Categoriearchief: DVD

The Power (Corinna Faith) – Direct to DVD Recensie

Bovennatuurlijke horror is een subgenre dat de laatste 10-15 jaar ongekend populair (weer) is geworden. Sinds James Wan met Insidious en The Conjuring het genre weer mainstream heeft gemaakt verschijnt de ene na de andere ‘spokenhorror’. The Power is een titel die direct op streaming en DVD verschijnt. De vraag is echter waarom. Wij hebben wel slechtere films uit dit genre zien verschijnen in de bioscoop.

Plot: 1974, Londen. Door onhandige mijnwerkers valt op meerdere plaatsen in Engeland de stroom uit. Val is een jonge verpleegster die nachtdienst heeft. Veel patiënten en medewerkers van het ziekenhuis worden geëvacueerd, waardoor Val bijna alleen in het ziekenhuis achterblijft. Na een tijdje wordt Val geconfronteerd met een sinistere aanwezigheid.

Verlaten gebouwen en nachtdiensten, een combi die al voor een paar goede horrorfilms heeft gezorgd. Denk aan Nightwatch, maar ook films als Halloween II en The Exorcist III weten veel te sfeer te halen uit een dergelijk uitgangspunt. Dat doet The Power ook. Het ziekenhuis waarin alles zich afspeelt is bijzonder sfeervol. We krijgen amper shots van buiten het ziekenhuis te zien waardoor de claustrofobische sfeer goed voelbaar is. Op een gegeven moment gaan alle lichten uit en zijn de enige lichtbronnen wat olielampen. Dit wordt allemaal erg mooi in beeld gebracht.

Het mysterie rondom de aanwezige entiteit wordt aardig opgebouwd. Zeker het eerste half uur is het smullen geblazen. Waarom er dan voor wordt gekozen om zo snel te ontsporen zoals debuterend regisseur Corinna Faith dat doet is een raadsel. Zoals haast altijd is een gebeurtenis uit het verleden aanleiding voor hetgeen wat er gebeurt en Val raakt hier al enorm snel in verstrikt. De knappe opbouw wordt te snel overboord gegooid en het laatste uur hebben we eigenlijk alleen maar te maken met de heftige strijd tussen Val en de entiteit.

Het is dat The Power kan bouwen op het eerste half uur. Hierin laat Faith zien echt wel wat in haar mars te hebben. Helaas kiest ze ervoor om te vervallen in generieke horror, maar The Power schiet toch wel boven het gemiddelde soortgelijke werk uit. We hebben hier nog lang niet te maken met het betere werk van Wan, maar ik zie Faith wel wat beters fabriceren dan een film als The Nun of Insidious 3 of 4.

Recensie: Doom Patrol – seizoen 2

Je zou denken dat na al het superheldengeweld van de afgelopen 10 jaar alle superhelden wel aan de beurt zijn geweest. Think again!

Het bestand van de grote comic uitgevers DC en Marvel is enorm en stopt niet bij Spiderman (Marvel) en Batman (DC). Natuurlijk is het wel de vraag of het grote publiek hier op zit te wachten. Want hoe je het wendt of keert, de lezers van comics is dalende. Dat is een pijnlijke constatering voor een liefhebber zoals ik. Ik zie het aantal comic book stores in Nederland al jaren dalen, en als je de verkoopcijfers van bijvoorbeeld de jaren 90 naast die van nu neerlegt dan lijkt het net alsof de comic book industrie in een crisis zit waarbij de huidige Corona crisis verbleekt.

En toch is het ook weer niet zo erg. De tekenfilm en vooral de filmindustrie die gebruik maakt van de personages uit mijn geliefde papieren boekjes doen het goed. Wat zeg ik? Enorm goed! Op het moment van schrijven is door het opnieuw uitbrengen van Avatar (2009) in China de film weer met de meest succesvolle aller tijden. Daarvoor stond Avengers: Endgame daar met bijna 2.5 miljard euro aan inkomsten. Ik zeg het nog maar even een keer: 2.5 MILJARD EURO!

Het succes van de Avengers films wilt echter niet zeggen dat het allemaal maar makkelijk scoren is. Vooral als het gaat om de minder bekende superhelden. Want wie heeft ooit eerder gehoord van Elasti-Girl, Robotman, Crazy Jane, Cyborg en Negative Man? Voor het grote publiek onbekenden, maar ook voor veel comicliefhebbers toch niet hele bekende namen. Alleen Cyborg geniet enige populariteit door o.a. de Justice League film en de Teen Titans Go! tekenfilm. Allen behoren zij tot een groep superhelden die wij Doom Patrol mogen noemen. De helden van Doom Patrol hebben niet op een of andere magische wijze of bij geboorte hun krachten gekregen, maar vaak per ongeluk. Noch worden zij vanwege hun krachten gewaardeerd door de samenleving. Gelukkig is daar Chief die hen onder zijn hoede heeft genomen en hen een huis biedt in zijn landhuis. Nu zal je vast denken: “Dat klinkt erg als Professor X en zijn X-men”. Dat klopt, maar daar houdt de vergelijking dan ook op.

Doom Patrol is anders en speelt vooral niet op ‘safe’. In alles valt Doom Patrol meer in het rijtje van twee andere zeer populaire comic book tv-series: The Boys en The Umbrella Academy. Alle drie zoeken zij het randje op, zijn humoristisch, maar combineren dat ook weer met grof geweld. Ze schuwen ook geen hedendaagse maatschappelijke kwesties en laten de kwelling van het hebben van superkrachten ook goed zien. Toch gaat Doom Patrol een andere weg op door vooral de nadruk te leggen op het absurde.

Het eerste seizoen was echt een welkome afwisseling in vergelijking met andere series, al is het wel een van de minder bekeken tv-series van dit moment. Zonde, want hoewel het eerste seizoen soms wat langzaam overkwam en door het absurde soms ook niet helemaal goed te volgen, gaat in het tweede seizoen alles gelukkig een stuk beter.

In het tweede seizoen heeft de groep zich zo’n beetje neergelegd bij de waarheden rond hun leider Chief. Het leven gaat tenslotte door en hoewel de geschiedenis niet heel fraai is heeft door blijven janken geen zin. Ze krijgen gezelschap van Dorothy. Dorothy is de dochter van Chief en heeft de gave om haar denkbeeldige vrienden te transporteren naar de werkelijkheid. Dat klinkt grappig, maar dat brengt ook nare figuren naar boven die zij niet altijd onder controle heeft. Crazy Jane, de vrouw met een persoonlijkheidsstoornis, ontwikkelt een vriendschap met Dorothy. De twee bijzondere figuren lijken het goed te kunnen vinden met elkaar, tot Dorothy’s gaven daar op een vervelende manier een einde aan lijken te maken. Niet veel later zal Jane hierdoor een bijzonder nare ontdekking doen die haar leven voorgoed zal veranderen.

Een heel seizoen van Doom Patrol onder woorden brengen is alsof je het Oude Testament probeert samen te vatten in één korte beschrijving. Het tweede seizoen van Doom Patrol mag dan korter duren dan het vorige (9 afleveringen in plaats van 15), de verhalen zijn diverser maar ook meer absurder. Het pakt allemaal ook nog eens erg goed uit. Had je misschien het idee dat sommige personages in het eerste seizoen niet echt tot bloei kwamen, seizoen 2 maakt dat helemaal goed. Een personage als Crazy Jane, gespeeld door de voortreffelijke Diane Guerrero, vond ik in het eerste seizoen een beetje matig. Nu is het een van mijn favoriete personages. Robotman (Riley Shanahan) krijgt ook meer ruimte en ontwikkelt zich als een personage waar je enorm om kan lachen. Voormalig 007, Timothy Dalton, komt wat minder op de voorgrond in dit seizoen, maar weet door zijn liefde en zorg voor zijn dochter Dorothy een stuk beter onze gevoelens voor hem te versterken. De meest welkome aanvulling van dit seizoen is ook echt Dorothy (Abi Monterey) die met haar bijzondere krachten en uitzonderlijke uiterlijk een vast plekje binnen de serie zou moeten krijgen. Ik zeg “zou moeten” en het gaat ook vast wel gebeuren want seizoen 3 is begin dit jaar begonnen met filmen.

Er is nog wel een minpuntje te noemen over dit seizoen en dat is de laatste aflevering. Zoals ik al eerder had gezegd bestaat dit seizoen uit 9 afleveringen. Dat hadden er echter 10 moeten zijn, ware het niet dat er begin vorig jaar een zeker virus de wereld in zijn macht kreeg. Het opmerkelijke is dat die laatste aflevering nooit is afgemaakt maar dat er wel voor gekozen is om de afleveringen die wel af waren maar gewoon uit te zenden. De serie voelt daarom ook niet ‘af’. Ik denk dan ook dat we wel van geluk mogen spreken dat de serie een derde seizoen krijgt. De kijkersaantallen vallen toch een beetje in het niet in vergelijking met die van The Boys en The Umbrella Company, laat staan Disney’s Wanda Vision (al gaat het daar niet over een team). Toch verdient Doom Patrol echt meer aandacht. Hoe vaak kan je zeggen dat je naar een superheldenserie hebt zitten kijken waar een orgie in voorkomt die zich qua seks kan meten met een gemiddelde aflevering van Game of Thrones?

Recensie: Little Monsters (Abe Forsythe)

De grens tussen horror en humor is dun. Waar bloed vloeit, mag gelukkig ook gelachen worden. Splendid Film bracht vorig jaar de Australische komische zombiefilm Little Monsters uit. Het zombiegenre is uitermate geschikt voor de combinatie horror/humor. Regisseur Peter Jackson had dit in 1992 al in het snotje met Braindead, een heerlijk ‘gore’ feest met absurdistische humor. Met Zombieland en Zombieland: Double Tap gooit regisseur Ruben Fleischer ook hoge ogen. Ook Anne and the Apocalypse was een pareltje, maar er zitten ook draken van films tussen. Een goed voorbeeld hiervan is The Walking Dead spoof, The Walking Deceased (2015) van Scott Dow. Hier was niet doorheen te komen, maar gelukkig kunnen we Little Monsters onder de betere films in dit genre scharen.

Plot: Dave (Alexander England) ligt continu overhoop met zijn vriendin. Ze wil dat Dave zijn verantwoordelijkheid neemt in hun relatie en op zoek gaat naar werk. Sinds het uiteenvallen van zijn hardrock band verdient Dave de kost als straatmuzikant. Als het stel toch uit elkaar gaat trekt Dave in bij zijn zus Tess (Kat Stewart) en haar zoontje Felix (Diesel La Torraca). Hier verdrinkt hij zich in zelfmedelijden en brengt zijn dag blowend en gamend door. Als hij op een dag zijn jonge neefje naar school brengt, maakt hij kennis met de aantrekkelijke lerares Miss Caroline (Lupita Nyong’o). Dave ziet haar wel zitten en geeft zich op voor het schooluitje van zijn neefje om zo dichterbij Miss Caroline te zijn. Helaas zorgt een zombie-uitbraak er voor dat het schoolreisje naar het pretpark niet loopt zoals gepland.

Het verhaal van Little Monsters is uit het leven gegrepen, maar dan niet met zombies. Regisseur Abe Forsythe heeft, net als in de film, een zoon met voedselallergie. Hij vond het heel spannend om het mannetje voor het eerst naar het kinderdagverblijf te brengen en de zorg over te dragen aan iemand anders. Net als in de film heeft hij het getroffen met de peuterleidster. Tijdens een schoolreisje zag hij met eigen ogen hoe goed er voor zijn zoontje werd gezorgd, maar ook hoe de leidsters nog eens 25 andere kinderen in het gareel hield. Daar ontstond het idee en de basis voor Little Monsters, een eerbetoon aan de peuterleidsters.

Ook met zijn cast en crew heeft regisseur Abe Forsythe het getroffen. Actrice Lupita Nyongó (Black Panther, Us) is geknipt voor haar rol als peuterleidster. Met acteur Alexander England heeft Forsythe al eerder gewerkt in de tragikomische film Down Under, die zich afpeelt op de achtergrond van de rassenrellen in Sydney aan het Cronulla-strand in 2005. De chemie tussen de twee hoofdrolspelers is goed en soms ook verterend. Acteur Josh Gad is vooral bekend voor het lenen van zijn stem aan de sneeuwman Olaf in Frozen. In Little Monsters laat hij zich van een hele andere kant zien als “kindervriend” Teddy McGiggle, die eigenlijk een gruwelijke hekel heeft aan kinderen en eigenlijk alleen maar met de moeders van zijn publiek het bed wil induiken. Hij zorgt voor het zwarte randje om de humor in de film.

Little Monsters heeft die lekkere platte Australische humor, flink wat scheldkanonnades en ook behoorlijk wat gore. Daarnaast laat regisseur Forsythe zien dat zelfs een zombiefilm het hart op de juiste plaats kan hebben en weet hij soms ook te ontroeren. Mocht je nog geen genoeg hebben van de film dan staan er ook nog een aantal leuke extra’s op het schijfje, waaronder een aantal interviews met de hoofdrolspelers en een korte ‘behind the scenes’ die gemaakt is door de kinderen.

Ik verbaas me iedere keer weer dat er nog filmmakers zijn, die nog iets origineels weten toe te voegen aan het bestaande zombiegenre. Little Monsters is een van de leukste zombiefilm die ik in tijden heb gezien en ik ben blij dat Splendid Film die heeft uitgebracht op fysieke media. Het beeld en geluid van de DVD is goed, maar ik had juist van deze film ook graag een Blu-ray release willen zien in Nederland. Gelukkig is de film voor de High Definition liefhebbers onder ons, ook te koop in HD bij verschillende streamingsdiensten.

Recensie: Once Upon a Time in Deadwood (Rene Perez)

Het is alweer een tijd geleden dat we de film Death Kiss bespraken, met acteur Robert Bronzi als een kloon van Charles Bronson. De rol heeft de acteur geen windeieren gelegd want na die vertolking heeft Bronzi nog verschillende films gemaakt waarin hij zonder blikken of blozen de legendarische filmacteur imiteert.

Plot: Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog was The Colonel (Robert Bronzi) een held. Tegenwoordig is hij een premiejager en rekent hij in het Wilde Westen af met allerlei tuig. Hij wordt door de blonde Ursula (Karin Brauns) gevraagd om haar ontvoerde zuster Abigale (Lauren Compton) te vinden. Als hij dit niet wilt doen, dwingt ze de kolonel te vergiftigen. Het tegengif is in het bezit van Abigale en ze hebben drie dagen de tijd om het toe te dienen voordat hij er aan overlijdt. Met frisse tegenzin reist de kolonel af naar Deadwood om Abigale en zichzelf te redden. Hier komt hij tegenover de slechte sheriff Al Swearengen (Michael Paré) te staan en veranderen de straten van Deadwood in een bloedbad.

Opnieuw geef ik de Hongaarse acteur Robert Bronzi (of Kovacs) het voordeel van de twijfel. De film is direct uitgebracht op DVD en ik weet dat de film zelfs niet in de buurt komt van de aftiteling van Once Upon a Time in the West, maar het is gewoon leuk om “Bronson” weer in actie te zien. Net als in Death Kiss neemt Bronzi weer diverse Bronson poses aan uit films als Chato’s Land (1972) en Breakheart Pass (1975). Opnieuw speelt Bronzi de rol van zwijgzame held en dat is maar goed ook, want zodra hij begint te praten wordt het duidelijk dat Bronzi niet een groot acteur is. Net als Bronson heeft hij wel uitstraling en weet hij zich ook te redden in de verschillende actiescènes. Zijn collega’s hebben overigens ook veel moeite met acteren en de dialogen. Het komt allemaal een beetje houterig over. Het is dan ook vreemd om een acteur als Michael Paré in een dergelijke productie terug te zien.

Once Upon a Time in Deadwood is de derde samenwerking tussen regisseur Rene Perez en acteur Robert Bronzi. Perez brengt het landschap goed in beeld, wat bijdraagt aan de sfeer van deze western. De actiescènes zijn nog steeds rommelig, maar beter dan bij voorganger Death Kiss. Volgens mij is dit de eerste film van Bronzi die op de Nederlandse markt is uitgebracht. Het verbaast me alleen niet als die al snel in de uitverkoopbak ligt.

Recensie: Castle in the Ground (Joey Klein)

In de afnemende markt van fysieke media blijft Splendid Film een rots in de branding. Regelmatig brengt het label verrassende titels op de Nederlandse markt (en daarbuiten) en dan ook nog eens voor een redelijke prijs. Hierdoor wil je nog wel eens het risico lopen door een onbekende film mee te pikken, zoals Castle in the Sky. Ik had er nog nooit van gehoord, maar heb onlangs Green Room en Black Christmas gezien, waarin Imogen Poots meespeelt. Dit Canadees-Amerikaans misdaad drama is niet een voor de hand liggende titel voor It’s Only a Movie, maar genoeg om even bij stil te staan.

Plot: De jonge Henry (Alex Wolff) is gestopt met zijn opleiding om fulltime voor zijn terminaal zieke moeder (Neve Campbell) te zorgen. Hij maakt ook Ana (Imogen Poots), die onlangs tegenover hem is komen wonen. Het is een vreemde griet, waar steeds verschillende kerels voor de deur staan. Als de moeder van Henry komt te overlijden heeft hij geen doel meer in zijn leven. Hij raakt bevriend met Ana, die verslaafd is aan drugs. Samen met haar vergrijpt hij zich aan de overgebleven medicijnen van zijn moeder. Als Ana door haar drugsgebruik in de problemen raakt sleept ze de onschuldige Henry daarin mee.

Castle in the Ground is een sombere en donkere film. Niet alleen de manier waarop alles is gefilmd, maar ook de personages en de neerwaartse spiraal waarin ze zich bevinden. De verantwoordelijkheid op de schouders van de jonge Henry is enorm en wanneer dit voorbij is wil hij niet liever, met de hulp van Ana, zijn zintuigen verdoven. De wereld van Ana staat haaks tegenover zijn streng gelovige Joodse opvoeding. Het contact met haar is spannend en bevrijdend, maar tegelijkertijd ook beangstigend. De film laat goed de harde en uitzichtloze wereld van drugs zien en dat is niet om vrolijk van te worden.

Het acteerwerk in de film is erg sterk. Je leeft mee met de personages en de ellende is voelbaar. Alex Wolff laat op realistische wijze de leegte zien, die na het overlijden van zijn moeder is ontstaan. In tegenstelling tot het slappe Black Christmas zet Imogen Poots hier een uitstekende acteerprestatie neer. Ze speelt de rol van verslaafde Ana zo goed. Op geraffineerde wijze weet ze de naïeve Henry te bespelen in haar zoektocht naar een dagelijkse fix. Helaas is de rol van Neve Campbell maar beperkt. Ze speelt hier natuurlijk een rol die totaal niet te vergelijken is met die van Sidney Prescott uit Scream.

Ik ben blij dat Splendid Film deze film heeft uitgebracht want regisseur Joey Klein heeft nog een paar dagen zitten spoken in mijn hoofd. Dit ingetogen coming of age drama is nu verkrijgbaar op DVD.