Recensie: Old (M. Night Shyamalan)

Een nieuwe M. Night Shyamalan was 20 jaar geleden echt wel iets om naar uit te kijken. Met films als The Sixth Sense en Signs was hij een van de meest spannende regisseurs op de planeet. Laatstgenoemde film zorgde op momenten echt voor kippenvel bij ondergetekende. De situatie omtrent Shyamalan is de laatste echt echter veranderd. De man komt voornamelijk met ongrijpbare films opdraven en heeft vooral de mainstream achter zich gelaten. Met Old gaat hij hier vrolijk mee verder.

Plot: Een gezin ontdekt tijdens hun tropische vakantie dat het afgelegen strand waar ze zich bevinden ervoor zorgt dat ze op mysterieuze wijze snel verouderen… ineens duurt hun hele leven nog maar één enkele dag en er is geen enkele manier om van het eiland af te komen.

Het uitgangspunt is wel weer lekker en typisch ‘Shyamalaanse’ mysterie. Maar waar de man vroeger over de beste acteurs kon beschikken die Hollywood te bieden had, moet hij het nu doen met een stel acteurs dat echt vreselijk gecast is. Gael Garcia Bernal en Vicky Krieps zijn echt volledig miscast als koppel. Hun accenten leiden vooral af en ze zijn allesbehalve geloofwaardig als stel wat hun drama totaal niet over laat komen. Maar goed, daar zetten we deze film natuurlijk niet voor op.

Het mysterie rondom het strand is best fijn maar komt met een allegaartje aan ongeloofwaardigheden. Zo worden ze allemaal erg snel oud, vooral de kinderen dan, bij de volwassenen zie je heel lang niets gebeuren. Eten doen ze allemaal amper en haren en nagels groeien niet, maar daar komt een onbegrijpelijke verklaring voor door een van de personages. De sfeer is ronduit vreemd en niet altijd in goede zin. Shyamalan lijkt het op momenten ook niet te weten wat zich vertaalt in een deel net voor het einde dat echt enorm sleurt.

Eenmaal bij het einde gekomen komt de aap uit de mouw wat betreft het doel waarom de mensen naar dit specifieke strand worden gelokt en ook dat is weer een grote WTF. Wie dacht dat het einde van The Village vergezocht was moet snel hier eens naar kijken. Man man man, Shyamalan, je zoekt het nu wel heel erg ver op met je ’twist endings’. Het is begrijpelijk waarom de man veel fans is kwijtgeraakt. Het geniale is er gewoonweg af. Wel hebben zijn films nog steeds een flinke WTF-factor wat altijd wel publiek trekt, maar doe het voortaan met een betere, geloofwaardigere cast aub, want dit stelletje bakte er echt niets van.

Fast & Furious 9 – 4k recensie

De Fast Saga, zoals de filmreeks tegenwoordig bekend staat, is toe aan zijn negende film in 20 jaar. Het is ondertussen van straatrace/heist films geëvolueerd naar een larger than life actiereeks op anabolen. En speed. En Nos. In dit deel gaat het wederom groter dan de voorgaande delen al denk je elke keer weer dat het niet groter kan.

Plot: Dominic Torretto en Letty leven een teruggetrokken bestaan op een afgelegen boerderij met Doms zoontje. Aan hun rustige leventje komt al vlot een eind als de twee bezoek krijgen van Roman, Tej en Ramsey. Mr. Nobody heeft een noodkreet verstuurd en het is aan het team om een reddingsactie op touw te zetten. Als de vervreemde broer van Dom en Mia degene blijkt te zijn die achter Mr. Nobody’s geheim aan zit komt het team voor een dreiging van apocalyptische proporties te staan. Alweer. Gelukkig hebben ze wel weer beschikking tot de duurste, snelste en meest gepimpte auto’s aan deze kant van de melkweg. Ik zeg melkweg, want het avontuur beperkt zich niet meer gewoon tot de aarde.

Als fervent filmkijker wordt er vaak beroep gedaan op je ‘suspension of disbelief’, zeg maar het voor lief nemen dat er dingen gebeuren die niet kunnen of niet heel aannemelijk zijn. Vampieren bijvoorbeeld of bepaalde natuurwetten die niet of heel anders werken. Laat je hele disbelief voor deze film maar thuis want veel gekker dan dit wordt het niet en dat komt van iemand die Funky Forest: The First Contact en Devil Story in de collectie heeft. Zo hebben we de afgelopen 20 jaar nooit iets gehoord over de verloren Toretto telg en wordt deze er met een klein verhaaltje tussen gefrommeld. Verder zien we ontzettend veel bekende gezichten, sommige die we niet verwachten en sommige cameo’s voegen dan ook bijzonder weinig toe aan het verhaal. Op de 4k staat ook de Director’s Cut met nog meer actie en flashbacks. Er is nog een wazig verhaaltje over een technisch dingetje dat technologie kan controleren en een rijkeluiszoontje met een minderwaardigheidscomplex, maar uiteindelijk draait alles om één ding: familie.

Fast & Furious  films kijken we natuurlijk maar om één ding: kneitervette actie en die krijgen we ook. De actiescène in de opening zou in menig film niet misstaan als grote eindscène. Ook hebben we de tegenwoordig obligatoire vechtscène met enkel de dames waarin Mia en Letty eindelijk de tijd krijgen wat meer te bonden tussen het uitdelen van flinke tikken. Justin Lin keert terug om de laatste drie delen groots af te sluiten. Al is de vraag hoe ze nog groter kunnen gaan.

De 4k schijf zit in ieder geval goed in elkaar. De 2.39:1 aspect ratio brengt alles haarscherp in beeld. De kleuren spatten van je scherm en de glans van de veel te dure bolides verblinden haast nog meer dan de koplampen die je vol in je gezicht schijnen. De afwisselende locaties doen de grote hoeveelheid details en texturen in 4K recht aan.

De Dolby Atmos track zit heel goed in elkaar met accurate plaatsing op het 3D soundstage, al gaat het door de immensheid en chaos in de grote actiescènes wat verloren. Toch blijft de dialoog centraal en goed verstaanbaar. Al met al een fenomenale track.

De extra’s zijn zeker voor een 4K schijf overvloedig aanwezig. De gag reel is ontzettend grappig en de featurettes gaan dieper in op de films van de afgelopen 20 jaar.  Er is een filmpje over de #justiceforhan movement die dieper ingaat op bepaalde gebeurtenissen en een special over de auto’s kan natuurlijk niet ontbreken. De commentarytrack  met Justin Lin is erg leuk om te luisteren met veel weetjes en humor.

De 4K schijf van F&F 9 is een must have voor de fan. Het prachtige beeld en de donderende soundtrack zijn indrukwekkend, zeker met de totale waanzin op het scherm.

Nobody (Ilya Naishuller) – Hardcore Bob

Ilya Naishuller is maar bij een klein groepje actiefilmliefhebbers bekend. Hardcore Henry, zijn debuut, viel vooral in de smaak bij mensen die houden van experimentele cinema. De film (voornamelijk gefinancierd in Rusland) die moet lijken op een film die in één lange take is gefilmd doet je vaak met verbazing naar het scherm kijken. Het is ook echt bewonderenswaardig wat Naishuller op het scherm tovert. Zoals zo vaak moest ook Naishuller de stap naar Hollywood maken. Logisch enerzijds, maar een nieuwe Hardcore Henry hoef je niet te verwachten. Of toch wel? Let’s see!

Plot: Hutch Mansell is een familieman en vader die overal waar hij komt geen enkele indruk achterlaat. Zijn leven is routineus geworden en gewoonweg saai. Wanneer twee dieven in zijn huis inbreken is dit voor Hutch het ultieme moment om zijn woede, waarmee hij al lang rondloopt, kwijt te kunnen. Op zijn weg naar brute vergelding worden duistere geheimen uit zijn verleden onthuld.

Plotgewijs is Naishuller gelukkig wel heel gewoon gebleven. Geen ingewikkeld gedoe, nee, Nobody is gewoon een keiharde actiefilm, maar ironisch genoeg, eentje die we wel vaker hebben gezien. De casting van Bob Odenkirk (Breaking Bad, Better Call Saul) is een fijne. De man heeft een behoorlijk charisma, maar of hij een rol als actieheld overeind weet te houden? Dit blijkt echter het minste probleem. Nobody is vooral een combi van veel films die we al kennen. Men neme John Wick, doe er wat Baby Driver bij, doe er een Tarantino sausje overheen en we hebben Nobody. Van een regisseur die van een unieke filmbeleving komt is dat toch wel een domper.

De casting is redelijk opvallend, buiten Odenkirk om. Zijn vader wordt gespeeld door een inmiddels erg oude Christopher Lloyd en ook zien we RZA opdraven. De bad guys worden gespeeld door figuren die we tijdens de aftiteling alweer vergeten zijn. Iets wat in een dergelijke film toch wel op orde moet zijn is de casting van de bad guy. Niets beter dan ongegeneerde guilty pleasures en wraakvoldoening in een actiefilm die draait om good vs evil. Daarbij heb je echt wel wat memorabele personages nodig, maar dat ontbreekt hier eigenlijk volledig.

Nobody voelt vooral als een verplicht nummertje voor mensen die graag John Wick-achtige films zien. Het wil erg hip zijn, maar is uiteindelijk veel te geforceerd met zijn humor en one-liners. Jammer, want met Naishuller aan het roer, Hardcore Henry in je achterhoofd en Bob Odenkirk in de hoofdrol had dit best wat kunnen worden.

The Walking Dead: World Beyond – Nog niet Walking Dead moe?

Mede dankzij het succes van The Walking Dead is er een opleving van zombieseries- en films. Niet alles is even goed, maar over het algemeen hebben ze allemaal wel een overeenkomst; we zien hoe de wereld vergaat als de doden weer gaan lopen. Maar wat gebeurt er als we al een decennium verder zijn? Dat zien we in de Walking Dead spin off World Beyond, na Fear The Walking Dead de tweede in de wereld die een decennium geleden op Fox begon. Met nog twee spin offs (Tales of The Walking Dead en eentje over Carol en Daryl) en enkele films in de planning zijn we er nog niet vanaf.

Plot: World Beyond vertelt het verhaal over Generation Z, de eerste generatie die opgroeide middenin de zombie-apocalyps. Iris en Hope maken zich op voor de 10e viering van Monuments Day. Op deze dag worden alle doden herdacht en richt Campus Colony zich op de toekomst. Ze zijn namelijk nog niet zo lang onderdeel van het Three Rings Network samen met Portland, Oregon en The Civic Republic. Laatstgenoemde heeft nog een beschaving zoals we die vroeger kenden. Niemand weet echter waar hun thuishaven is of hoe ze aan de materialen komen die ze bezitten. Hope heeft een enorme hekel aan de republiek. Al snel leren we dat de vader van Iris en Hope in een uitwisselingsproject is meegenomen door de Republic en aangezien communicatie niet mogelijk is hebben de twee al een jaar niets meer van hem gehoord. Na een stiekem onheilspellend bericht van hun vader besluiten de zussen op zoek te gaan naar de Republic om hem te redden.

The Walking Dead: World Beyond opent leuk de eerste afleveringen, maar heeft een vrij strakke vertelstructuur met een behoorlijk voorspelbaar verloop. De serie duurt twee seizoenen maar neemt teveel tijd waardoor het bij vlagen behoorlijk langzaam aandoet en het gewoon begint te sleuren. Pas tegen de seizoensfinale komt World Beyond weer een beetje op stoom, al lijkt het daarvoor bijna te verzanden in een soort Goede Tijden Slechte Tijden met zombies. Eigenlijk wat we kennen uit de latere seizoenen van The Walking Dead.

Hopelijk weten de laatste tien afleveringen van het tweede seizoen meer te overtuigen want nu is het vooral interessant voor de die hard fans die niet genoeg kunnen krijgen van The Walking Dead en daar zijn er toch echt minder van de laatste tijd. De vraag is vooral hoe lang alles wat The Walking Dead betreft nog aantrekkelijk blijft, want we kunnen inmiddels wel spreken van ‘overkill’.

The Thing (John Carpenter) – 4k UHD recensie

The Thing is een remake van de klassieke 50’s sci-fi The Thing from Another World, geregisseerd door Christian Nyby. Een film die op zijn beurt weer is gebaseerd op het boek Who Goes There? van John W. Campbell. De versie van Carpenter is een trouwere adaptatie van het originele boek, wat meteen aantoont hoe spannend dat boek wel niet moet zijn, want spannend is The Thing zonder twijfel; een horror achtbaan van jewelste.

Plot: Een Amerikaans onderzoek op Antarctica wordt verstoord doordat er door een langsvliegende Noor op een husky wordt geschoten. De hond wordt bij de andere in de kooi neergelegd, maar ’s nachts muteert de hond en vermoordt alle andere honden. Het onderzoeksteam komt er achter dat er een buitenaards wezen is dat lichamen kan overnemen, maar wie heeft hij overgenomen?

John Carpenter heeft een consistente stijl die hem geliefd maakt bij veel horror- en cultliefhebbers. Een minimalistische, dreigende synthesizer score, zichtbare passie voor sciencefiction en westerns en het functionele gebruik van breedbeeld zijn de elementen die zijn films tekenen. Carpenter, die een jaar eerder succes had vergaard met Escape from New York, kreeg voor het eerst in zijn carrière de beschikking over een groot budget en waar hij eerst zelf al zijn scores componeerde kreeg hij nu niemand minder dan Ennio Morricone om deze te verzorgen. The Thing is een regelrechte A-film en niet direct herkenbaar als een typische Carpenter. Echter, hij toont zijn klasse door ook onder deze omstandigheden met een flink staaltje film op de proppen te komen.

De kracht van The Thing zit hem in de bedrukkende claustrofobie. De setting van Antarctica is een schot in de roos, want niet alleen is daar die claustrofobie aanwezig, het is er ook nog eens enorm koud en hulp van buitenaf behoort niet tot de directe mogelijkheden. Deze primitieve angst wordt ten volste uitgebuit door John Carpenter, die de cast, met onder andere Carpenter protegé Kurt Russell, sterk weet op te voeren tot het creëren van spanningen binnen de groep. Deze spanningen worden bij een bepaalde scène geniaal uitgebeeld. De kenners weten over welke scène het hier gaat. De groepsdynamiek maakt plaats voor onzekerheid, nervositeit en vooral wantrouwen, want wie is nog zichzelf, wie herbergt Het Ding in zich en hoe zullen zij zich hier uit redden?

Wat The Thing echter een tijdloze horrorklassieker maakt, zijn de special effects en creature designs, ontworpen door Rob Bottin. Ten tijde van het maken van de film was hij 22 (!) jaar oud. Dit joch een talent noemen is een understatement. De effecten zijn zo enorm creatief, slijmerig, goor en volop aanwezig, dat de echte horrorliefhebber zich hier keer op keer op kan verkneukelen en vaak op zichzelf al een reden is de film weer eens uit de kast te halen. Mensen met een zwakke maag; blijf uit de buurt. The Thing illustreert nog eens dat het overmatige gebruik van CGI effecten tegenwoordig een zonde is.

The Thing is een genre klassieker, zeker voor de mensen die enige affiniteit hebben met het horrorgenre. Een film die nu nog even ijzingwekkend spannend is als dat het 26 jaar geleden was en eentje die zelfs voorgedragen mag worden als een van de spannendste films ooit gemaakt. Misschien wel dé spannendste.

De 4k Blu-ray: De nieuwe 4k editie is de vierde uitgave die wij kennen van The Thing. In 2008 was er de gewone release van Universal, in 2016 kwam een release van Scream Factory en in 2017 een uitgave van Arrow Video. The Thing is dus al een paar keer door de mangel gehaald met de releases van 2016 en 2017 als discussiepunt tussen fans welke nou de betere is. Over één ding zijn ze het eens: de eerste release kun je verwaarlozen. Zowel de SF als AV release hebben hun pluspunten, maar de 4k editie steekt toch wel boven beide versies uit. Het contrast is mooier, de grain duidelijker en alles ziet er gewoonweg scherper uit. Vooral close-up shots zijn schitterend. Kijk gewoon even naar onderstaande video om de verschillen te zien en zelf een oordeel te vellen.