Tagarchief: The Thing

The Thing (John Carpenter) – 4k UHD recensie

The Thing is een remake van de klassieke 50’s sci-fi The Thing from Another World, geregisseerd door Christian Nyby. Een film die op zijn beurt weer is gebaseerd op het boek Who Goes There? van John W. Campbell. De versie van Carpenter is een trouwere adaptatie van het originele boek, wat meteen aantoont hoe spannend dat boek wel niet moet zijn, want spannend is The Thing zonder twijfel; een horror achtbaan van jewelste.

Plot: Een Amerikaans onderzoek op Antarctica wordt verstoord doordat er door een langsvliegende Noor op een husky wordt geschoten. De hond wordt bij de andere in de kooi neergelegd, maar ’s nachts muteert de hond en vermoordt alle andere honden. Het onderzoeksteam komt er achter dat er een buitenaards wezen is dat lichamen kan overnemen, maar wie heeft hij overgenomen?

John Carpenter heeft een consistente stijl die hem geliefd maakt bij veel horror- en cultliefhebbers. Een minimalistische, dreigende synthesizer score, zichtbare passie voor sciencefiction en westerns en het functionele gebruik van breedbeeld zijn de elementen die zijn films tekenen. Carpenter, die een jaar eerder succes had vergaard met Escape from New York, kreeg voor het eerst in zijn carrière de beschikking over een groot budget en waar hij eerst zelf al zijn scores componeerde kreeg hij nu niemand minder dan Ennio Morricone om deze te verzorgen. The Thing is een regelrechte A-film en niet direct herkenbaar als een typische Carpenter. Echter, hij toont zijn klasse door ook onder deze omstandigheden met een flink staaltje film op de proppen te komen.

De kracht van The Thing zit hem in de bedrukkende claustrofobie. De setting van Antarctica is een schot in de roos, want niet alleen is daar die claustrofobie aanwezig, het is er ook nog eens enorm koud en hulp van buitenaf behoort niet tot de directe mogelijkheden. Deze primitieve angst wordt ten volste uitgebuit door John Carpenter, die de cast, met onder andere Carpenter protegé Kurt Russell, sterk weet op te voeren tot het creëren van spanningen binnen de groep. Deze spanningen worden bij een bepaalde scène geniaal uitgebeeld. De kenners weten over welke scène het hier gaat. De groepsdynamiek maakt plaats voor onzekerheid, nervositeit en vooral wantrouwen, want wie is nog zichzelf, wie herbergt Het Ding in zich en hoe zullen zij zich hier uit redden?

Wat The Thing echter een tijdloze horrorklassieker maakt, zijn de special effects en creature designs, ontworpen door Rob Bottin. Ten tijde van het maken van de film was hij 22 (!) jaar oud. Dit joch een talent noemen is een understatement. De effecten zijn zo enorm creatief, slijmerig, goor en volop aanwezig, dat de echte horrorliefhebber zich hier keer op keer op kan verkneukelen en vaak op zichzelf al een reden is de film weer eens uit de kast te halen. Mensen met een zwakke maag; blijf uit de buurt. The Thing illustreert nog eens dat het overmatige gebruik van CGI effecten tegenwoordig een zonde is.

The Thing is een genre klassieker, zeker voor de mensen die enige affiniteit hebben met het horrorgenre. Een film die nu nog even ijzingwekkend spannend is als dat het 26 jaar geleden was en eentje die zelfs voorgedragen mag worden als een van de spannendste films ooit gemaakt. Misschien wel dé spannendste.

De 4k Blu-ray: De nieuwe 4k editie is de vierde uitgave die wij kennen van The Thing. In 2008 was er de gewone release van Universal, in 2016 kwam een release van Scream Factory en in 2017 een uitgave van Arrow Video. The Thing is dus al een paar keer door de mangel gehaald met de releases van 2016 en 2017 als discussiepunt tussen fans welke nou de betere is. Over één ding zijn ze het eens: de eerste release kun je verwaarlozen. Zowel de SF als AV release hebben hun pluspunten, maar de 4k editie steekt toch wel boven beide versies uit. Het contrast is mooier, de grain duidelijker en alles ziet er gewoonweg scherper uit. Vooral close-up shots zijn schitterend. Kijk gewoon even naar onderstaande video om de verschillen te zien en zelf een oordeel te vellen.

Wat kijkt het IOAM-team met Halloween? Deel 3: André

Oktober, de maand waarin de bladeren al een eind verkleurd zijn, de wind en de regen de straten geselen en je energieleverancier een stuk gelukkiger wordt nu iedereen de kachel weer eens goed opstookt. En natuurlijk de maand van Halloween dus je mag weer legitiem horrorfilms kijken! Maar dan slaat de keuzestress toe, want wat is nu precies de ultieme Halloween marathon? Terwijl Johan zich in zijn te strakke slutty nurse kostuum probeert te wurmen neem ik je mee naar mijn keuzes van dit jaar.

Phantasm (1979, Don Coscarelli)

Het idee voor Phantasm ontstond nog voor Halloween, die het landschap voor horror de komende vijftien jaar zou bepalen, dus Don Coscarelli kon nog alle kanten op. Hij baseerde de film op een droom die hij had waar een zilveren bol hem achtervolgde door lange eindeloze gangen. Dat combineerde hij met het mysterie van een mortuarium en de dingen die er achter gesloten deuren plaatsvinden. De film was echter zo vreemd dat niemand hem in eerste instantie wilde distribueren. Na het succes van Halloween kwam er echter een vernieuwde interesse in het genre  en kreeg de film een kans. Wat volgde was een succes en vijf vervolgen over vier decennia, terwijl het verhaal wel vloeiend verloopt met bijna exact dezelfde acteurs.  Een van mijn favoriete franchises en een perfecte Halloween film.

The Thing (1982, John Carpenter)

Op de een of andere manier kom ik vaak terug op favoriete films. Vaak heb ik niet de tijd om ze weer eens op te zetten dus is Halloween de uitgelezen kans voor een excuus om ze weer eens uit de kast te trekken. John Carpenter’s The Thing is een film die niet zal verrassen op een Halloweenlijstje maar die zijn plek er meer dan heeft verdiend. De hele sfeer op een totaal geïsoleerde plek waar geen ontsnappen uit is zorgt voor een perfecte film voor als je alleen thuis bent, in het donker met heel slecht weer.

Devil Story (1985, Bernard Launois)

Een film die ik voor de uitgave van Vinegar Syndrome nog nooit had gezien. Het plot is eigenlijk niet uit te leggen, maar omvat een heks, een misvormde nazi, een piratenschip, een mummie en een bezeten paard en dat allemaal aan de kust van Normandië. Deze Franse film zit vol bizarre en lachwekkende situaties. Mocht je met een groepje gelijkgestemde zitten die ook van films als Troll 2 houden is dit wel een redelijke safe bet.  Ondanks dat hij minder quotable is als een Troll 2 of The Room door de taal kan ik hem met een gerust hart aanraden als een van de meer bizarre films die je op Halloween zou kunnen kijken. Lees hier mijn uitgebreide recensie.

De beste winterse genrefilms – IOAM special

De herfst is inmiddels in volle gang, wat betekent dat de winter steeds dichterbij komt en daarmee ook het koude weer. Films die zich in de winter- of winterse landschappen afspelen zijn bijna een genre op zich. Wie zin heeft in een sfeervolle film die zich vaak op beperkte locaties afspeelt heeft een scala aan films om uit te kiezen. Wij selecteerden de tien beste, in willekeurige volgorde (met een paar ‘notable mentions’ omdat wij nou eenmaal slecht zijn in keuzes maken…). Pak een deken, zorg voor wat versnaperingen of hou het bij een hete thee en maak wat ons betreft je keuze uit onderstaande films. Enjoy!

Wind Chill (2007, Gregory Jacobs)
Wind Chill was een film waar ondergetekende nog nooit van had gehoord. Na het lezen van de plot wist ik niet hoe snel ik de DVD moest bestellen want zulke uitgangspunten, daar loop ik helemaal warm voor! Wind Chill viel allesbehalve tegen. Dat ik hier nooit eerder van had gehoord! Tegen het einde verzandt de film ietwat in teveel plotwendingen, maar dat eerste uur is om van te smullen!

Misery (1990, Rob Reiner)
Wie kent Misery niet… Het Stephen King verhaal (niet het enige in deze lijst) dat onsterfelijk is gemaakt door grandioos spel van James Caan en natuurlijk Kathy Bates. De gestoorde fan die zij neerzet is angstaanjagender dan welke seriemoordenaar dan ook. En dan die scène met de hamer… Misery nog niet gezien? Ga er snel achteraan!

Fargo (1996, Joel & Ethan Coen)
Als je het over winterse landschappen hebt, dan heb je het over Fargo. De film van de gebroeders Coen speelt zich veel buiten af in de sneeuw en zij weten daar erg mooi gebruik van te maken ook! Volgens velen is Fargo de beste film van de Coen-broers. Wat vind jij?

Alive (1993, Frank Marshall)
De ‘kleinste’ film van onze lijst is waarschijnlijk Alive. Ik weet nog goed dat dit een grote hit in de videotheken was destijds. Het gruwelijke, waargebeurde verhaal inspireerde veel mensen de film te huren op VHS. Ik was in ieder geval verre van teleurgesteld. Mijn interesse ging destijds meer uit naar horror en actie, maar deze film greep mij aan!

The Revenant (2015, Alejandro Iñárritu)
The Revenant leverde Leonardo DiCaprio zijn eerste Oscar op. Of dat terecht was of niet laat ik in het midden, wat wel vaststaat is dat de hype om deze film heen zeer terecht was. De lijdensweg die het personage van DiCaprio aflegt in de ijskoude wildernis voel je door de uitstekende regie van Alejandro Iñárritu bijna zelf. De scène met de beer is onvergetelijk.

The Thing (1982, John Carpenter)
De voor mij beste film uit deze lijst is ongetwijfeld The Thing, geregisseerd door meester John Carpenter. Carpenter geeft in The Thing een lesje spanningsopbouw zonder weerga. En wat te denken van de onvergetelijke praktische effecten van Rob Bottin (met hulp van de niet gecrediteerde Stan Winston)… Een ongekende classic!

The Shining (1980, Stanley Kubrick)
De tweede Stephen King-film uit de lijst is Stanley Kubricks The Shining. We hadden het hierboven al over een meester, wat te denken van Kubrick… Het Overlook Hotel wordt door Kubricks regie een personage op zich en wat een angstaanjagende! In combinatie met de kippenvel verwekkende muziek van Wendy Carlos hebben we hier te maken met een van de grootste (horror) films ooit.

A Simple Plan (1998, Sam Raimi)
A Simple Plan lijkt in veel opzichten op Fargo en doet ook erg aan de Coens denken, maar het is Sam Raimi (The Evil Dead) die deze ijzersterke thriller heeft geregisseerd over een plan dat volledig uit de hand loopt. A Simple Plan wordt gedragen door het uitmuntende spel van Billy Bob Thornton, Bill Paxton en Bridget Fonda. Een goede ‘double bill’ met Fargo!

The Hateful Eight (2015, Quentin Tarantino)
Quentin Tarantino verzamelde veel van zijn vaste acteurs voor een atypische western. The Hateful Eight speelt zich zo goed als de gehele film op één locatie af, namelijk een hut, waarin zich een moordmysterie ontrafelt. Een beetje a la Rope (Alfred Hitchcock) maar dan op zijn Tarantino’s en met een hoop meer bloed! Sfeervol is de film absoluut.

Let the Right One In (2008, Tomas Alfredson)
De meest arthouse-achtige film uit onze lijst. Een film die veel prijzen heeft binnengeharkt op diverse festivals, waaronder het Imagine festival in Amsterdam waar ik de film voor het eerst had gezien. Let the Right One In is tevens een vampierfilm, een zoals je die nog niet eerder had gezien. Behoorlijk slim en sfeervol geschoten. De zwembadscène is een instant classic.

‘Honorable Mentions’
The Grey (2011, Joe Carnahan)
Cold Prey (2006, Roar Uthaug)
Ravenous (1999, Antonia Bird)
Hold the Dark (2018, Jeremy Saulnier)
The Day After Tomorrow (2004, Roland Emmerich)

IOAM Arrow Video Top 5 – Deel 2 – André

Dankzij Arrow Video kunnen ‘wij genreliefhebbers’ genieten van geweldige uitgaves die in deze immer inkrimpende markt van fysieke media misschien anders nooit het levenslicht hadden gezien. Groot was dan ook mijn vrees toen ik hoorde dat we een top 5 van persoonlijke Arrow favorieten moesten samenstellen. Want vijf titels uit zo’n catalogus wordt veel streepwerk… Met name de uitgaves met alle cuts, kortfilms van de regisseur, of leuke documentaires hebben voor mij een meerwaarde, naast de uitstekende beeld- en geluidskwaliteit natuurlijk. Hierdoor ben ik op dit moment uitgekomen op de volgende titels uit mijn collectie:

5. Dawn of the Dead (Blu-ray)
Deze klassieker heeft lang op mijn nummer 1 gestaan, maar met de releases van de laatste jaren is hij toch een stukje gezakt. Met de Theatrical-, Director’s- en Argento cut en de Document of the Dead docu heeft deze release alles wat je wil hebben en meer. Vier verwisselbare covers, geweldige transfer en zo’n beetje alle extra’s die je je maar kunt wensen. De beste uitgave van een van de beste zombiefilms ooit.

4. The Thing (Limited Edition Blu-ray)
Een van mijn favoriete films krijgt een 4K remaster van Arrow? Met nieuwe documentaires en zo ongeveer elke extra ooit uitgegeven? Oh en ook nog nieuw artwork, een poster en lobbycards in een big box met een boek. Nou, doe maar dan. Als de alternatieve tv-cut of misschien The Thing From Another World er nou ook nog bij had gezeten had deze een stuk hoger gestaan.

3. Pieces (Limited Edition Blu-ray)
Dit is een van die films waar horrorfans met een voorliefde voor jaren 80 meteen verliefd op worden. Deze release van Arrow komt met de U.S. Theatrical Cut, maar ook de spaanse Mil Gritos Tiene La Noche, uncut en Spaans gesproken. De 4K remaster zorgt voor een prachtig beeld. Er is ook een speciale alternatieve score gemaakt door de componist. Deze gelimiteerde editie komt in een puzzeldoos (voor bekenden met de film geen raar gegeven) met de puzzel uit de opening, een dubbelzijdige poster, alternatief artwork naast het origineel en de originele soundtrack op LP. Een informatief booklet maakt deze geweldige set af.

2. Waterworld (Limited Edition Blu-ray)
Ik heb de negativiteit rondom deze film nooit helemaal begrepen. Het is een heerlijke B-film epos met een over de top Dennis Hopper en een flinke scheut Mad Max. Deze uitgave van Arrow presenteert drie cuts van de film; de Theatrical Cut, de 40 minuten langer durende Extended US TV Cut en de Ulysses Cut, die de gecensureerde shots weer terug in de langere tv-cut brengt. Dit alles in een 4K remaster zodat we al dat water nog scherper kunnen bekijken. Naast het originele artwork is ook hier weer een nieuwe cover laten maken en er zit naast de Blu-rays ook weer een boekje bij in een prachtige big box. Tel daar een dubbelzijdige poster en wat art cards bij op en het is weer een prachtige uitgave van Arrow.

1. Phenomena (Limited Edition Blu-ray)
Natuurlijk heeft Dario Argento betere films afgeleverd, maar toch is Phenomena de film die ik het meest terugkijk. Zeker met deze set, die alle drie de cuts van de film in een 4K remaster op Blu-ray brengt. Zo kunnen we Jennifer Connelly nog beter bekijken in al haar insectenliefhebbende glorie. 116 minuten met de Italiaanse cut, 110 minuten voor de internationale cut en als je net wat krapper in de tijd zit is er ook de 83 minuten durende Creepers cut. Mocht je nou door de bomen het bos niet meer zien staat er bij de extra’s een kort filmpje waar deze drie cuts met elkaar vergeleken worden. Een nieuwe docu, clip van Jennifer geregisseerd door Dario Argento, een Japans persboek, een 60-pagina tellend boekje, geremasterde soundtrack met vier nieuwe nummers en dat alles uiteraard in een big box met nieuw artwork!

Horror Top 25 van de jaren 80

Na de Horror Top 25 van de jaren 70 is het nu tijd voor de Horror Top 25 van de jaren 80! Baanbrekend zoals in de 70’s waren de horrorfilms toen niet meer, maar wanneer we het over sfeer, extravagantie of ongekende pulp hebben, dan is er geen beter tijdperk dan dat van de permanenten, neon-lichten, synthesizers en ultra-coole cult- of horroriconen. De jaren 80 hebben ons veel mooie herinneringen gebracht, uren konden we doorbrengen in de plaatselijke videotheek, op zoek naar de ultieme horrorfilm voor op de zaterdagnacht. Zie hieronder de 25 films die volgens It’s Only a Movie de beste zijn die de jaren 80 te bieden hebben.


2
5 Child’s Play – Tom Holland (1988)
De jaren 80 waren dus de jaren van de horroriconen. Eén van die iconen is zonder twijfel de roodharige ‘Good Guy Doll’ uit de eerste film uit deze Top 25: Child’s Play. Met inventieve special effects en grandioze voice-acting van Brad Dourif wordt Chucky moeiteloos tot leven gebracht in deze film die goed was voor vier vervolgfilms. Erg memorabele horrorfilm die ook nog een erg fijne, op Black Christmas lijkende, soundtrack kent.

24 Alligator – Lewis Teague (1980)
De echte liefhebbers van pulp hebben niet hoeven wachten op Quentin Tarantino’s Jackie Brown om kennis te maken met Robert Forster, een cultheld die vooral in de jaren 70 en 80 actief was. In 1980 schitterde hij in een film over een uit de kluiten gewassen alligator die Chicago terroriseert. Alligator is de zoveelste film over een experiment dat volledig uit de hand loopt en is een van de leukere. Let vooral op de geweldige scène waarin de alligator een feest verstoort.

ee1a4a5c96c8b9501a875f5f64da22ea

23 Clownhouse – Victor Salva (1989)
Victor Salva wordt helaas om minder leuke redenen herinnerd om deze film. Zo zou hij een van de kindacteurs hebben misbruikt. Dit is bijzonder jammer, want Clownhouse is een geweldig filmpje dat wel wat positievere aandacht verdient. Het sfeertje is erg raar, maar werkelijk subliem en de stille clowns kunnen met gemak meedingen met Pennywise uit Stephen King’s It wanneer het om de engste filmclowns ooit gaat. Vergeten horrorfilm die gezien mag worden.

22 Basket Case – Frank Henenlotter (1982)
Bizarre mix van horror en drama gesitueerd in het smerige New York van de jaren 80. Henenlotter kent een sterke ’tongue in cheek’ aanpak die in deze film het beste tot zijn recht komt. Belial en zijn broer zijn twee van de merkwaardigste horrorpersonages ooit, die in Basket Case nog enigszins serieus moeten zijn, maar dat in de komische vervolgen compleet overboord gooien. Erg leuk is hier ook het gebruik van stop-motion. Typische, Troma-achtige New Yorkse 80’s horror.

21 Re-Animator – Stuart Gordon (1985)
Knotsgekke horrorfilm met een knipoog. Gordon heeft van het verfilmen van verhalen van H.P. Lovecraft zijn specialiteit gemaakt en Re-Animator is waarschijnlijk de beste van het stel. De tongue-in-cheek aanpak gaat nooit ten koste van de horror en dat is hetgeen wat deze film zo goed maakt. Zowel op het gebied van komedie als horror zoekt Re-Animator de grenzen op en dat maakt van dit Lovecraft-verhaal een altijd uitdagende film.

aX4oqkXQqFnFzdhChcpsY9uBcYm

20 Near Dark – Kathryn Bigelow (1987)
Vampierenfilms had je in de jaren 80 in alle vormen en maten. Kathryn Bigelow had haar bijdrage met het dromerige Near Dark. Gedragen door een cast die grotendeels zo uit James Camerons Aliens komt gelopen (Lance Henriksen, Bill Paxton, Jenette Goldstein) en een heerlijke soundtrack van Tangerine Dream, is Near Dark een van de betere films in zijn soort. Hoogtepunt is de scène in de bar. ‘Fingerlicking good!’.

19 Halloween III: Season of the Witch – Tommy Lee Wallace (1982)
We zijn aangekomen bij de meest onbegrepen en onderschatte film ooit! John Carpenter had ooit het idee om na Halloween II een reeks films te produceren met Halloween als thema. Halloween III was hier de eerste uitwerking van en helaas ook de laatste. De reeks is doorgegaan waar deel II is opgehouden en zo staat Halloween III er inmiddels als een lelijk eendje tussen. Geen Michael Myers te bekennen en dat wordt door menigeen niet vergeven. Complete onzin, want Halloween III is een geweldig sfeervolle film, met muziek gecomponeerd door de meester zelf en een lekker macaber verhaal. Het Silver Shamrock deuntje is er overigens eentje dat je niet snel zult vergeten.

18 An American Werewolf in London – John Landis (1981)
Na een behoorlijk spannend en sfeervol begin begeven we ons midden in een film die een prettige balans heeft gevonden tussen horror en komedie. Regisseur John Landis heeft hier een neusje voor en dat komt goed tot uiting in deze film die wellicht de meest indrukwekkende transformatiescène ooit kent. Make-up artist Rick Baker laat ons de pijn voelen die het hoofdpersonage ondergaat, door de transformatie gedetailleerd te laten zien. Een geniale scène die deze film moeiteloos een plekje in deze top 25 geeft.

The_Return_of_the_Living_Dead_29

17 The Return of the Living Dead – Dan O’Bannon (1985)
Dan O’Bannon is een grote naam binnen het horror- en sci-fi wereldje. Niet enkel als regisseur, maar vooral als schrijver van films als Alien, Dead & Buried en Total Recall. Ook heeft hij meegewerkt aan de effecten voor Star Wars en was hij de rechterhand van John Carpenter in Dark Star. Als regisseur heeft hij zijn strepen verdiend met The Return of the Living Dead, een hilarisch punk- en zombiefestijn dat op erg komische een zombieplaag vastlegt. Erg grappig vooral is de tergend langzame transformatie die de twee hoofdpersonages ondergaan.

16 Friday the 13th: The Final Chapter – Joseph Zito (1984)
De Friday the 13th-reeks voert de boventoon wanneer het aankomt op de 80’s slasher. Haast alle delen zijn wel de moeite waard omdat ze gewoon doen wat een slasher behoort te doen, maar deel 4 blinkt hierin extra in uit. Alles is net een beetje meer in dit deel. Van de geweldige cast (Corey Feldman en Crispin Glover!) en het ultieme sfeertje, tot de brute kills en de meedogenloze Jason Voorhees, deze Friday heeft alles wat de serie zo erg de moeite waard maakt. Een klassieker.

15 Deliria – Michele Soavi (1987)
Deliria is net als de meeste Italiaanse horrorfilms ‘style over substance’. Het uitgangspunt is gewoon dat van een slasherfilm, maar Soavi weet het geheel mooi aan te kleden. Voorbeeld hiervan is de groteske openingsscène, maar ook de kills worden erg stijlvol in beeld gebracht. Beste stijlkeuze is echter de uitdossing van de killer. Een figuur met een grote uilenmasker op is er niet eentje dat je snel vergeet. Het tekent de film in positieve zin.

Strange Behavior Dead Kids 1981 movie pic9B

14 Strange Behavior – Michael Laughlin (1981)
Sommige films hebben zo’n bevreemdend effect op je dat ze nog dagenlang door je hoofd blijven spoken. Strange Behavior is zo’n film. Dankzij de muziekscore van Tangerine Dream en een uit de lucht gegrepen dansscène blijft deze semi-slasher nog dagenlang springlevend. Strange Behavior is half niet zo bekend als de rest van de films in deze lijst en dat is allesbehalve verdiend. Dit is verreweg een van de meest interessante slashers die er bestaat.

13 Hellraiser – Clive Barker (1987)
Clive Barker doet altijd meer dan gewoon een horrorverhaaltje schrijven en dat is te zien aan zijn eigen Hellraiser. Zelden zul je op zo’n bijzondere manier drama met horror vermengd zien worden als in deze Britse productie. Verlangen, bedrog en erotiek met een vleugje horror dat wordt bijgestaan door een stel Cenobites, onder leiding van Pinhead. Je moet het zien om te kunnen geloven. Zeer bijzonder en betoverend. Het is alleen jammer dat Barker beter kan schrijven dan regisseren.

12 Prince of Darkness – John Carpenter (1987)
De vijfde titel alweer uit het mooie filmjaar 1987 en de eerste Carpenter uit de lijst (Halloween III niet meegerekend). Prince of Darkness is op en top John Carpenter. Het bovennatuurlijke verhaaltje, de donkere toon, de magistrale muziek, Prince of Darkness heeft alles wat deze regisseur zo geliefd maakt. En toch is dit om onverklaarbare redenen niet een van zijn best gewaardeerde werkjes. Maakte Carpenter nog maar films die enigszins in de buurt komen hiervan.

TFY_10

11 The Fly – David Cronenberg (1986)
Fotorealistische special effects, wie kent ze nog? In tijden van gemakzucht en een overdaad aan digitale effecten is deze kunstvorm bijna vergeten. Er gaat toch niets boven latex, rubber en vooral veel slijm? The Fly is hier een schoolvoorbeeld van. Deze ‘Body horror’ en remake van Cronenberg kent zowel indrukwekkende als misselijkmakende special effects, die de aftakeling en transformatie van Jeff Goldblums personage moeten verbeelden. Eén van de betere remakes ooit.

10 Day of the Dead – George A. Romero (1985)
Iedereen kent de Dead-trilogie van George A. Romero en iedereen heeft het dan meestal over Night of the Living Dead of Dawn of the Dead. Onterecht, want Day of the Dead is minstens even goed als zijn twee voorgangers. De claustrofobische ondergrondse setting is de basis voor veel moois. Zo kent Day of the Dead een klassieke openingsscène en is de gore van meester Tom Savini misschien wel zijn beste werk ooit. De scène dat Rhodes uit elkaar wordt gerukt is geniaal. Onderschat werkje.

09 Friday the 13th – Sean S. Cunningham (1980)
Elke legendarische serie heeft zijn oorsprong en die van Jason Voorhees ligt in Camp Crystal Lake, in 1980. In dit jaar is misschien wel de bekendste horror franchise ooit begonnen. Sean S. Cunningham, geïnspireerd door Carpenters Halloween, heeft vrij baan gemaakt voor een ‘killing streak’ van dat jongetje dat ooit verdronk in het meer in Camp Crystal Lake en aan het moorden is geslagen. We zijn Cunningham daar eeuwig dankbaar voor.

fog still

08 The Fog – John Carpenter (1980)
Wie houdt er nou niet van enge spookverhalen? Wie van zulke verhalen rond een kampvuur geniet moet definitief bij Carpenters The Fog zijn. The Fog weet als geen ander een dergelijk sfeertje neer te zetten. Het verhaal dat zich afspeelt in een slaperig kustdorpje is geweldig en de begeleidende score van Carpenter zelf misschien wel de meest sfeervolle die je ooit zult tegenkomen. Uitermate sfeervolle en spannende horrorfilm. Vergeet a.u.b. de remake.

07 A Nightmare on Elm Street – Wes Craven (1984)
We hebben Pinhead, Chucky en Jason Voorhees al gehad, wat betekent dat de bekendste killer uit de filmgeschiedenis nog niet aan bod is gekomen. We hebben het hier natuurlijk over Freddy Krueger. Alles wat zijn naam droeg ging destijds als warme broodjes over de toonbank. Zijn eerste verschijning doet hij ook nog eens in een meesterwerk van jewelste. Het uitgangspunt is intrigerend en origineel en de sfeer is subliem. Daarnaast is het Elm Street deuntje tijdloos (waar is toch die instant herkenbare muziek tegenwoordig gebleven?) en voor de geïnteresseerden onder ons: deze film is ook nog eens het debuut van Johnny Depp.

06 Phenomena – Dario Argento (1985)
Nog voordat het de foute kant op ging met Dario Argento, kende hij ook in de jaren 80 een succesvol decennium. Opera en Tenebre horen tot zijn beste werken, maar welke film er werkelijk uit springt is Phenomena. Zo erg zelfs dat hij makkelijk met Suspiria kan concurreren wanneer we het hebben over de beste film van de Italiaanse meester. Het verhaal is een rommeltje, maar dat heeft Argento nooit tegengehouden een meesterwerk af te leveren. Zeer stijlvolle bovennatuurlijke Giallo.

videodrome

05 Videodrome – David Cronenberg (1983)
David Cronenberg is een meester in het verbeelden van fysieke afbraak bij de mens. Dit gaat vaak gepaard met een sociaal kritische blik. Videodrome is hier het summum van. Dit is Cronenbergs kijk op de negatieve invloed die tv kan hebben op de mensheid en wat is die blik zwartgallig en surreëel. Videodrome barst van klassieke scènes en gore-effecten die niet snel van je netvlies zullen verdwijnen. De score van Howard Shore draagt bij aan de bizarre nasmaak die deze film achterlaat. Dit is Cronenbergs magnum opus.

04 The Evil Dead – Sam Raimi (1981)
Een klassieker afleveren met je debuutfilm; het is maar weinigen gegund. Sam Raimi deed dit in 1981 met een film die laat zien dat ook een stel studenten met weinig geld een geweldige film in elkaar kunnen flansen. Met liefde voor het genre en genoeg creativiteit kom je al een heel eind. The Evil Dead is hier misschien wel het beste voorbeeld van. Het is ongelofelijk wat Sam Raimi voor elkaar heeft gekregen met de middelen die hij voor handen had. Deze film is een dikke 80 minuten lang dynamiek en creativiteit. Ook is The Evil Dead de geboorte van cultheld Bruce Campbell. Een must voor elke filmliefhebber.

03 The Shining – Stanley Kubrick (1980)
Stanley Kubrick was onbetwist een genie. Ook was het een regisseur die moeiteloos verschillende genres aankon. Hij maakte er niet veel per genre, maar stuk voor stuk zijn het klassiekers in hun soort. Het horrorgenre heeft Kubrick verrijkt met deze verfilming van het verhaal van Stephen King. De openingscredits worden begeleid door een stuk muziek dat misschien het engste is wat je ooit zult horen en het zet direct de juiste toon voor de rest van de film. The Shining laat je geen moment los en toont Jack Nicholson in een superrol die je meeneemt op een waanzinnige trip. Het Overlook Hotel is het hotel uit je nachtmerries.

Cannibal_Holocaust_1

02 Cannibal Holocaust – Ruggero Deodato (1980)
Volgens velen is Cannibal Holocaust de meest schokkende film ooit. Dit heeft alles te maken met de echte dierenmoorden die hierin plaatsvinden en helaas alle (negatieve) aandacht opslokken. Gevolg hiervan is dat veel moois aan veel mensen voorbij gaat. Cannibal Holocaust is nergens een visueel meesterwerk, maar de algehele ‘feel’ van de film is enorm intens. Dit is vooral te danken aan de schitterende soundtrack, gecomponeerd door Riz Ortolani. Zijn muziek geeft bepaalde scènes zo’n bizarre en tegenstrijdige bijsmaak dat ze je slapeloze nachten kunnen bezorgen. Dit is waar horror om draait en Cannibal Holocaust is gewoonweg een van de beste horrorfilms ooit.

01 The Thing – John Carpenter (1982)
De derde film van John Carpenter in deze lijst en na met Halloween de nummer 1 positie van de Horror Top 25 van de jaren 70 te hebben veroverd, doet hij nu hetzelfde in de Horror Top 25 van de jaren 80 met The Thing. The Thing, een remake van The Thing From Another World, mag gerust een van de spannendste films ooit genoemd worden. Enorm claustrofobisch en met een geweldig uitgewerkte plot houdt deze film je aandacht elke seconde vast. We hebben het al eerder gehad over de geweldige fotorealistische special effects die gewoon waren in de jaren 80; The Thing laat zien waarom die zo geweldig zijn. Een film die op meerdere fronten meesterlijk genoemd mag worden en een waardige afsluiter is van deze Top 25.