Tagarchief: Joker

Recensie: Birds of Prey/ Suicide Squad box

Zoals wij al eerder meldden in de recensie van de DC Comics Movie Collection hebben studio’s er nog wel eens een handje van om rond de feestdagen films die ze al eerder hebben uitgegeven te bundelen in een ‘nieuwe’ box. Zo is dat ook het geval met Suicide Squad en het wat nieuwere Birds of Prey.

Het is natuurlijk volkomen logisch om deze twee films in één box te stoppen maar wat wel weer raar is, is dat Suicide Squad dan ook weer te vinden is in de DC Comics Movie Collection en Birds of Prey niet, dus ben je beter af met die collectie te kopen en Birds of Prey los aan te schaffen. Wil je gewoon deze twee films, dan is dit gewoon een leuke box. Van Suicide Squad krijg je een 2-disc editie met zowel de Theatrical- als de Extended Cut (zo’n 11 minuten langer). Verder zijn de Blu-ray’s prima voor elkaar zoals je het van een grote studio zou verwachten.

Hieronder vind je de recensies van de films die we al eerder geplaatst hebben.

Suicide Squad (David Ayer) – recensie

Recensie: Birds of Prey and the Fantabulous Emancipation of One Harley Quinn (Cathy Yan)

Recensie: Joker (Todd Phillips)

Ik moest ook wel even achter mijn oren krabben toen aangekondigd werd dat Todd Philips de regie op zich zou nemen voor een film over de meest legendarische comic book schurk ooit. Als fan wist ik niet goed wat ik ervan moest vinden. Die ongerustheid bleek nergens voor nodig want met Joker heeft Todd Philips zichzelf weten te overstijgen. Joker is geen suffe komedie, het is meer dan dat. Veel meer.

Plot: Arthur Fleck woont samen met zijn hulpbehoeftige moeder in het Gotham van de jaren 80. Ze hebben het niet breed. Zijn moeder moet rondkomen van een armzalig pensioentje en Arthur probeert wat geld te verdienen door zich als clown te laten verhuren voor allerlei zaken. Arthur heeft het geestelijk zeer moeilijk. Hij heeft een stoornis waardoor hij bij spanning in lachen uitbarst en kampt met zware depressies. Hij zoekt hulp bij een psychiater, maar voelt zich onbegrepen en niet gezien door haar net als de rest van de maatschappij. Het enige wat hij heeft is zijn moeder.

Zijn moeder stuurt met regelmaat brieven naar haar voormalig werkgever, de steenrijke Thomas Wayne die onlangs zijn kandidatuur heeft aangekondigd voor het burgemeesterschap. Voor zijn moeder is hij de man die Gotham nodig heeft en Gotham  en hen uit de crisis kan trekken Arthur gelooft er niet zo in aangezien hij al langere tijd brieven aan Wayne voor haar op de post doet. Wanneer hij eens een kijk neemt in wat zijn moeder schrijft komt hij zo in verwarring dat dat niet alleen van invloed is op zijn relatie met zijn moeder, maar waar ook de rest van Gotham al gauw de gevolgen van zal ondervinden.

Nu ik zo naar bovenstaande synopsis kijk, merk ik dat ik de film zo tekort doe. Het wilt namelijk zo zijn dat Joker niet alleen een verhaal is over een personage, maar ook een bijzonder goed kijkje geeft in de psyche van iemand die een zware depressie ervaart. Als ervaringsdeskundige zag ik daar namelijk ontzettend veel van terug in Joker. Meer dan mij lief is. Hiermee wil ik even naar het volgende. Zoals sommige mensen wel weten bestaat er nogal wat controverse rond Joker na de vertoning tijdens het filmfestival van Venetië. Enkele journalisten/recensenten hebben namelijk hun angst uitgesproken over de film. Het zou namelijk een voorbeeld kunnen zijn voor zogenaamde ‘incels’. Mensen die langere tijd geen seksueel verkeer hebben met iemand anders, maar dat wel graag zouden willen. Enkele van deze personen zijn in de afgelopen jaren in het nieuws gekomen door hun verhaal weer te geven op Youtube, Facebook of Twitter en daarna verantwoordelijk waren voor enkele verschrikkelijke shootings. Die angst is terecht, maar daar kan Joker niet voor verantwoordelijk worden gehouden. Want hoe zeer het ook lijkt dat Joaquin Phoenix als Joker enige sympathie zou kunnen opwekken door zijn erbarmelijke situatie, hij wordt nooit op een voetstuk geplaatst in de film. Ja, er zijn momenten in de film dat je gevoelens voor Arthur krijgt, maar die gevoelens raak je ook weer kwijt door de gevolgen daaraan en die gevolgen zijn niet altijd te zien. Die je wel ziet zijn gruwelijk. Arthur Fleck als Joker is geen held. Hij is een zwaar gestoord persoon, op een fantastische wijze vertolkt door Phoenix. Hoewel de daden van Arthur/Joker klein zijn in vergelijking met zijn andere ego’s in Batman ‘89 of The Dark Knight, dit is de meest gevaarlijke en meest enge Joker die tot nu toe op het witte scherm is geweest.

Al in de trailers konden wij enkele verwijzingen zien naar andere films zoals Taxi Driver en The King of Comedy. Die verwijzingen zijn er niet zomaar. Sterker nog, de verwijzing naar Taxi Driver aan het begin van de film vond ik nogal gemakkelijk. Maar, dan komt die verwijzing naar de film later in het verhaal terug op zo’n manier dat ik er bijna bang van werd. Joker is geen gewone superheldenfilm. Het is een manier om aan het grote publiek te laten zien wat een zware depressie inhoudt. Wat het is om buitengesloten te zijn van de rest van de maatschappij en wat wij als maatschappij moeten leren erkennen. Maar het is ook echt een Joker film. Ik kan nu een graphic novel noemen, maar daarmee verklap ik wellicht voor veel mensen grote delen van het verhaal. Niet dat het verhaal een kopie is, maar… Nee, ik hou mijn mond daarover. Het is beter de film te ervaren zonder die kennis, maar ik zal later hierop terugkomen in een vervolggesprek. Joker nodigt namelijk erg uit om in gesprek te gaan over zijn thema’s en hoe het in de lijn ligt met de comics.

Het is jammer dat Philips ergens in de film het nodig vindt het een en ander uit te leggen aan het publiek. Dat ene moment van versimpeling zorgt ervoor dat ik de film nét niet geniaal kan noemen. Maar vergis je niet, Joker is een moderne klassieker in wording en dat zeg ik niet als fan van Batman en comics, maar als fan van film in het algemeen.

Joker is vanaf 5 februari te koop op DVD, On Demand, Blu-ray en 4K UHD.

De It’s Only a Movie Top 50 van de jaren 10 – deel 4 (20-11)

20 – I Saw the Devil (2010)

In I Saw The Devil gaat een Koreaanse geheim agent achter een seriemoordenaar aan. Eentje die zijn verloofde heeft vermoord, dus bereid je voor op een flinke wraakprent die af en toe in het absurdistische verzandt maar nooit saai of langdradig wordt.

19 – The Raid (2011)

In 2011 zette regisseur Gareth Evans samen met acteur Iko Uwais een nieuwe standaard voor de actiefilm. Een siege film geïnspireerd door de Hong Kong films van de jaren 80 en 90, maar dan harder, bloederiger en duisterder. Het uitgangspunt is simpel: een SWAT team komt vast te zitten in een flatgebouw vol met gangsters. Dit levert een aantal belachelijk goede shootouts en vechtscènes op, de een nog beter gechoreografeerd dan de ander.

18 – The Conjuring (2013)

James Wan liet na het uitstekende Insidious nog maar een keer zien dat hij verdomd goed om kan gaan met dit genre. Het is bijna onmogelijk om niet terug te vallen op clichés maar toch weet Wan er een uitermate enge en spannende film van te maken. Sommige shots en scènes zijn briljant. En we zouden het bijna vergeten maar we maken ook nog kennis met Annabelle, de bezeten pop die zelf inmiddels al meer films heeft dan The Conjuring. Volgend jaar kunnen we weer griezelen met een nieuw deel. Wij kijken er alvast naar uit.

17 – Piggy (2012)

In al z’n eenvoud is de Engelse wraakfilm Piggy toch wel een van de meest indrukwekkende vigilante films van het afgelopen decennium. Met een beperkt budget weet regisseur Kieron Hawkes in zijn debuutfilm een naargeestige sfeer te creëren. Dat lukte bijvoorbeeld niet in de remake van Death Wish. In Piggy wordt wraak genomen, maar dus niet op een Hollywood manier. Alles is donker en grauw, net als het weer in Engeland.

16 – Once Upon a Time in Hollywood (2019)

Quentin Tarantino maakt met zijn (ongeveer) negende film een filmisch sprookje tegen de achtergrond van de misdaad die heel Amerika in shock achterliet. We krijgen een aantal prachtige shots voorgeschoteld en uiteraard de nodige hommages die culmineren naar een explosief einde. Een van Tarantino’s beste.

15 – It Follows (2014)

Het hebben van seks in een jaren 80 horrorfilm was altijd een voorbode van de onvermijdelijke ondergang van dat personage. Alsof de killer het kan ruiken. In It Follows wordt dat principe in zekere zin ook gehanteerd, maar met een ander, bijna surrealistisch tintje. It Follows is een horrorfilm die maar weer eens aangeeft dat het gevaar niet een typische gedaante hoeft te hebben of dat een horrorfilm uitleg nodig heeft over de achtergrond van het kwaad. It Follows was namelijk een behoorlijk hit bij zowel de recensenten als het publiek.

14 – Mandy (2018)

Dat Nicolas Cage zich de laatste jaren waagt aan alles wat los en vast zit betaalt zich soms uit in een droomscenario. Dat hij in een arthouse horror wraakfilm te zien is van de regisseur van Beyond the Black Rainbow is een natte droom voor wie houdt van zijn over de top acteerwerk. Mandy is daarnaast een film die een genot is voor de fan van visuele- en psychedelische cinema. Een bijzondere film.

13 – Guardians of the Galaxy (2014)

In 2014 zette regisseur James Gunn iets nieuws neer in het superhelden genre. De aarde werd verlaten en in het heelal maakten we kennis met de meest vreemde werelden en wezens. De film bevat humor, actie, mooie effecten, leuke characters en een vette soundtrack met herkenbare nummers van weleer. The Guardians of the Galaxy is een zooitje ongeregeld, maar dat maakt de film juist zo leuk.

12 – The Innkeepers (2011)

Met The House of the Devil vestigde Ti West zich meteen als een regisseur om in de gaten te houden. Cabin Fecer 2 is een vermakelijke horror maar The House of the Devil is horror van het hoogste niveau. Met The Innkeepers had West dus wat te bewijzen en dat deed hij dubbel en dwars, al zal de film door menigeen niet begrepen worden. Een heerlijk sfeervolle horror met een ingetogen einde dat nog lang bijblijft.

11 – Joker (2019)

In 2019 werd het nog maar eens duidelijk dat een controverse rond een film de verkoop van bioscoopkaartjes enorm kan helpen. Joker was de film waar critici voor waarschuwden en het werd een van de succesvolste comicbookverfilimgen ooit en een van de succesvolste films van 2019. Hier geen belachelijke plots of een groot gevecht tussen goed en kwaad, maar een karakterstudie van de grootste vijand van Batman. En dat ook nog eens in een film zonder Batman. Het kan, we zagen het en Joker overwon.