only a Movie totaal geen probleem. Wij kunnen namelijk geen genoeg krijgen van Italiaanse trash en goedkope b-horror. Wat dat betreft zit je met Zombie 5, ook bekend als Killing Birds: Raptors, wel goed.

Plot: Een groep studenten reist diep de wildernis in om op zoek te gaan naar een zeldzame soort vogel. Ondanks onheilspellende signalen en waarschuwingen, van zowel mensen als vogels, kamperen de jongeren in een oud en verlaten huis. Al snel krijgen zij te maken met bovennatuurlijke verschijnselen. Maar het zijn niet alleen het huis of de vogels waar zij zich druk om moeten maken. Bloeddorstige zombies blijken ook nog eens op de loer te liggen!

Zombie 5 heeft werkelijk alle ingrediënten voor typische 70’s/80’s Italiaanse trash: een idioot plot, een Amerikaanse grote naam voor de bekendheid, belabberde nasynchronisatie en gore waar je je vraagtekens bij zet, maar wat blijft dit soort spektakel toch keer op keer weer vermakelijk! Onder de begeleiding van pompende 80’s synths krijgen we te maken met killer vogels, verrotte zombies en een vage rol van de blinde Robert Vaughn. Wanneer alles in een onbegrijpelijke conclusie tot een einde komt is onze trash-honger weer tijdelijk gestild.

Vinegar Syndrome geeft opnieuw een b-horror van de onderste plank de behandeling die het eigenlijk niet verdient. Het beeld is heerlijk groezelig en de soundtrack dreunt lekker door je speakers. Ook qua extra’s valt er nog redelijk wat te genieten. Zo horen wij regisseur Claudio Latanzi uitgebreid praten over zijn ervaringen met het opnemen van zijn film. Deze Blu-ray van Vinegar Syndrome is een must voor de liefhebber  van italo-trash!