Categoriearchief: Recensies

Recensie: Popcorn (Mark Herrier)

Films die een ode brengen aan grootheden binnen het genre. Zo kennen we natuurlijk materiaal van Brian De Palma dat een grote knipoog is naar het werk van Alfred Hitchcock, maar ook op kleine schaal zien we veel regisseurs die de moeite nemen om genre bepalende films of regisseurs in de schijnwerpers te zetten. Mark Herriers Popcorn uit 1991 is het bewijs van een kleine film die een ode brengt aan een groot figuur.

The Tingler, House on Haunted Hill, 13 Ghosts, allemaal films die door middel van gimmicks de aandacht van het publiek moesten trekken. Regisseur William Castle maakte tijdens vertoningen van The Tingler bijvoorbeeld gebruik van stoeltjes die op een strak geregisseerd moment een kleine stroomstoot te verwerken kregen, dit tot grote ontsteltenis van de ‘thrill seeker’. Ook het vliegende ‘glow in the dark’ skelet door de filmzaal tijdens vertoningen van House on Haunted Hill joeg mensen de … Lees verder “Recensie: Popcorn (Mark Herrier)”

Aenigma (1987, Lucio Fulci)

1977-1982 is duidelijk de beste periode van Lucio Fulci geweest. Met titels als Zombi 2, The Beyond, The New York Ripper en City of the Living Dead heeft hij zich gevestigd tussen de beste horror regisseurs uit Italië. Ik durf zelfs te zeggen dat ik Fulci, met zijn uitzinnige aanpak van filmmaken, de meest spannende regisseur vind die Italië ooit heeft voortgebracht. Aenigma stamt uit een periode waar Fulci zijn beste tijd heeft gehad en dat is te merken.

Aenigma is een soort van mix tussen de klassieke Amerikaanse slasher en films met een bovennatuurlijk thema. Eigenlijk een soort van crossover tussen Halloween en Carrie. We volgen een aantal tienermeiden, die vooral erg jong en fris in het leven staan. Foute boel in een dergelijke film. Helemaal als een grote groep een Sissy Spacek-achtig meisje tot een coma aan toe vernedert. De rapen zijn nu gaar en Fulci kennende kunnen … Lees verder “Aenigma (1987, Lucio Fulci)”

Recensie: Deathdream (Bob Clark)

28 Days Later, Braindead, Romero’s zombie trilogie, Snyders Dawn of the Dead, allemaal titels die de zombie-liefhebbers wel kennen en minstens een paar keer hebben gezien. Er bestaan ook films die doorgaans een veel te klein publiek bereiken, vaak geheel onterecht. Zo’n film is Deathdream van Bob Clark. De film is een haast vergeten werkje van een regisseur die zijn stempel wel heeft gedrukt op het horrorgenre.

Bob Clark mag zonder twijfel een pionier in het genre genoemd worden. Veel horrorfilms heeft hij niet gemaakt, maar zijn twee belangrijkste zijn wel meteen genre-bepalende films geweest. Black Christmas is, samen met Halloween, Psycho, The Texas Chain Saw Massacre en een beetje A Bay of Blood, zelfs mede-stichter van het slashergenre. Met Deathdream geeft hij een genre dat vaak niet begrepen wordt de diepte en gelaagdheid die het nodig heeft. Deathdream heeft namelijk weinig woorden nodig om een zeer sterk statement te … Lees verder “Recensie: Deathdream (Bob Clark)”

Eraserhead (1977, David Lynch)

De debuutfilm van David Lynch is opnieuw uitgebracht op DVD en Blu-ray en hij ziet er mooier uit dan ooit. De nachtmerrie van de sullige Henry Spencer is nog nooit zo scherp en helder weergegeven en dat geeft ons de ultieme mogelijkheid de bevreemdende wereld van David Lynch opnieuw te betreden. Eraserhead is briljant op meerdere vlakken en is een must voor iedereen die ook maar een beetje interesse in cinema heeft.

Eraserhead is een van de beste debuutfilms ooit, gemaakt door een jonge regisseur die toen al tekenen van genialiteit vertoonde. Het is dan ook niet raar dat het AFI (American Film Institute) hem tijd en geld gunde om zijn persoonlijke project af te maken. Eraserhead was een soort film dat niemand ooit had gezien en het duurde Lynch vijf jaar om zijn droomproject te verwezenlijken. Niet voor niets, want Eraserhead maakt nog steeds indruk.

Het ogenschijnlijk uit de … Lees verder “Eraserhead (1977, David Lynch)”

Recensie: The Cat o’ Nine Tails (Dario Argento)

Dario Argento’s debuut, The Bird with The Crystal Plumage, was een daverend succes in Italië. De Giallo nam een nieuwe koers en het was het begin van een glorieuze carrière voor Dario Argento, eentje die helaas al een tijdje niet meer zo glorieus is. De verwachtingen lagen dus hoog voor de opvolger van dit debuut. The Cat o’ Nine Tails, oftewel Il Gatto a Nove Code, werd aanvankelijk niet goed bevonden door de  producenten, maar het publiek sprak dit tegen door nog massaler naar deze tweede film van Dario Argento te gaan. Gelijk hadden ze.

Wat zijn die oude films van Dario Argento toch genieten. Wie gevoelig is voor stijl likt zijn vingers af bij de films van de ‘Italiaanse Hitchcock’ tot pakweg 1987, wanneer hij voor het laatst een écht goede film heeft afgeleverd met Opera. De Giallo bestond al wat langer maar Dario Argento heeft van dit genre … Lees verder “Recensie: The Cat o’ Nine Tails (Dario Argento)”